คงมีไม่กี่คนที่ผ่านประสบการณ์การติดเหล้ามาตั้งแต่เจ็ดขวบจนพาชีวิตซัดเซแทบลุกยืนไม่ไหว แต่เมื่อตั้งหลักได้ก็ตัดสินใจนำเรื่องราวความพินาศในชีวิตมาเล่าเป็นความเรียงผ่านหนังสือเปี่ยมอารมณ์ขันแบบที่ แอมเบอร์ โทเซอร์ ทำได้ อาจเป็นเพราะความได้เปรียบอย่างหนึ่งคือเธอมองโลกในแง่ดี และลำดับต่อมา เธอมีเซนส์ขำขัน -ไม่ว่าจะเมาหรือไม่เมา- อันหาได้ยาก ซึ่งทั้งสองข้อนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ Sober Stick Figure หนังสือชีวประวัติของเธอที่เล่าถึงชีวิตล้มลุกคลุกคลานหลังติดเหล้าของเธอกลายเป็นหนังสือขายดีและเปิดเปลือยชีวิตของคนที่ใช้เวลาครึ่งหนึ่งของวันหมดไปกับการประคองสติกับประคองแก้วเหล้า

“ครั้งแรกที่ฉันได้ลองดื่มแอลกอฮอล์คือตอนอยู่ในบ้านคุณย่า อายุสักเจ็ดขวบได้ คุณลุงวูดดีเอาเบียร์ให้ฉันลองมาจิบๆ ดูซึ่งฉันคิดว่ารสชาติมันอย่างกะฉี่เปรี้ยวๆ แน่ะ อ้อ ฉันรู้ว่าฉี่รสชาติเป็นยังไงเพราะฉันเป็นเด็กบ๊องๆ น่ะ ในตอนนั้นนะ” โทเซอร์เขียนในหนังสือ Sober Stick Figure

ประเด็นคือ ตัวโทเซอร์ในวัยเจ็ดขวบซึ่งเป็นเด็กบ๊องๆ ไม่คิดสักนิดว่าการได้ลองชิมเบียร์แถมยังไม่ประทับใจรสชาติเหมือนฉี่ของมันเท่าไหร่ จะกลายมาเป็นประตูบานสำคัญที่ทำให้เธอในวัยผู้ใหญ่หมกมุ่นกับการดื่มเหล้าและเบียร์แทบไม่ว่างเว้นแต่ละวัน

เธอเติบโตในรัฐโคโลราโดท่ามกลางญาติมิตรและเพื่อนบ้านนักดื่ม แม้พวกเขาจะไม่ได้เชื้อเชิญให้เธอเข้ามาร่วมวงลองจิบทุกครั้งที่เปิดขวด แต่การห้อมล้อมและเห็นบรรยากาศเช่นนั้นตั้งแต่เด็กก็มีส่วนไม่น้อยที่ทำให้เธอโตมาพร้อมกับกำขวดเบียร์ไว้ในมือไม่ห่าง รู้ตัวอีกที เธอและคนรอบตัวก็นิยามว่าโทเซอร์กลายเป็น “คนติดเหล้า” อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

เช่นเดียวกับคนติดเหล้าอีกหลายล้านคนบนโลก โทเซอร์พบปัญหาสุขภาพที่ดิ่งลงเหวอย่างไม่อาจเยียวยาแก้ไข บวกกับความกดดันหลังพยายามห่างจากแอลกอฮอล์ ที่ยิ่งพยายามหักดิบมากเท่าไหร่ยิ่งกลายเป็นว่าเธอกลับไปหามันอย่างรวดเร็วและรุนแรงขึ้นเท่านั้น

คนรักของเธอในเวลานั้นพยายามรับมือกับโทเซอร์ที่อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ และตัวติดหนึบกับเหล้า (เผลอๆ อาจจะมากกว่าเขา) จนต้องแยกย้ายกันไปอยู่คนละทิศคนละทาง ประกอบกับความรู้สึกเคว้งคว้างของชีวิตหลังย้ายมาอยู่ตัวคนเดียวในเมืองใหญ่ เผชิญเหตุการณ์ 911 ที่สั่นสะเทือนสหรัฐฯ โทเซอร์พบว่าทางออกเดียวที่เธอควานหาให้ตัวเองได้ในเวลานั้น คือการดื่มให้หนักกว่าที่เคยเพื่อให้ปัญหาทุกอย่างมันจางลงไปเอง

แน่นอนว่านั่นไม่ได้ผล หรือถ้าได้ผลก็แค่ในระยะสั้นเท่านั้น “ฉันรู้มาตลอดว่าพวกคนติดเหล้าน่ะเพี้ยนทั้งนั้นแหละ เราหมกมุ่น เรามีความในใจมากมาย และพยายามดื่มเหล้าเพื่อกลบฝังความในใจพวกนี้ให้เงียบไป ความกระหายที่จะดื่มนั้นแสนแข็งแรง เราจะดื่มจนกว่าจะสลบเหมือดไปเอง และก็นะ พอได้ลองดื่มแก้วแรก เดี๋ยวแก้วที่สองสามก็จะตามมาอีกเพียบ ร่างกายและจิตใจของพวกเรา -คนติดเหล้า- น่ะแตกต่างไปจากพวกคนปกติไปหลายช่วงตัวเลยล่ะ”

ภาวะติดเหล้าของโทเซอร์นั้นเลวร้ายลงเรื่อยๆ เธอเคยใช้เวลาดื่มเหล้าติดต่อกันหกเดือนทุกคืนแบบไม่ให้ตับได้พักผ่อน ซึ่งเธอบอกว่าเอาเข้าจริงก็จำเหตุการณ์ เรื่องราวอะไรในช่วงเวลานั้นไม่ได้มากนัก สิ่งเดียวที่เธอจำได้ก็แค่ “ตื่นขึ้น” กับ “โผล่มาผับสักแห่ง” แล้ววนเป็นวัฏจักรชีวิตยาวนานครึ่งปี

“มีอยู่ครั้งนึง ฉันตื่นขึ้นบนรถไฟในโคนีย์ ไอส์แลนด์ ดวงอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว ฉันเป็นแค่ผู้โดยสารเพียงคนเดียว แต่ก็นะ ฉันได้แต่บอกตัวเองว่ายังไงซะก็อยากมาที่นี่ตลอดเวลาอยู่แล้ว” เธอเล่า

“สภาพจิตใจฉันย่ำแย่ มีภาวะวิตกกังวล บางทีก็คิดว่าคนต้องเกลียดเราแน่ๆ บางทีเราก็เกลียดตัวเอง แล้วพอเป็นอย่างนั้น เราก็ขอผ่อนคลายด้วยไวน์สักแก้ว เบียร์สักเหยือกหรือไม่ก็ผสมๆ กันมาเลยก็แล้วกันวะ และนั่นแหละ ความรู้สึกเป็นมิตร อบอุ่นที่แอกกอฮอล์มอบให้เราตั้งแต่เรากรอกมันเข้าปากแล้วไหลพรวดลงไปในช่องท้อง” เธอบอก

“ไอ้ความรู้สึกนั้นมันเหมือนสัมผัสจากพระเจ้าเลย เหมือนพระองค์มาลูบผมเรา บอกว่าไม่เป็นไรน่ะ เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง จากนั้นก็ขึ้นอยู่กับเราแล้วว่าจะดื่มแค่แก้วเดียวหรือสองแก้ว ซึ่งในกรณีของฉันคือสิบสี่แก้ว”

ความเศร้าคือ แม้เธอจะรู้ว่าแอลกอฮอล์และเหล้าสารพัดชนิดกำลังทำชีวิตเธอพัง แต่เธอก็ปล่อยมือจากมันไม่ได้จริงๆ และยิ่งทำให้เธอตกที่นั่งลำบากในการใช้ชีวิตจนถึงขั้นแทบจะล้มหมอนนอนเสื่อ ในทางกลับกัน มันก็ทำให้เธอเข้าอกเข้าใจคนที่ยังเลิกเหล้าไม่ได้

“เวลาคนทั่วไปบอกว่า ‘หยุดดื่มเหล้า หยุดใช้ยาพวกนั้นเถอะน่า เธอเลือกที่จะไม่ใช้พวกมันได้นี่ ใช้จิตสำนึกหน่อย’ ฉันก็สวนกลับไปทุกทีแหละว่า ‘เงียบเหอะน่ะ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ จงใช้สมองและตรรกะแบบปกติของตัวเองเพื่อแก้ปัญหาของตัวเองไปเถอะ แล้วปล่อยให้พวกเราเมาเรื้อนแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าเราจะหาทางออกได้เองก็แล้วกัน'” แต่ทั้งที่ตอบอย่างนั้น ตัวโทเซอร์เองก็รู้ว่ามันไม่ใช่ทางออกที่ถูกต้อง เธอจึงตัดสินใจสมัครเข้ารับการบำบัดการเลิกเหล้าอย่างเป็นจริงเป็นจัง… และก็รู้ในทันทีว่า ทำไมที่ผ่านมา หลายคน -รวมทั้งเธอ- ถึงเลิกเหล้าเองได้ยากลำบากเหลือเกิน

“ตอนต้องไปเข้ารับการบำบัดกลุ่มผู้ติดเหล้า ฉันฉุนจัดเลยตอนถูกประเมินว่าเป็นคนติดแอลกอฮอล์ และฉุนกว่าเดิมเพราะว่าทำอะไรแก้ไอ้ความฉุนนี้ไม่ได้เลย (หัวเราะ) แค่ต้องนั่งจมอยู่กับความเดือดดาลของตัวเอง เฝ้ารอให้ความรู้สึกมันหายไปเอง และหวังว่าจะไม่ไปทำใครเจ็บตัวเข้าระหว่างเข้ารับการบำบัด และนั่นแหละที่ฟาดฉันเข้าอย่างจัง เพราะทางเดียวที่จะทำให้ทุกอย่างมันผ่านไปได้คือต้องดื่มไง! ดื่มให้ความรู้สึกพวกนี้มันหายไป ลองนึกภาพโลกที่ไม่มีคนเมาสิ เราคงฆ่ากันตายไปแล้ว”

แต่ทั้งที่ลำบากและแทบจะลุกไปทุบผู้ร่วมบำบัดด้วยความหงุดหงิดจากอาการอยากแอลกอฮอล์ โทเซอร์ก็รอดจากมันมาได้หลายปีแล้ว ทุกวันนี้เธอใช้ชีวิตเป็นนักเขียนอิสระกับเดี่ยวไมโครโฟนหญิงที่ขึ้นแสดงในผับเล็กๆ ซึ่งต่อให้เธอต้องเผชิญหน้ากับถังเหล้าขนาดยักษ์ในผับที่ขึ้นแสดงทุกวัน มันก็ไม่อาจสั่นสะเทือนอะไรเธอได้อีกแล้ว

“การดื่มเหล้ามันมีแต่กอบโกยไปจากเรา การเลิกเหล้านั้นมีแต่ให้ ความรื่นรมย์ที่ฉันพบระหว่างการพยายามเลิกเหล้ามันดียิ่งกว่าการใช้ยาหรือแอลกอฮอล์ตัวไหนอีก ความรื่นรมย์เล็กๆ น้อยๆ ทว่าแสนสวยงาม เราไม่ต้องพบเจอกับอาการเมาค้างนรกแตก ไม่ต้องคอยจัดการชีวิตแหลกเหลว และฉันก็ไม่ต้องตกเป็นทาสของสิ่งที่พร้อมจะฆ่าฉันให้ตายอีกต่อไป”

ที่มา

https://www.youtube.com/watch?v=R0gtJKnEwdE

https://joinclubsoda.com/product/sober-stick-figure-by-amber-tozer/#

https://www.huffpost.com/entry/sober-stick-figure-a-unique-and-hilarious-story-of_b_577bfd63e4b00a3ae4ce64ef?guccounter=1

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post Sober Stick Figure ชีวประวัติของ แอมเบอร์ โทเซอร์ คน (เคย) ติดเหล้า appeared first on Alcohol Rhythm.

จะเห็นว่าพล็อตเรื่องแสนดุเดือดจนตัวนิยายประสบความสำเร็จระเบิดระเบ้อ แถมยังถูกสร้างเป็นหนังชื่อเดียวกันเมื่อปี 1983 แต่ถ้าไปถามคิงว่า จำช่วงเวลาที่เขียนนิยายเรื่องนี้ได้ไหม คิงอาจจะอ้อมๆ แอ้มๆ ตอบว่าจำได้บ้างไม่ได้บ้าง เพราะความทรงจำครึ่งหนึ่งของชีวิตในช่วงนั้นถูกครอบครองโดยแอลกอฮอล์ตัวร้ายจนทำให้เขาจำอะไรไม่ได้มาก นอกจากตื่นมาพร้อมอาการเมาค้าง (แต่ก็ยังเขียนหนังสือได้นะ!)

ถ้าถามคิงว่าอะไรที่ผลักให้เขาดื่มเหล้าอย่างเอาเป็นเอาตายมากขนาดนั้น เขาอาจตอบได้ไม่ชัดนัก แต่เป็นไปได้ว่าความหวาดวิตกที่กัดกินเขามาตั้งแต่เด็กมีส่วนสำคัญในการไสส่งให้เขาทิ้งตัวลงกับน้ำกลั่นและสารพัดสารเสพติด เพราะย้อนกลับไปในวัยเด็ก คิงเติบโตมาในครอบครัวที่อยู่มาวันหนึ่ง พ่อก็เดินหายไปจากบ้าน ทิ้งเขาและพี่น้องไว้กับแม่เพียงลำพัง และอาการตกใจสุดขีดหลังตื่นมาไม่เจอพ่อนี่เองที่หล่อเลี้ยงให้คิงอยู่กับความกลัวมาตั้งแต่ยังเด็กว่าวันหนึ่ง แม่ก็อาจจะจากเขาไปแบบนั้นได้เหมือนกัน เขากลายเป็นเด็กขาดความมั่นใจและมักจะฝันร้าย ควบคู่กับมีอาการเครียดเกร็งผิดปกติเสมอ คิงยังกลัวว่าจะถูกสูบลงไปในคอห่านชักโครกและปีนกลับขึ้นมาไม่ได้ กลัวตัวตลกในสวนสนุก กลัวสิ่งสามัญธรรมดาต่างๆ ว่ามันอาจจะลุกขึ้นมากลืนกินเขาจนตาย

หลังจากทุกข์ทรมานกับความกลัวเหล่านี้อยู่หลายปีเต็ม เมื่อโตขึ้น คิงพบว่าทางออกที่ดีที่สุดคือการเขียนมันออกมาเป็นนิยาย ดัดแปลงความหวาดกลัวนั้นให้เป็นเรื่องเล่าและตัวหนังสือ น่าเสียดายที่ระหว่างกระบวนการเขียน คิงมักจะต้องใช้แอลกอฮอล์เป็นตัวช่วยอยู่เนืองๆ รวมไปถึงกัญชาและแอลเอสดีตั้งแต่ยังเรียนมหาวิทยาลัยในรัฐเมน และก่อความวุ่นวายให้เจ้าหน้าที่ตำรวจในรัฐไม่รู้จบด้วยการเมาพับอยู่ที่บาร์จนกลับบ้านเองไม่ได้ หรือขโมยกรวยจราจรซึ่งอยู่ดีๆ ก็ดูเย้ายวนชวนหลงใหลขึ้นมาดื้อๆ ตอนเขาเมา

“หลังจากที่ผมใช้เวลาทั้งคืนดื่ม Long Island Iced Tea (ค็อกเทลที่ผสมเหล้าห้าชนิดเข้าด้วยกัน) แบบหนักเป็นบ้าตรงแถวๆ มหาวิทยาลัย ผมฉวยเอากรวยจราจรอันนึงระหว่างขับรถกลับบ้านมาด้วย แล้วเป็นไงมาไงไม่รู้ มันฉีกท่อไอเสียเจ้ารถฟอร์ดวากอนเก่าแก่ของผมจนพังเละเลย ซึ่งสำหรับตรรกะแบบคนเมานะ ผมเลยตัดสินใจจะขับวนไปทั่วทั้งเมืองในสภาพแบบนั้น ขับอย่างช้าๆ ปลอดภัยเหลือแสน แล้วหยิบเอากรวยจราจรที่เห็นตามทางติดมือกลับบ้านมาหมด พอตื่นในเช้าวันต่อมาก็เห็นกรวยจราจรเต็มบ้าน กับท่อไอเสียพังๆ ของเจ้าแก่ฟอร์ดวากอน ผมไม่โทษเลยที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจะโกรธจัดขนาดนั้น” คิงเล่า

แม้จะเรียนจบ ทำงาน และมีครอบครัวเป็นของตัวเองแล้ว คิงก็ยังไม่เลิกนิสัยนักดื่ม (แม้จะไม่ขโมยกรวยขราจรอีกแล้วก็ตาม) แม้หลายคนจะตั้งข้อสังเกตว่าดูเหมือนเขาจะ ‘ตระหนักรู้’ ภาวะติดเหล้าของตัวเองอยู่เนืองๆ ผ่านการเขียนถึงตัวละครที่มีสภาวะนี้ ซึ่งปรากฏเด่นชัดในตัวละคร แจ็ค ทอร์แรนซ์ จากนิยายปี 1977 The Shining ที่ว่าด้วยชายนักเขียนผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวซึ่งติดเหล้าอย่างรุนแรง และต้องหอบเอาครอบครัวไปเขียนนิยายเรื่องใหม่ในโรงแรมร้างห่างไกลผู้คน นำมาสู่โศกนาฏกรรมท้ายเรื่องในที่สุด

อย่างไรก็ดี ความสำเร็จจากนิยายเรื่องก่อนๆ รวมถึง The Shining นั้น ปฏิเสธไม่ได้ว่าการดื่มเหล้าไปเขียนหนังสือไปมีส่วนช่วยเขาได้มากทีเดียว และท้ายที่สุด แม้แต่คิงเองก็ออกปากว่า มันช่างเป็นส่วนผสมของชีวิตที่น่ามหัศจรรย์เสียจริงๆ ก่อนที่ฮอลลีวูดจะพาเขาไปอีกขั้น เมื่อนิยายหลายๆ เรื่องของเขาถูกสร้างเป็นหนัง คิงมีโอกาสได้พบเจอคนในแวดวงภาพยนตร์ซึ่งมาพร้อมโคเคน สารเสพติดหน้าใหม่ที่คิงเชื่อว่าจะทำให้เขาผ่อนคลายและเขียนงานได้มากขึ้น และบทลงเอยของการเสพโคเคนไปพลาง ดื่มเหล้าไปพลางคือ Maximum Overdrive (1986) หนังเรื่องแรกและเรื่องเดียวในชีวิตที่เขากำกับเอง ซึ่งออกมาชวนหดหู่อย่างน่าเศร้าใจ

“ปัญหาคือ ในระหว่างถ่ายหนัง ผมเสพโคเคนเกือบตลอดเวลาจนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่” เขาบอก พร้อมกันนั้นเอง นิยายหลายๆ เรื่องของเขาก็เผชิญกับคำวิจารณ์รุนแรงว่าไม่มีอะไรอื่นนอกจากความกลวงเปล่าและเส้นเรื่องที่วนไปวนมาอยู่เรื่อยๆ ซึ่งคิงทำอะไรไม่ได้ นอกจากก้มหน้ารับคำวิจารณ์เผ็ดร้อนนั้นและกลับมาเขียนนิยายเรื่องใหม่ เพียงเพื่อจะพบกับคำวิจารณ์ชุดเดิม

แต่การเปลี่ยนแปลงก็เริ่มขึ้นอย่างเรียบง่ายในวันหนึ่ง เมื่อ ทาบิธา คิง ภรรยารักที่เข้าอกเข้าใจถึงภาระการงานและสุขภาพของสามีทุกประการ โกยเอาโคเคน บุหรี่ และขวดเหล้าทุกยี่ห้อที่คิงมีไว้ในครอบครอง โยนโครมลงกลางห้องนั่งเล่นต่อหน้าต่อตาสามี เพื่อนฝูง และสมาชิกของครอบครัว นั่นเป็นนาทีที่คิงรู้ว่าจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจเข้ารับการบำบัด

หลังจากเลิกเหล้า สิ่งหนึ่งที่คิงค้นพบคือนิยายของเขากลับมาเป็นที่รักของนักวิจารณ์และผู้อ่านอีกหน โดยเฉพาะตัวละครที่ไม่ได้เอาแต่เผชิญหน้ากับสิ่งสยองขวัญอย่างกลวงเปล่า แต่ยังมีมิติของการต่อสู้และการหลอกหลอนโดยตัวเองอีกด้วย เช่น  The Green Mile นิยายที่ในเวลาต่อมาถูกสร้างเป็นหนังชื่อเดียวกันปี 1999 ซึ่งพูดถึงภาวะการต่อสู้ในจิตใจของตัวละครในสภาพแวดล้อมชวนเป็นบ้าอย่างเรือนจำและโทษประหารชีวิต รวมถึงงานเขียนของเขาในยุคหลังเลิกเหล้าได้ครบทศวรรษอย่าง Doctor Sleep ซึ่งเพิ่งถูกสร้างเป็นหนังในปี 2019 ราวกับเป็นการอุทิศให้ตัวตนของเขาในช่วงยุค 80 ที่ติดเหล้าอย่างหนัก ผ่านตัวละคร แดนนี ชายหนุ่มซึ่งเป็นลูกชายของแจ็คใน The Shining และเติบโตมาพร้อมกับภาพจำฝังใจรุนแรงเกี่ยวกับพ่อ ก่อนจะลงเอยด้วยการติดเหล้าอย่างหนักเช่นเดียวกัน โดยคิงเฉือนเศษเสี้ยวของตัวเองลงไปในเรื่องเล่านี้ ตามคำแนะนำของ โอเวน ลูกชายซึ่งปัจจุบันเติบโตเป็นชายหนุ่ม

“เงื่อนไขเดียวคือเราต้องเขียนถึงความจริง” คิงบอก “เขียนถึงสถานการณ์เฉพาะอย่างซึ่งมีแค่คุณเท่านั้นที่รู้ และที่ผ่านมา ผมไม่เคยปริปากเล่าเรื่องนี้กับใครว่ามันเป็นประสบการณ์ของผมในช่วงที่กำลังบำบัดเลิกเหล้า”

หลังโอเวนอ่านต้นฉบับร่างแรกของ Doctor Sleep ที่พ่อเขียน เขาออกความเห็นอย่างตรงไปตรงมาว่ามีบางอย่างขาดหายไป “ลูกบอกผมว่า มีอยู่ฉากหนึ่งจาก The Shining ที่เขาฝังใจมากคือฉากที่แจ็ค ทอร์เรนซ์กับเพื่อนเมายับกันในคืนหนึ่ง พวกเขาลงเอยด้วยการขับรถมอเตอร์ไซค์ไปชนอะไรเข้าโครมใหญ่และเข้าใจกันว่าคงฆ่าเด็กสักคนไปแล้ว และพวกเขาบอกว่า ‘จบเห่ เราจะไม่ดื่มอีกแล้ว’ และโอเวนบอกผมว่า ‘ในหนังสือ Doctor Sleep มันไม่มีฉากที่เอาไว้ใช้เปรียบเทียบแบบนี้ พ่อต้องเขียนให้คนอ่านเห็นเลยว่าจุดต่ำสุดของแดนอยู่ตรงไหน’ ซึ่งผมว่าโอเวนพูดถูกเผงเลย”

คิงจึงเขียนฉาก ‘จุดตำต่ำ’ ของแดนนี ทอร์เรนซ์ในวัยผู้ใหญ่ ที่ลุกขึ้นมากลางดึกหลังร่วมรักกับหญิงแปลกหน้าที่เจอในผับ ขโมยเงินเธอมาและทิ้งลูกชายทารกของเธอไว้กับผ้าอ้อมที่ถึงเวลาเปลี่ยนได้แล้ว พลางควานหายาเสพติดที่อาจจะหลงเหลืออยู่บนโต๊ะกาแฟ “ผมว่าฉากนี้แหละ ที่คนติดเหล้าน่าจะเทียบเคียงตัวเองด้วยได้ มันคือช่วงเวลาที่เป็นจุดตกต่ำของคุณน่ะ

“แต่ผมเองไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรแบบนั้นหรอกนะ แน่ล่ะว่าในนิยาย เราต้องเล่าถึงอะไรที่มันรุนแรงสุดโต่ง” เขาออกตัว “สำหรับผม เมื่อมองย้อนกลับไป ผมจำได้ว่าไปงานแข่งเบสบอลลิตเติลลีกของลูกชาย ใส่เบียร์กระป๋องนึงได้มั้งลงไปในถุงกระดาษ โค้ชของทีมพุ่งเข้ามาหาผมและบอกว่า ‘ถ้านั่นเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ล่ะก็ คุณต้องออกไปจากที่นี่นะครับ’ และนั่นแหละเป็นจังหวะที่ผมบอกตัวเองว่า จะไม่มีวันแพร่งพรายเรื่องนี้ให้คนอื่นรู้อย่างเด็ดขาด จะเก็บเป็นแค่ความลับไว้กับตัวเอง”

ด้านหนึ่ง ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม เรื่องราวของสองพ่อลูกทอร์เรนซ์จาก The Shining ถึง Doctor Sleep กลายเป็นเสมือนบันทึกการต่อสู้ของสตีเฟน คิง ที่เขามีต่ออาการติดเหล้ามาโดยตลอด และน่ายินดีอย่างยิ่งที่ในเวลานี้ เขาประสบความสำเร็จเช่นเดียวกับตัวละครแดนนี ทอร์เรนซ์ ที่ตั้งหลักใช้ชีวิตต่อไปได้โดยไม่ต้องพึ่งแอลกอฮอล์อีกเลย

Stephen King: Alcoholism, Drug Addiction and Fame

Stephen King’s Scariest Monster: Addiction

The post ‘แค่ต้องสัมผัสจุดตกต่ำที่สุด’ บทบันทึกการเลิกเหล้าของ สตีเฟน คิง ผ่านงานเขียน appeared first on Alcohol Rhythm.

แต่เบื้องหลังชื่อเสียงที่ดังเป็นพลุแตก อีกบทบาทหนึ่งของจอห์นคือ ชายร่างเล็กเจ้าอารมณ์ ผู้ครั้งหนึ่งเคยเฉียดความตายเพราะการติดเหล้าและยามาแล้ว

ก่อนที่จะมาเป็นนักดนตรีที่เมายาจนเกือบไม่ได้ลืมตาตื่น และก่อนที่จะมาเป็นศิลปินเจ้าของรางวัลมากมายและรายได้มหาศาล เอลตัน จอห์นคือเรจินัลด์ ดไวต์ เด็กชายตัวจิ๋วจากยานมิดเดิลเซ็กซ์ สหราชอาณาจักร ผู้ใช้ชีวิตวัยเยาวว์อย่างเรียบง่าย เขาขี้อาย พูดน้อย และใช้เวลาส่วนใหญ่หมกตัวอยู่ในห้องเปียโนกับแผ่นเสียงของครอบครัว ซึ่งเป็นต้นธารสำคัญของการบ่มเพาะความสามารถทางดนตรีอันสูงลิบของเขา ซึ่งปรากฏชัดในวัย 17 ที่เขากวาดคะแนนเต็มในวิชาดนตรี (แม้ว่าเขาจะสาธยายในภายหลังว่าเขาไม่ได้ลงแรงกับเรื่องพวกนี้มากนัก “ผมคือเด็กกลุ่มที่หนีซ้อมแต่ก็ยังสอบผ่านนั่นแหละ”) และเริ่มเห็นทางว่า เขาอาจจะใช้ความสามารถและความหลงใหลนี้เพื่อหาเลี้ยงชีพได้ ท่ามกลางสายตาคัดค้านของผู้เป็นพ่อซึ่งหวังอยากให้ลูกชายไปทำงานที่ดูมั่นคงและได้รับการยอมรับในยุค 50s อย่างงานธนาคาร

ความขัดแย้งดังกล่าวพัฒนาไปเป็นการโต้เถียงหลายครั้งระหว่างเด็กหนุ่มกับพ่อ ก่อนจะกลายเป็นการสร้างบาดแผลลึกๆ ในจิตใจที่ทำให้เขาดิ้นรนอยากได้รับการยอมรับอยู่เสมอมา แม้ด้านหนึ่ง บาดแผลดังกล่าวจะเป็นแรงส่งให้เขาตะกายกัดฟันสู้จนประสบความสำเร็จในฐานะนักดนตรี แต่อีกด้าน หลุมดำนี้ก็ชักนำเขาไปสู่การดื่มแอลกอฮอล์และใช้ยาเสพติดอย่างหนัก อันเป็นเรื่องที่เราจะกล่าวถึงต่อไป

จากเรจินัลด์ ดไวต์ เด็กชายขี้อายและพูดน้อย สู่เอลตัน จอห์น นักดนตรีชื่อดังระดับโลก

เรจินัลด์ ดไวต์ ตั้งต้นอาชีพทางดนตรีด้วยการฟอร์มวงกับเพื่อนตั้งแต่ยังวัยรุ่น และโชคชะตาก็เข้าข้าง เมื่อเขาจับพลัดจับผลู มีโอกาสได้เป็นคนแต่งทำนองเพลงคู่กันกับ เบอร์นี ตูปิน นักแต่งเพลงหนุ่มจากลอนดอนที่หวังมาตะกายความสำเร็จในอุตสาหกรรมดนตรีเหมือนกัน และนั่นเป็นการจับคู่ที่ทรงพลังอย่างยิ่ง โดยพวกเขารังสรรค์เพลงแรกที่ทำคู่กันขึ้นมาในนาม Scarecrow และ 6 เดือนหลังจากนั้น เมื่อเริ่มมีเส้นสายในแวดวงดนตรี เรจินัลด์ ดไวต์ผู้รู้สึกว่าชื่อของเขาไม่แปลกใหม่และไม่สะดุดหูพอ ตัดสินใจเอาชื่อของ เอลตัน ดีน นักแซ็กโซโฟนชื่อดังมาร่วมกันกับ ลอง จอห์น บัลดรี นักร้องชาวอังกฤษ-แคนาดา มารวมกันเป็น เอลตัน เฮอร์คิวลิส จอห์น และไม่เปลี่ยนเลยนับจากนั้น

เส้นทางความสำเร็จของเอลตัน จอห์น พุ่งขึ้นเป็นกราฟสูงลิ่วนับแต่นั้น โดยมีเบอร์นี ตูปิน กอดคอทำงานไปด้วยกัน จอห์นปล่อยอัลบั้มชื่อสุดเก๋อย่าง Empty Sky ซึ่งแม้จะสร้างชื่อให้เขาได้พอสมควรในสหราชอาณาจักร แต่ก็ยังไม่อาจข้ามไปยังแดนที่ใหญ่กว่าอย่างสหรัฐฯ ได้จนกระทั่งอีกหกปีให้หลัง นับจากนั้น จอห์นก็ทำผลงานสร้างชื่อเรื่อยมาและระเบิดเปรี้ยงเมื่อ Tiny Dancer จากอัลบั้ม Madman Across the Water ทะยานติดชาร์ต แต่นั่นยังเทียบไม่ได้กับความสำเร็จของอัลบั้มลำดับต่อๆ มาอย่าง Don’t Shoot Me I’m Only the Piano Player และ Goodbye Yellow Brick Road ที่เดินหน้ากวาดรางวัลจนแทบล้นบ้าน ทั้งยังทำให้จอห์นเดินสายออกทัวร์ครึ่งโลก

และนี่เองที่เป็นประตูบานแรกที่ดึงเขาเข้าสู่โลกของเหล้าและยาเสพติด

ชีวิต (เคย) ติดขวดเหล้าของเอลตัน จอห์น

ลอสแองเจลิส สหรัฐอเมริกาในยุค 70 นั้นคือแหล่งยาเสพติดชั้นดีที่ไม่มีเมืองไหนเทียบเคียง มันคือเมืองแห่งแสงสีและเมืองที่จอห์นใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่โรงแรมหรู ภายหลังจากออกแสดงคอนเสิร์ต เขาจะทิ้งตัวลงในห้องและมักจะมีมิตรสหายหรือผู้คนในแวดวงการทำเพลงแวะมาหา พร้อมกับส่งมอบน้ำสีอำพันเป็นเครื่องปลอบประโลมให้หายเหนื่อย ก่อนจะเลยเถิดไปเป็นบุหรี่ กัญชาและผงขาวที่ชื่อโคเคน

“ผมไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับยาเสพติดมาก่อนเลยจริงๆ คือเพื่อนร่วมวงเขาก็ปุ๊นกัญชาให้ผมเห็นตั้งเป็นปีๆ แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมันนัก และทั้งชีวิตก็ไม่เคยเห็นเลยว่าเวลาคนเขาสูดโคเคนเขาทำกันยังไง” จอห์นบอก

ภายใต้โฉมหน้าของนักร้องหนุ่มที่แต่งชุดเต็มยศ -อันหมายความถึงปีกนก ลูกปัด เสื้อรัดรูปสีจัดจ้านกับแว่นตากรอบประดับเพชร รวมไปถึง ‘เครื่องหัว’ สารพัดชนิดที่คนดูวาดหวังอยากเห็น- ผู้แสดงบทเพลงอย่างเต็มพลังทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวบนเวที เอลตัน จอห์นคือนักร้องที่ใส่ส้นสูงหนาสามฟุตขึ้นไปปีนเล่นเปียโนแล้วกระโดดทิ้งตัวลงมา หรือวิ่งจากด้านหนึ่งของเวทีไปยังอีกด้านหนึ่งตลอดทั้งการแสดงแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เขาคืออดีตเด็กชายขี้อาย พูดน้อยและก้มหน้าคุยกับมือตัวเองทุกครั้งที่ต้องสนทนากับคนอื่นๆ แต่ชื่อเสียงทำให้เขาต้องพบปะผู้คนมากมาย อันเป็นสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจอย่างที่สุดสำหรับคนที่เข้าสังคมไม่เก่งอย่างเขา

“ผมมั่นใจแบบสุดขีดเสมอเวลาผมอยู่บนเวที เพราะเวทีเป็นพื้นที่ของผม นี่เป็นงานที่ผมรัก แต่ว่าพอลงจากเวทีนี่สิ” เขาเล่าอย่างกลุ้มใจ “ผมหาจุดสมดุลให้ตัวเองไม่ได้เลย ผมก็ยังเป็นเด็กขี้อายคนเดิม เวลาผมขึ้นแสดงโชว์ ผมก็ต้องทำอะไรสนุกๆ เพื่อให้ได้โชว์ที่ดี แต่นั่นแหละ มันไม่มีสมดุลในชีวิต ผมพบว่าตอนนั้นเองที่โคเคนทำให้ผมกล้าเปิดใจกับคนอื่นๆ มากขึ้น มันทำให้ผมคุยกับคนแปลกหน้าได้”

และหลังจากที่เขาสูดผงขาวนั่นเข้าจมูก เอลตัน จอห์น หายหน้าไปจากทุกคนสองสัปดาห์เต็มเพื่อหาทางประคับประคองสติของตัวเองหลังจากนั้น ซึ่งเขาบรรยายตัวเองว่า “กลายเป็นคนไม่มีเหตุผล ไร้ความรับผิดชอบ และหมกมุ่นอยู่แต่กับตัวเอง”

มากไปกว่าเรื่องชื่อเสียงและชีวิตส่วนตัวที่หายไปทีละน้อย จอห์นยังพบว่า เขาพยายามวิ่งหนีการยอมรับตัวตนที่แท้จริงของตัวเองด้วยการแต่งงานกับ เรเน็ต เบาล์เอล วิศวกรเสียงที่ได้ร่วมงานกันกับเขา และภายหลังอยู่กินกันได้สี่ปี ทั้งสองก็ตัดสินใจแยกทางกัน โดยเฉพาะเมื่อจอห์นเปิดตัวอย่างตรงไปตรงมาว่าเขาเป็นเกย์

“ผมเสียใจจนทุกวันนี้ที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อเรเน็ต” จอห์นกล่าว “ผมแต่งงานกับเธอทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าที่จริงผมไม่ได้เป็นแบบนั้น เธอเป็นคนสวยและจะทำลายชีวิตผมทิ้งก็ได้ แต่เธอก็ไม่ทำ ซึ่งนี่แหละที่ผมเรียกว่าเพื่อนแท้”

ข่าวคราวการหย่าของเขากลายเป็นอาหารอันโอชะของหนังสือพิมพ์แท็ปลอยด์ทั้งฝั่งอเมริกาและอังกฤษ ทำให้เขายิ่งเครียดและระเบิดความกราดเกรี้ยวลงในแก้วเหล้า ซึ่งเขาดื่มและเสพอย่างหนัก จนภายหลังเขาออกมาบอกว่า “มีหลายครั้งเลยที่ผมเจ็บหน้าอกอย่างหนัก ไม่ได้นอนติดกันสามวัน มีอาการกล้ามเนื้อกระตุกอยู่บ่อยๆ ทีมงานมักจะพบว่าผมนอนแหมะอยู่บนพื้น จนพวกเขาต้องหามไปวางไว้บนเตียงแทน เพื่ออีกชั่วโมงต่อมาผมจะลุกขึ้นมาเมาแล้วลงไปทำอย่างเดิม

“ผมดื่มจอห์นนี วอล์คเกอร์เข้าไปทั้งขวด แหกตาตื่นอยู่สามวันเต็มๆ แล้วทิ้งตัวลงนอนหลับไปหนึ่งวันครึ่ง จากนั้นก็ตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองหิวไส้แทบขาดเพราะไม่ได้กินอะไรเลย ก็เลยกวาดเอาแซนด์วิชเบคอน ไอศกรีมถังใหญ่ กับเหล้าอีกขวดเข้าปาก แล้วอ้วกออกมาจนหมดเพราะตอนนั้นผมเริ่มเป็นโรคบูลิเมีย (ภาวะความผิดปกติในเรื่องของการรับประทานอาหาร) แล้วค่อยไปดื่มเหล้าใหม่อีกหนจนตาค้างไปอีกสามวัน”

การใช้ชีวิตที่เพิ่มปริมาณแอลกอฮอลให้เลือดมากกว่าน้ำเปล่าเช่นนี้ทำให้ร่างกายของจอห์นพังอย่างรวดเร็ว เขาเคยหมดสติและหายใจไม่ออก จนมีคนมาเจอว่าเขานอนฟุบอยู่บนพื้น (อีกแล้ว) และต้องหามเขาไปรักษาอย่างด่วน แต่ถึงอย่างนั้น การเข้าใกล้ความตายก้าวใหญ่ๆ ครั้งนี้ก็ไม่อาจหยุดการเป็นนักดื่มของเขาแต่อย่างใด

“ตอนนั้นผมพบว่า คนรอบตัวผมล้มหายตายจากไปเยอะมาก แต่ผมก็ยังห้ามตัวเองไม่ให้ใช้ชีวิตแบบเดิมไม่ได้ซะที ซึ่งนั่นแหละเป็นเรื่องที่น่ากลัวที่สุดของการติดเหล้าและยาน่ะ เวลาคุณเสพยา ดื่มเหล้าและผสมไอ้สองอย่างนี้เข้าด้วยกัน คุณจะเข้าใจไปเองว่าตัวเองเป็นอมตะ

“ผมใช้ชีวิตเสี่ยงสุดขีด ไม่ใช่แค่เรื่องมีเซ็กซ์แบบไม่ปลอดภัยด้วยนะ แต่ยังรวมถึงเรื่องการใช้เหล้าใช้ยานี่แหละ”

และนั่นคือก่อนที่เขาจะได้รู้จักกับ ไรอัน ไวต์ เด็กชายจากอินเดียน่าที่เปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล โดยไวต์ไม่เพียงเป็นต้นธารให้จอห์นหยุดใช้ยาเสพติดและเลิกเหล้า แต่ยังมีส่วนสำคัญในการทำให้จอห์นเคลื่อนไหวให้ความรู้เรื่องโรค AIDS และตั้งมูลนิธิขึ้นมา

ไรอัน ไวต์ เด็กชายผู้เปลี่ยนชีวิต

ไรอัน ไวต์ เป็นเด็กหนุ่มที่มีโรคทางพันธุกรรมคือโรคโมฟีเลีย (โรคเลือดไหลไม่หยุด) จึงต้องได้รับบริจาคเลือดอย่างสม่ำเสมอ โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นเมื่อปี 1984 ที่เด็กชายรับเลือดจากโรงพยาบาลและพบว่าเขาได้รับเชื้อเอชไอวีโดยไม่รู้ตัว ในเวลานั้น เทคโนโลยีทางการแพทย์ยังไม่ก้าวหน้ามากพอจะผลิตยารักษาที่ต้านอาการป่วยต่างๆ ได้ แพทย์จึงวินิจฉัยว่าที่สุดแล้ว ไวต์จะมีชีวิตอยู่ได้หลังจากนั้นอีกเพียงครึ่งปี (อย่างไรก็ตาม ไวต์มีชีวิตหลังจากได้รับวินิจฉัยนาน 6 ปี และเสียชีวิตในวัย 19 ปี)

“ผมโชคดีมากๆ ที่ได้พบกับไรอัน ไวต์และครอบครัวของเขา” จอห์นบอก “ผมอยากช่วยเหลืออะไรสักอย่างแก่พวกเขา แต่ลงเอยที่พวกเขาเป็นฝ่ายช่วยเหลือผมมากกว่า ไรอันเป็นแรงบันดาลใจให้ผมเลิกเหล้ายาและตั้งมูลนิธิเกี่ยวกับโรคเอดส์ ภายหลังจากที่เขาเสียชีวิตได้หกเดือน ผมก็เลิกเหล้าได้ และไม่หวนไปแตะมันอีกเลยนับแต่นั้น”

ภายหลังจากเข้าร่วมงานศพของไวต์ ซึ่งจอห์นได้ร่วมแสดงเพลง Skyline Pigeon เพื่อส่งเด็กหนุ่มเป็นครั้งสุดท้าย เขาก็ออกมาตั้งมูลนิธิซึ่งระดมทุนได้มากกว่า 400 ล้านเหรียญฯ ตลอดระยะเวลาเกือบสามทศวรรษ

“หลังจากที่เขาจากไป ผมก็รู้ตัวว่าผมเหลือทางเลือกแค่สองทาง คืออยู่หรือไป ทางเลือกไหนที่ผมอยากมี จนผมพูดกับตัวเองว่า ‘ฉันต้องให้คนช่วย’ หรือไม่ก็ ‘ใครก็ได้ช่วยที’ แล้วจากนั้นแหละที่ชีวิตผมพลิกกลับ หลังจากที่ใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์อย่างเลอะเทอะสุดขีดมา 16 ปีเต็ม”

อย่างไรก็ดี จอห์นเข้าใจดีว่ากระบวนการเลิกเหล้านั้นไม่ง่าย เขาเขียนบทความที่หวนรำลึกถึงตัวเองภายหลังหายขาดจากอาการติดแอลกอฮอล์ลงนิตยสาร variety ในปี 2019 ว่า “พอคุณพ้นจากช่วงบำบัด คุณจะรู้สึกเหมือนเกิดใหม่เลย เหมือนมีคนถอดคุณออกมาจากสิ่งเก่าๆ คุณจะรู้สึกเปราะบางเหลือเกิน เหมือนได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้งกับคู่มือการใช้ชีวิตเล่มใหม่ ผมกังวลอยู่บ้างว่าจะกลับมาทำงานทำการได้อีกไหม แต่ในกระบวนการบำบัดคนติดเหล้าจะสอนให้คุณใช้ชีวิตกับปัจจุบัน ใช้ชีวิตอยู่กับวันนี้ ช่วงนี้นั่นแหละ”

Was Elton John addicted to drugs and alcohol and when did he get sober?

The post เอลตัน จอห์น กับปลายทางคือการ (ต้อง) เลิกเหล้า appeared first on Alcohol Rhythm.

แน่นอนว่าชื่อของ เบน แอฟเฟล็ค น่าจะติดโผเป็นหนึ่งในรายชื่ออันน้อยนิดเหล่านั้น ก่อนหน้าที่เขาจะถูกแซะแกมแซวว่าเป็น Sad Batman ยืดสลดอยู่หน้ารถแบ็ตโมไบล์ในหนังแฟรนไชส์ซูเปอร์ฮีโร่ของค่ายดีซี แอฟเฟล็คก็ดังระเบิดในฐานะนักแสดงและคนเขียนบทจาก Good Will Hunting (1997) ที่ส่งเขากับ แมตตฺ์ ดามอน เพื่อนรักที่ร่วมเขียนบทและแสดงด้วยกันคว้าออสการ์ด้วยวัยเพียง 25 ปี และถัดจากนั้นเพียงปีเดียว เขาก็เป็นรับบทเป็นหนุ่มนักเจาะน้ำมันที่ได้ไปช่วยกู้โลกในหนังระเบิดดาวเคราะห์ Armageddon (1998) ของป๋าไมเคิล เบย์ หลังจากนั้น ชื่อของเบน แอฟเฟล็ค ก็ลอยติดลมบนเพดานของอุตสาหกรรมฮอลลีวูดมาอย่างยาวนาน จะเล่นหนังแป้กหนังเซอร์บ้างแต่ก็ยังเป็นนักแสดงเบอร์ใหญ่ที่วงการบันเทิงอเมริการักอยู่ดี

ควบคู่ไปกับความสำเร็จมหาศาล แอฟเฟล็คพบว่าชื่อเสียงนำพาความยากลำบากบางอย่างมาให้ เช่นเดียวกับคนดังอีกครึ่งวงการ เขาต้องอดทนกับการเผชิญหน้าปาปารัซซี่ที่วนเวียนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต นับตั้งแต่เขาสร้างชื่อจากการเป็นไอ้หนุ่มนักเขียนบทแห่ง Good Will Hunting, ออกเดตกับสาวฮ็อตโลกระเบิด เจนนิเฟอร์ โลเปซ (ถึงขั้นที่สื่อตั้งฉายาให้ทั้งคู่ว่า เบนนิเฟอร์ เลยนะเอ้อ!) ตามมาด้วยการแต่งงานกับเจนนิเฟอร์ การ์เนอร์

แต่ถ้าถามแอฟเฟล็ค เขาอาจจะบอกว่า ปัญหาการดีลกับความเป็นส่วนตัวและชื่อเสียงก็อาจมีส่วนทำให้เขาหันมาพึ่งพาและใช้แอลกอฮอล์เป็นเครื่องปลอบประโลม และมากไปกว่านั้น มันอาจเป็นหนึ่งในวิธีการเยียวยาเขาจากบาดแผลบางอย่างของครอบครัวที่เขาจำต้องรับมืออย่างยาวนานก็เป็นได้

“พ่อดื่มเหล้าทุกวัน ไม่เคยหยุดจนผมอายุ 19 นั่นแหละ” เขาเคยให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์นิวยอร์ค ไทม์สไว้เช่นนั้น ในวัยเด็ก แอฟเฟล็คคือเด็กชายจากแคลิฟอร์เนียที่เติบโตขึ้นมาโดยเห็นพ่อดื่มเหล้า “ทั้งวันและทุกวัน” ทั้งยังใช้ความรุนแรงและก่อปัญหาอันเนื่องมาจากสุรา จนเมื่อแอฟเฟล็คอายุได้ 11 ขวบ พ่อก็ตัดสินใจหย่าขาดจากแม่ของเขา และกลายเป็นคนไร้บ้านซึ่งก็ยังคงดื่มหนักอย่างต่อเนื่องจนถูกส่งตัวเข้ารับการบำบัดในที่สุด

“แต่ก็นะ ยิ่งโต ผมก็ยิ่งเข้าใจว่า พ่อได้พยายามทำเพื่อพวกเราอย่างดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ในเวลานั้นแล้ว ในครอบครัวผมเต็มไปด้วยคนที่ติดสุราและมีปัญหาทางจิตรายล้อมรอบตัวไปหมด มันส่งผ่านมายังพวกเราซึ่งเป็นเรื่องยากเหลือเกินที่จะสลัดให้หลุด” แอฟเฟล็คว่า ย่าของเขาฆ่าตัวตายในห้องด้วยวัย 46 เช่นเดียวกันกับลุงที่ปลิดชีวิตด้วยปืนสั้น และป้าซึ่งติดเฮโรอีน ทำให้แอฟเฟล็คเติบโตขึ้นมาโดยมีเรื่องราวเหล่านี้เป็นฉากประดับในชีวิตอย่างเลี่ยงไม่ได้

ถ้าถอยนาฬิกาย้อนกลับไปสมัยที่เขายังวัยรุ่น สี่ปีภายหลังจากที่พ่อเดินออกจากบ้านและไม่หวนกลับเข้ามาอีก เบน แอฟเฟล็คในวัย 15 ปีเริ่มหัดลองดื่มเหล้า จนแม่ต้องส่งเขาไปเข้าค่ายสำหรับเยาวชนที่มีพฤติกรรมสุ่มเสี่ยงจะก้าวร้าวและใช้ความรุนแรง ซึ่งก็ได้ผลในระดับหนึ่ง แต่ไม่ได้ทำให้เจ้าหนุ่มแอฟเฟล็คหย่าขาดจากแอลกอฮอล์แต่อย่างใด มิหนำซ้ำ เมื่อชื่อเสียงของเขาระเบิดเป็นพลุตอนวิ่งขึ้นไปรับรางวัลออสการ์ในฐานะคนเขียนบทหนังร่วมกับแมตต์ ดามอนเพื่อนรัก บวกกับความสำเร็จจาก Armageddon ทำให้เขายังต้องเจอพายุชื่อเสียงถาโถมจนทำให้หวนกลับไปใช้แอลกอฮอล์เยียวยาอีกครั้ง และถูกส่งเข้ารับการบำบัดอย่างเร่งด่วนเป็นครั้งแรกๆ

ระหว่างนั้น แอฟเฟล็คปรากฏตัวในหนังฮอลลีวูดแทบจะทุกปี กล่าวได้ว่า ราวปี 2000 เรื่อยมาจนถึงช่วงกลางๆ คือยุครุ่งเรืองของเบน แอฟเฟล็คโดยแท้จริง เขาอยู่ในหนังแอ็กชั่น หนังโรแมนติกและหนังดราม่า วุ่นวายอยู่กับเส้นแบ่งความมีชื่อเสียงและความเป็นส่วนตัวที่ชักจะลางเลือนเข้าไปทุกที ทำให้ในที่สุด เขากลับมาดื่มสุราอีกครั้ง และอาจจะหนักกว่าเดิม 

“ผมจะดื่มจนกว่าจะน็อคหลับคาโซฟาที่บ้านนั่นแหละ” เขาว่า และนั่นคือพฤติกรรมการดื่มประจำวันที่หากมองเข้าไปจากภายนอก เราคงตั้งข้อสังเกตว่า พ่อหนุ่มหน้ามนคนนี้เห็นทีจะหนีไม่พ้นอาการติดสุราเป็นแน่แท้ แต่เขาก็เพียรปฏิเสธมาตลอด จนเมื่อสังเกตเห็นว่าร่างกายชักจะไม่ไหวและ “เราเหมือนจะหลับบนโซฟามากกว่าเตียงนะนี่” เขาจึงต้องจัดการตัวเองอย่างเร่งด่วนด้วยการเข้ารับการบำบัดอีกครั้ง

“นานทีเดียวล่ะ กว่าผมจะตระหนักอย่างลึกซึ้งและถ่องแท้ เพื่อจะยอมรับว่าตัวเองกำลังติดเหล้า” เขาว่า 

เคย์ซี แอฟเฟล็ค น้องชายแท้ๆ ของเขาซึ่งเป็นนักแสดงเหมือนกัน (และถูกพี่ชายจิ้มมาให้ช่วยแสดงนำในหนังที่กำกับเองครั้งแรกอย่าง Gone Baby Gone เมื่อปี 2007 ซึ่งปรากฏว่าเป็นการแจ้งเกิดของแอฟเฟล็คคนพี่ในฐานะผู้กำกับหนังได้อย่างงดงามทีเดียว) เคยกล่าวถึงประเด็นนี้อย่างอึดอัดว่า “ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกันครับ เราล้วนเผชิญหน้ากับอาการติดแอลกอฮอล์มาด้วยกันอย่างยาวนาน เบนก็ติดสุรา ปู่ย่าของผมก็ติดสุรา พ่อของผมก็ด้วย ติดสุราหนักเท่าที่ใครสักคนจะติดได้น่ะ

“เบนก็พยายามมากเลยนะครับ ซึ่งมันก็ยากเหลือเกิน เขาโชคดีที่มีคนช่วยและมีเวลาในการเยียวยาตัวเองน่ะ” แอฟเฟล็คคนน้องอธิบาย ก่อนขยายความถึงสภาพการณ์ที่ทำให้พี่ชายของเขาหวนไปติดเหล้าหรือแม้แต่ทำให้เลิกเหล้าลำบาก “มันไม่ง่ายเลยที่จะทำอะไรต่อมิอะไรโดยที่มีแต่คนจ้องจะถ่ายรูปคุณไปขาย ผมไม่ได้ริษยาอะไรพี่เขาเลย ผมเคยเห็นพ่อต่อสู้กับอาการติดเหล้ามาตั้งเป็นปีๆ ขนาดว่านั่นไม่มีใครตามถ่ายรูปหรือตามจ้องเขาทุกฝีก้าวนะ แต่มันดูไม่จืดเท่าไหร่หรอก แต่ในทางกลับกัน ก็ไม่ได้มีอะไรต้องอับอายนะครับ และดีแล้วที่เบนหาทางรับมือกับมันได้”

ถัดจากนั้น เบน แอฟเฟล็ค ก็ระเบิดฟอร์มร้อนแรงในฐานะคนทำหนังเมื่อกำกับ The Town (2010) จนส่ง เจเรมี เรนเนอร์ เข้าชิงสมทบชายอดเยี่ยมของออสการ์และตามมาด้วย Argo (2012) ที่คว้ารางวัลภาพยนตร์แห่งปีของออสการ์จนแอฟเฟล็คน้ำตาซึมตอนขึ้นไปรับรางวัล (ส่วนในอีกสี่ปีต่อมา เคซีย์ แอฟเฟล็คก็เป็นฝ่ายคว้าออสการ์ในฐานะนำชายยอดเยี่ยมจาก Manchester by the Sea และทำเอาเบน แอฟเฟล็ค ระเบิดน้ำตาที่งานด้วยความตื้นตันใจอีกรอบ แถมในปีเดียวกันนั้น เบน แอฟเฟล็คยังถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงชายยอดแย่ของราซซีอวอร์ดอีกต่างหาก กลายเป็นที่แซวขำขันของสื่อมวลชนอยู่พักหนึ่ง) 

เบน แอฟเฟล็ค ต้องหวนกลับมาตั้งหลักการบำบัดอีกครั้งภายหลังกลับมาดื่มอย่างหนักอีกครั้ง “แหงล่ะครับ การบำบัดมันน่าอาย” เขาว่า “ผมหวังว่ามันจะไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวเอง หวังสุดหัวใจว่ามันจะไม่ไปอยู่บนอินเตอร์เน็ตเพราะเดี๋ยวลูกๆ จะโตมาแล้วเห็น

“แต่การพูดเรื่องการติดเหล้าและการบำบัดไม่ได้รบกวนอะไรผมอีกแล้วล่ะ มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว เป็นเรื่องที่ผมข้ามผ่านมาได้ และมันก็ไม่ได้ทำลายตัวตนของผมหรือกลายเป็นทุกสิ่งในชีวิต แต่มันเป็นเรื่องที่คุณต้องรู้ว่า จะต้องรับมือกับมันให้ได้ ผมแค่รู้สึกว่าผมมีปัญหาและต้องจัดการมันซะ ซึ่งเอาเข้าจริงๆ ผมก็ภูมิใจอยู่นะที่บำบัดจนได้ เพราะมันคือตัวคุณ ชีวิตคุณ ครอบครัวของคุณ และคนรอบๆ ตัวที่จะประคับประคองให้คุณผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้”

ที่มา

Ben Affleck Tried to Drink Away the Pain. Now He’s Trying Honesty

Ben Affleck opens up about alcohol addiction, depression and his biggest disappointment

Ben Affleck shares how he got better and moved on after struggles with alcohol, Part 1 | ABC News

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post เบน แอฟเฟล็ค และเส้นทางการเลิกเหล้าอันแสนยาวนาน appeared first on Alcohol Rhythm.

“When your day is done, and you want to ride on cocaine.”

บทเพลง Cocaine จากอัลบั้ม Slowhand (1977) ของ อีริก แคล็ปตัน ทะลวงชาร์ตเพลงทั้งฝั่งแคนาดาและสหรัฐอเมริกาอย่างยากจะต้าน ทั้งที่จริงๆ เพลงถูกปล่อยออกมาตั้งแต่ปี 1976 โดย เจ เจ เคล ก่อนที่แคล็ปตันจะนำมาร้องคัฟเวอร์ลงอัลบั้มเดี่ยวลำดับที่ห้าของเขาจนเพลงดังระเบิด 

มันมีเหตุผลอยู่ที่แคล็ปตัน -ราชากีตาร์ชาวอังกฤษ- เลือกหยิบเพลงนี้มาร้อง “ผมว่ามันไม่ได้เรื่องหรอกที่จะเขียนเพลงต่อต้านการใช้ยาเสพติดแบบเจตนาแล้วหวังว่ามันจะไปจับใจคนฟัง เพราะโดยทั่วไปแล้วคนมักจะรู้สึกต่อต้านมัน อย่างเวลาที่พวกเขารู้สึกเหมือนถูกยัดเยียดอะไรบางอย่างนั่นแหละ เพราะฉะนั้น ทางที่ดีที่สุดคือหยิบยื่นเนื้อหาบางอย่างผ่านการสอดแทรกโดยไม่ต้องบอกพวกเขาตรงๆ ว่านี่คือการต่อต้านการเสพยา ซึ่งผมว่าเพลง Cocaine ก็เป็นเพลงต้านการใช้สารเสพติดโคเคนที่ดี โดยถ้าคุณลองพิจารณามันอย่างถ้วนถี่ทั้งจากระยะไกลหรือใกล้ เพลงนี้อาจจะดูฟังเหมือนเพลงที่ว่าด้วยโคเคนล้วนๆ แต่จริงๆ แล้ว มันเป็นเพลงต่อต้านการใช้สารโคเคนแหละครับ” แคล็ปตันอธิบาย 

นั่นอาจเป็นปัจจัยหนึ่ง แต่อีกปัจจัยคือ ตัวแคล็ปตันเองเคยผ่านร้อนผ่านหนาว ติดทั้งยาและเหล้ามาแล้วสมัยยังหนุ่มฟ้อ เป็นมือกีตาร์สัญชาติอังกฤษจากวง Cream ที่เข้ามาถล่มชาร์ตเพลงและความนิยมในดินแดนสหรัฐฯ ยุค 60 จนในเวลาต่อมาก็มีชื่อปรากฏอยู่ในหอเกียรติยศหรือ Hall of fame ของอุตสาหกรรมดนตรี

เราเริ่มกันจากตรงนี้เลยก็ได้ ข้ามพ้นวัยเด็กของแคล็ปตันซึ่งเป็นเด็กเนิร์ดๆ จากย่านเซอร์รีย์ ได้รับกีตาร์โฮเยอร์สัญชาติเยอรมันตอนวันเกิดอายุครบ 13 ปีและกลายเป็นเด็กหนุ่มที่หมกมุ่นกับกีตาร์ทั้งวันทั้งคืน ก่อนจะถลำลึกไปกับดนตรีบลูส์และออกแสดงในผับหรือเปิดหมวกข้างถนนแถวบ้าน และกลายมาเป็นนักดนตรีอาชีพไม่นานหลังจากนั้นในนามของมือกีตาร์วง The Yardbirds ตามมาด้วย Cream

ดังที่กล่าวไปแล้ว Cream ประสบความสำเร็จแบบถล่มทลายทั้งในบ้านเกิดและอเมริกา โดยเฉพาะเมื่อวงปล่อยอัลบั้มลำดับที่สองอย่าง Disraeli Gears (1967) ที่พวกเขาได้ออกทัวร์ยังสหรัฐฯ และสร้างปรากฏการณ์เป็นวงที่หยิบเอาแนวเพลงไซคีเดลิกร็อกจากฝั่งอังกฤษมาผสมรวมกับดนตรีบลูส์แบบอเมริกัน ตารางทัวร์สุดหฤโหดของพวกเขาก็เริ่มต้นขึ้นพร้อมๆ กับปาร์ตี้ที่รอให้พวกเขาเข้าร่วมภายหลังชื่อเสียงรุมเร้า รู้ตัวอีกทีพวกเขาก็เมาหัวทิ่มกับเหล้าและสารพัดสารเสพติดที่ผสมอยู่ในน้ำสีอำพัน และจากที่เคยดื่มเพื่อผ่อนคลายหลังการแสดงดนตรีสุดอลังการ ในที่สุดแล้วพวกเขาก็ค่อยๆ ดื่มก่อนขึ้นแสดงจริง ไปๆ มาๆ ก็แทบจะยกไปดื่มระหว่างแสดง 

เหตุนี้นี่เองที่ทำให้แคล็ปตันตัดสินใจไปบำบัด และประสบความสำเร็จด้วยการเดินออกจากสถานบำบัดอย่างภาคภูมิที่เลิกเหล้าได้ แต่ไม่กี่เดือนหลังจากนั้น เขาก็กลับไปเป็นชายที่นั่งจ่อมอยู่หลังแผงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์สารพัดสูตรเหมือนเดิม แถมคราวนี้ยังดื่มหนักและนานกว่าที่เคยด้วยซ้ำ 

อาการของแคล็ปตันย่ำแย่กว่าที่เคย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภายหลังจากวง Cream สลายตัวกันในปี 1968 แคล็ปตันมักไปปรากฏตัวในคอนเสิร์ตของนักดนตรีคนอื่นในฐานะแขกรับเชิญบ่อยครั้ง และครั้งที่อื้อฉาวที่สุดหนีไม่พ้นงานแสดงของ จอร์จ แฮร์ริสัน ที่บังกลาเทศปี 1972 ที่หลังจากขึ้นไปยืนบนเวทีได้ไม่นาน แคล็ปตันก็เป็นลมล้มตึงลงไปท่ามกลางสายตาคนดูเรือนหมื่น และแม้เป็นคอนเสิร์ตของตัวเอง เขาก็ยังเมาหัวปักขึ้นเวทีจนทีมงานจำต้องเก็บภาพเขานอนโซโล่กีตาร์บนพื้นแบบหมดสภาพมาบ่อยๆ “ตอนนั้นมันก็ไม่ได้ฟังดูเป็นเรื่องพิกลสำหรับผมเท่าไหร่นะ และเอาจริงๆ นั่นอาจเป็นสิ่งเดียวที่ผมทำไหวแล้วน่ะ คือสภาพผมนี่ ถ้าไม่ขึ้นไปนอนไหลบนเวทีก็คงไปนอนไหลอยู่ที่อื่น อย่างน้อยที่สุด ตอนนั้นผมคิดแค่ว่าการได้ไปนอนเลอะๆ บนเวทีก็ถือว่าผมปรากฏตัวแล้ว”

แน่นอนว่า คนรอบตัวไม่ปลื้มใจกับเหตุการณ์เช่นนี้นัก (ก็แน่ล่ะสิ!) อาห์เม็ด เออร์เตกัน เจ้าของค่ายเพลงแอ็ตแลนติก เรคอร์ดส์ซึ่งแคล็ปตันสังกัดอยู่ พยายามเข้ามาช่วยเหลือแคล็ปตันทุกทาง หากแต่ก็แทบไม่เป็นผลนัก จนต้นยุค 80 ที่คนรอบตัวพากันเกลี้ยกล่อมให้เขาเข้ารับการบำบัดอย่างจริงจังเสียทีที่สถานบำบัดฮาสเซลเด็นในมินเนโซต้า ในเวลาต่อมา แคล็ปตันเขียนเล่าถึงสาเหตุที่ทำให้เขาถูกส่งตัวไปยังสถานบำบัดว่า

“ในจุดตกต่ำที่สุดของชีวิต เหตุผลเดียวที่ผมยังไม่ฆ่าตัวตายไปเสียก็คือ ความหวั่นกลัวว่าผมจะไม่ได้กลับมาดื่มเหล้าอีกถ้าตายไปซะก่อน นั่นเป็นสิ่งเดียวจริงๆ ที่ผมคิดว่าควรค่าจะมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อมัน และเพราะผมดื่มหนักทุกวัน เอาแต่ดื่มเหล้าอย่างเอาเป็นเอาตายจนคนรอบตัวต้องพยายามลากให้ผมห่างจากเหล้าหรือแอลกอฮอล์ พวกเขาจึงพาผมมาส่งที่สถานบำบัดจนได้”

ในเวลาต่อมา เขาเขียนเพลง Holy Mother (ซึ่งอยู่ในอัลบั้ม August ปี 1986) เพื่อบรรยายความรู้สึกหนักหน่วงของการติดเหล้า “ตอนปี 80 ผมอยู่ในช่วงติดทั้งเหล้าและยาอย่างหนัก หลุดออกนอกลู่นอกทางไปเยอะ” แคล็ปตันระลึกอดีต “และได้ดูหนังเรื่อง Purple Rain (1984 –หนังที่นำแสดงโดย ปรินซ์ นักดนตรีชาวอเมริกัน ว่าด้วยเด็กผู้เปี่ยมพรสวรรค์ แต่มีอุปสรรคมากมายระหว่างที่พยายามเป็นนักดนตรีอาชีพ) ในโรงหนังที่แคนาดา ตอนนั้นผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร แต่การดูหนังเรื่องนี้ก็เหมือนฟ้าที่ผ่าลงมากลางใจเลยล่ะ”

“ตอนนั้นเป็นช่วงที่ผมกำลังเผชิญหน้าอยู่กับภาวะซึมเศร้า ทั้งยังรู้สึกว่าวัฒนธรรมทางดนตรีกำลังเปลี่ยนไป เอาแน่เอานอนไม่ได้ เขาเหมือนเป็นแสงสว่างเดียวท่ามกลางความมืดมิดของผม ผมเลยกลับไปยังโรงแรม -และท่ามกลางกระป๋องเบียร์เปล่าๆ ที่รายล้อมรอบตัว- ผมเขียนเพลง Holy Mother ขึ้นมาตอนนั้นนั่นเอง”

แน่แท้ว่าในที่สุด แคล็ปตันก็เลิกเหล้าจนได้ ภายหลังจากการกัดฟันต่อสู้ยิบตาจากอาการอยากเหล้าจนแทบจะลงแดง “ผมอยากจะบอกว่า การฟังดนตรีมันแสนสำคัญมากเท่าๆ กับที่เราเล่นดนตรีได้ ท่ามกลางช่วงเวลาต่างๆ ของชีวิต ผมพบว่าบทเพลงทั้งเก่าและใหม่ล้วนเยียวยาผมทั้งสิ้น ไม่ว่าผมจะเล่นเพลงนั้นได้ไม่ดีหรือเล่นไม่ได้เลยก็ตาม มันก็ช่วยผมได้เสมอ 

“ผมเคยดื่มหนักมากกว่าที่คุณจะจินตนาการถึงเสียอีก ผมดื่มเบียร์สเปเชียล บรูว์ผสมกับว็อดก้า มันทำให้คุณรู้สึกเหมือนได้ดื่มเบียร์ลาเกอร์ ซึ่งในเวลาต่อมา ผมว่าอดีตของผมก็อาจจะเป็นสมบัติอย่างหนึ่งที่ผมมีก็ได้

“อีกอย่างหนึ่ง เป็นเพราะลูกๆ ของผมด้วย ผมจึงตระหนักได้ว่าผมต้องเลิกเหล้า ต้องมีความรับผิดชอบกับชีวิตให้ได้ เพราะงั้น ผมเลยพยายามกลับมามุ่งมั่นอยู่กับงานดนตรีน่ะครับ”

ที่มา:

Eric Clapton On Overcoming Heavy Drinking Past

Eric Clapton admits to making alcoholic strange brew

Eric Clapton’s Salvation Road

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post อีริก แคล็ปตัน และเส้นทางดนตรีอันมึนเมาในยุค 60 appeared first on Alcohol Rhythm.