– เรื่องเล่าต่อไปนี้ถูกดัดแปลงมาจากประสบการณ์จริง โดยชื่อตัวละครที่ปรากฏในเรื่องแทนด้วยนามสมมติ –

เหล้าแก้วแรกสำหรับใครหลายคนอาจเริ่มต้นดื่มเพราะความทุกข์ เพราะความอยากรู้อยากลอง เพราะความคึกคะนอง..

แต่สำหรับ ‘ป้านวล’ แล้ว เหล้าแก้วแรกของเธอดื่มเพราะความหวังดีที่มีต่อลูก

“ป้าเริ่มดื่มเหล้า พวกเหล้าดองยาสมุนไพร หลังการอยู่ไฟคลอดลูกคนแรก” หญิงวัยใกล้ 60 ปีเริ่มต้นเล่าอดีตของเธอให้เราฟัง ดวงตาทั้งคู่ทอดมองไปไกลราวกับนึกย้อนความทรงจำ “มันเป็นความเชื่อ ตอนนั้นญาติผู้ใหญ่บอกว่าถ้าดื่มแล้วจะกินข้าวอร่อย กินได้เยอะ กินแล้วจะได้มีน้ำนมให้ลูก เราก็เลยดื่ม

“พอดื่มไปได้สามเดือน ก็คิดว่าจะเลิก แต่เมื่อไม่ดื่มแล้วกลับกินข้าวไม่อร่อย ไม่อยากอาหาร ซึ่งถ้าไม่ได้กินข้าวเราก็ไม่มีนมให้ลูก สุดท้ายเลยต้องกลับไปดื่มเหล้าเพื่อให้กินได้ โดยพยายามลดให้เหลือน้อยที่สุด”

สมัยป้านวลยังสาว เป็นคืนวันที่ความรู้ทางวิทยาศาสตร์และการแพทย์ยังไม่แพร่หลายเหมือนปัจจุบัน กระทั่งการทำคลอดต้องอาศัยหมอตำแยในชุมชนแทนการฝากครรภ์ในโรงพยาบาล เธอจึงไม่รู้ว่าแท้จริงแล้ว หญิงให้นมบุตรไม่ควรดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เพราะนอกจากทารกอาจได้รับแอลกอฮอล์ผ่านทางนมแม่แล้ว ฤทธิ์ของมันยังส่งผลต่อฮอร์โมนในร่างกาย ทำให้เธอมีน้ำนมน้อยลงอีกด้วย

ป้านวลเพียงเข้าใจและจดจำว่าหลังดื่มเหล้าแล้ว เธอจะรู้สึกร้อน เหงื่อออกจนสบายตัว ทำให้อยากอาหารมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อตั้งครรภ์และคลอดลูกคนที่สอง เธอจึงทำแบบเดียวกัน จนกระทั่งรู้ตัวอีกที เหล้าก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคนเป็นแม่แทบทุกชั่วขณะ

“พอลูกโตแล้ว แฟนเราก็ดันเป็นคนเจ้าชู้” ป้านวลเล่าต่อ “บางทีเขานอกใจเรา เรารู้สึกน้อยใจ ไม่รู้จะระบายออกมายังไงก็เลือกจะดื่มให้เมา ดื่มย้อมใจให้ลืมความเจ็บปวด”

เหล้ากลายเป็นเพื่อนคู่ทุกข์ยากของป้านวลยามโศกเศร้า และในขณะเดียวกัน หลังจากป้านวลและสามีคืนดีกัน เหล้าก็กลายเป็นเพื่อนร่วมฉลองความรัก เพราะ “แฟนเราก็เป็นคนชอบดื่ม บางครั้งเขาซื้อมาก็ชวนให้เราดื่มเป็นเพื่อน เราเคยดื่มอยู่แล้วก็ไม่ปฏิเสธ”

ไม่เพียงแค่สามีที่รู้ว่าเธอกลายเป็นนักดื่ม แต่บรรดาญาติสนิทมิตรสหายเองก็รู้เช่นเดียวกัน เวลาป้านวลไปเที่ยวบ้านคนอื่นๆ ทีไร พวกเขาจึงมักจะหาเหล้าและกับแกล้มมาต้อนรับขับสู้เธออยู่เสมอ

“ถ้าอยู่คนเดียวเราก็ไม่ได้อยากดื่มขนาดนั้น” ป้านวลพูดเสียงอ่อน “แต่พอเพื่อนฝูงชวนดื่มด้วยกัน เขาออกไปซื้อมาให้ เราก็ปฏิเสธไม่ได้”

แก้วแล้ว แก้วเล่า นานวันเข้าป้านวลกลับติดลมอย่างไม่ทันรู้ตัว ปริมาณแอลกอฮอล์ที่เคยทำให้เมาไม่ส่งผลเหมือนเดิม เพื่อนในวงเหล้าก็ดูเหมือนจะเพิ่มมากขึ้น ทุกๆ วันก่อนไปทำงานหรือทำกิจกรรมอะไรสักอย่าง ป้านวลต้องเริ่มต้นด้วยการดื่มเหล้าก่อนทุกครั้ง

“ดื่มแค่เป๊กเดียวก็ไม่อยู่นะ” ป้านวลว่า “บางครั้งดื่มไปหนึ่งเป๊กก็อาเจียนออกมา ต้องดื่มเป๊กที่สอง ที่สาม.. เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนกว่าร่างกายจะรู้สึกสบาย หายสั่นนั่นล่ะ ถึงจะไปทำงานได้

“ตอนทำงานก็ต้องรีบทำตอนที่ฤทธิ์เหล้ายังอยู่ในร่างกาย ถ้าหมดฤทธิ์เมื่อไรละก็ ร้อน เหงื่อแตก อยากจะอาบน้ำแต่ก็ไม่กล้า เพราะกลัวว่าจะช็อก”

น้ำเมาไม่ได้เปลี่ยนแค่วิถีชีวิตการทำงานของป้านวล แต่ยังเปลี่ยนการกินและการนอนของป้านวลไปโดยสิ้นเชิง

“เวลาเราดื่มจนเมา เราก็นอนผิดเวลา นอนตั้งแต่ 5-6 โมงไปตื่นตีสอง ตอนนอนก็นอนหลับไม่สนิท มีสะดุ้งตื่นเป็นพักๆ คืนหนึ่งมากกว่า 20 ครั้งจนสว่าง บางคืนถึงขั้นสะดุ้งตื่นกลางดึกเพื่อมาอาเจียนด้วยซ้ำ เวลาได้ยินเสียงไก่ขันนะ เราจะโอดครวญตลอดว่าไม่อยากให้ขันเลย ไม่อยากให้ถึงตอนเช้า

“ช่วงที่ติดหนักๆ ข้าวก็ไม่ตกถึงท้อง มันกินไม่ได้เลย อยู่ได้ด้วยเหล้า ผสมกับการกินเม็ดมะยม มะม่วง อาศัยเคี้ยวแล้วกินแต่น้ำ เพราะเนื้อหรือกากก็กลืนไม่ค่อยลง”

เพราะอาการติดเหล้าจน ‘กินไม่ได้ นอนไม่หลับ’ เช่นนี้เองที่ทำให้ร่างกายของป้านวลช่วงนั้นผ่ายผอมทรุดโทรม น้ำหนักตัวเหลือเพียง 38 กิโลกรัม จนลูกหลานที่ทั้งอยู่ร่วมกันและย้ายไปอยู่ในเมืองหลวงต่างทนดูไม่ได้ ต้องแวะเวียนมาขอร้องให้ป้านวลเลิกเหล้าเสียที

“เขาบอกว่าไม่สงสารลูกหลานบ้างเหรอ ลูกหลานเขาอายนะที่มีแม่มียายแบบนี้” ป้านวลกล่าว น้ำเสียงเซื่องซึมเล็กน้อยเมื่อพูดถึงความสัมพันธ์ของตนเองและบุตรหลานในช่วงนั้น เธอยอมรับว่าทั้งถูกขอร้อง ตำหนิ ประชดประชันมาทุกรูปแบบ จวบจนกระทั่งเธอค่อยๆ สำนึกได้เมื่อหลานสาวย้ายจากเมืองหลวงมาเรียนที่โรงเรียนใกล้บ้านในต่างจังหวัด

“ลูกสาวบอกว่า แม่ หลานย้ายมาเรียนที่นี่ มาอยู่ที่นี่ ถ้าแม่ยังกินเหล้าเมา นอนไม่รู้เรื่องรู้ราว มีอะไรเกิดขึ้นกับหลาน มีโจรขโมยขึ้นบ้านมาทำร้ายหลาน แม่จะทำยังไง หลานจะทำยังไง” ด้วยความรักที่มีต่อครอบครัวนี้เองที่ทำให้ป้านวลเริ่มต้นคิดเรื่องเลิกเหล้าอย่างจริงจัง ประจวบเหมาะกับในช่วงนั้น สามีของเธอดื่มเหล้า เมาและทำร้ายร่างกายเธอจนหัวแตก ต้องไปโรงพยาบาล เธอจึงได้พูดคุยกับคุณหมอที่นั่น

“หมอเห็นเราแล้วก็บอกว่าป้าควรจะหยุดดื่มนะ แนะนำให้เราเอายาไปกิน แต่เรายังไม่กล้าเพราะกลัวจะเสียยาคุณหมอ เลยรับปากไปว่าจะพยายามหยุดเอง ถ้าไม่ไหวจริงๆ จะมานำยากลับไปกิน”

คำว่า ‘ยา’ อาจจะเป็นตัวกระตุ้นที่ดีสำหรับป้านวล เพราะเธอได้ยินจากคนเคยกินว่า ‘ยาเบื่อเหล้า’ ทำให้คนอาเจียนจนเบื่อเหล้า ฉะนั้นถ้าไม่อยากอาเจียนก็ต้องเลิก ป้านวลไม่อยากตกอยู่ในสภาพนั้น จึงกัดฟันทนเลิกเหล้าด้วยตัวเองให้ได้

“ตอนเริ่มเลิกใหม่ๆ ก็กลัวว่าจะช็อกเพราะถอนเหล้า เราต้องพยายามสังเกตตัวเอง ต้องค่อยๆ ลดการดื่มลง” ช่วงแรกๆ ป้านวลจึงยังวนเวียนอยู่กับการดื่มวันละนิดวันหน่อยเพื่อให้ร่างกายได้ปรับสภาพ แล้วค่อยๆ กินอาหารให้มีแรง

เริ่มจากการซดน้ำข้าวต้ม กินเนื้อข้าวต้มสักสองสามเม็ด ดื่มน้ำตาม วันต่อมาก็พยายามกินให้ได้มากขึ้น จนเปลี่ยนมาเป็นข้าวสวย เคี้ยวข้าวให้ละเอียดแล้วกินน้ำอุ่นตามให้คล่องคอ อดทนกินจนกว่าจะกินเท่าคนปกติ

“ตอนนั้น ทุกครั้งที่เรากินได้มากขึ้น จะรู้สึกภูมิใจเป็นพิเศษเลย” ป้านวลเสริมด้วยรอยยิ้ม ก่อนเล่าว่าชาวบ้านเอง เมื่อทราบข่าวว่าเธอต้องการเลิกเหล้า ก็พยายามแนะนำวิธีการต่างๆ นานา ให้เช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นการต้มรางจืดกิน ดื่มโซดาแทนเหล้า ฯลฯ อะไรที่เขาว่าดี ป้านวลพยายามทำตามทั้งหมด “ซึ่งมันก็ดูเหมือนจะได้ผลอยู่บ้างนะ” เธอหัวเราะ

อีกสิ่งหนึ่งที่เธอทำ คือทุกครั้งที่พาสามีแวะเวียนไปตรวจร่างกาย รักษา เธอจะใช้เวลาระหว่างรอตรวจอ่านคู่มือ แผ่นพับ หรือบอร์ดให้ความรู้แนะนำการเลิกเหล้าที่โรงพยาบาล รวมถึงคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์และเคล็ดลับจากผู้ป่วยที่เข้าบำบัดอาการติดเหล้า ทำให้ป้านวลมีพื้นฐานความรู้เรื่องการดูแลตัวเองช่วงเลิกเหล้าอยู่มากพอสมควร

ความเปลี่ยนแปลงได้บังเกิดขึ้นทีละเล็ก ทีละน้อยกับตัวป้านวล มือของเธอไม่สั่น ไม่รู้สึกครั่นเนื้อตัว อยากดื่มเหล้าจนทนไม่ไหวอีกต่อไป

“ตอนหลังเราได้เจอหมอคนเดิม คนที่บอกให้หยุดดื่ม เพราะต้องไปเฝ้าแฟนรักษาตัวที่โรงพยาบาล เขาก็ถามว่าเลิกดื่มได้หรือยัง เราตอบเลยว่าเลิกแล้ว หมอหัวเราะใหญ่ บอกว่าถ้ายังไม่เลิก จะให้ยากลับไปกินเดี๋ยวนี้เลย”

แต่เส้นทางเลิกเหล้าของป้านวลก็คล้ายคลึงกับใครหลายคน คือตัดไม่ขาดทีเดียวในครั้งแรก เมื่อป้านวลต้องพบกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ คือการสูญเสียสามีไปเพราะโรคร้าย เธอก็หันกลับไปดื่มเหล้าให้ลืมทุกข์อีกครั้ง

หากเป็นครอบครัวของเธอเองที่คอยรั้งตัวเธอไว้ไม่ให้จมดิ่งกับเหล้าอีกหน “พอเขาเห็นเราเริ่มดื่มอีก ลูกก็มาถามเราว่าแม่ดื่มเพราะอะไร ทำไมต้องดื่ม เป็นเพราะคิดถึงพ่อเหรอ” ป้านวลยังจำได้ดีว่านั่นเป็นคำถามที่มาพร้อมน้ำตาของลูกสาวและลูกเขย “เขาบอกว่าแม่หยุดเถอะ พ่อก็เสียไปแล้ว ถ้าแม่ไม่หยุดแล้วเป็นอะไรไปขึ้นมาอีกคน จะไม่มีใครคอยดูแลลูกหลาน แม่อยากได้อะไรก็จะไม่ได้ อยากกินของอร่อยก็จะกินไม่ได้ แต่งตัวสวยก็ไม่ได้”

คำพูดของครอบครัวทำให้ป้านวลตระหนักได้ว่าเธอเกือบจะมองข้ามความรักความหวังดีของคนที่เหลืออยู่ไปพึ่งเหล้าเสียแล้ว  หลังจากนั้นเป็นต้นมา ป้านวลจึงเริ่มต้นกระบวนการเลิกเหล้าใหม่ เปลี่ยนไปหากิจกรรมอย่างอื่น เช่น ทำความสะอาดบ้าน เข้าวัดทำบุญ สวดมนต์ พบปะเพื่อนฝูงโดยไม่มีน้ำเมาในเวลาว่างแทน

“จนถึงตอนนี้ เราสามารถปฏิเสธเหล้าได้เด็ดขาดแล้ว” ป้านวลยิ้มกว้าง “ใครมาชวนก็บอกว่าฉันไม่ดื่ม ฉันจะอยู่ดูแลลูกหลานไปโรงเรียนนานๆ อีกอย่าง ถ้าดื่มแล้ว เงินมีเท่าไรก็หมด ต้องซื้อให้ตัวเอง ให้คนอื่น อยากเก็บเงินเลยไม่ดื่มดีกว่า

“เราหยุดดื่มเพื่อลูกหลาน เพื่อตัวเอง เลิกดื่มแล้วสุขภาพก็ดี ไม่เจ็บป่วยง่าย ลูกหลานเองก็ไม่มีอะไรดีใจเท่ากับแม่หยุดเหล้า เขาไม่อายเวลาพาเพื่อนมาบ้าน เมื่อก่อนนะ หลานไม่มองหน้าเราเลย ไม่ชอบเรา ตะคอกใส่ยายให้น้อยใจตลอด พอเราเลิกเท่านั้น หลานรักเรา เรียกยายทุกวัน สนิทสนมกันมากขึ้น

“ลูกๆ ทุกคนก็อยากมาเยี่ยม หลังจากที่ไม่ค่อยมาหาเลย ล่าสุดเขามาเยี่ยมวันแม่ มากราบเท้า บอกว่ามาขอพรจากแม่”

ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้ป้านวลตระหนักว่า ครอบครัวเป็นส่วนสำคัญที่ช่วยให้นักดื่มมีกำลังใจในการเลิกเหล้า และยิ่งมั่นใจมากขึ้นเมื่อเห็นตัวอย่างนักดื่มที่ไม่สามารถเลิกได้เพราะคนในบ้านมีความสัมพันธ์แบบตั้งแง่ใส่กัน

อย่างไรก็ตาม ป้านวลเชื่อว่าทุกรอยร้าวในครอบครัวสามารถเริ่มต้นได้จากการหยุดดื่มแบบจริงจัง

“เราจะบอกผู้หญิงที่มีปัญหาเรื่องการดื่มและครอบครัวอยู่เสมอว่าให้ลองเริ่มหยุดเหล้าก่อน ไม่ว่าจะยากแค่ไหนก็ตาม เพราะมันช่วยให้ดีขึ้นได้จริงๆ ดูคนที่ดื่มหนักแบบเราสิยังเลิกได้ เธอเองก็ต้องเลิกได้”

คำแนะนำเหล่านี้รับประกันด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุขของคนเล่า ซึ่งเลิกเหล้าแล้วถาวร

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post ‘เริ่มดื่มเพราะหวังดี เลิกดื่มเพราะครอบครัว’ เรื่องราวของแม่ผู้ติดเหล้า appeared first on Alcohol Rhythm.

คงมีไม่กี่คนที่ผ่านประสบการณ์การติดเหล้ามาตั้งแต่เจ็ดขวบจนพาชีวิตซัดเซแทบลุกยืนไม่ไหว แต่เมื่อตั้งหลักได้ก็ตัดสินใจนำเรื่องราวความพินาศในชีวิตมาเล่าเป็นความเรียงผ่านหนังสือเปี่ยมอารมณ์ขันแบบที่ แอมเบอร์ โทเซอร์ ทำได้ อาจเป็นเพราะความได้เปรียบอย่างหนึ่งคือเธอมองโลกในแง่ดี และลำดับต่อมา เธอมีเซนส์ขำขัน -ไม่ว่าจะเมาหรือไม่เมา- อันหาได้ยาก ซึ่งทั้งสองข้อนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ Sober Stick Figure หนังสือชีวประวัติของเธอที่เล่าถึงชีวิตล้มลุกคลุกคลานหลังติดเหล้าของเธอกลายเป็นหนังสือขายดีและเปิดเปลือยชีวิตของคนที่ใช้เวลาครึ่งหนึ่งของวันหมดไปกับการประคองสติกับประคองแก้วเหล้า

“ครั้งแรกที่ฉันได้ลองดื่มแอลกอฮอล์คือตอนอยู่ในบ้านคุณย่า อายุสักเจ็ดขวบได้ คุณลุงวูดดีเอาเบียร์ให้ฉันลองมาจิบๆ ดูซึ่งฉันคิดว่ารสชาติมันอย่างกะฉี่เปรี้ยวๆ แน่ะ อ้อ ฉันรู้ว่าฉี่รสชาติเป็นยังไงเพราะฉันเป็นเด็กบ๊องๆ น่ะ ในตอนนั้นนะ” โทเซอร์เขียนในหนังสือ Sober Stick Figure

ประเด็นคือ ตัวโทเซอร์ในวัยเจ็ดขวบซึ่งเป็นเด็กบ๊องๆ ไม่คิดสักนิดว่าการได้ลองชิมเบียร์แถมยังไม่ประทับใจรสชาติเหมือนฉี่ของมันเท่าไหร่ จะกลายมาเป็นประตูบานสำคัญที่ทำให้เธอในวัยผู้ใหญ่หมกมุ่นกับการดื่มเหล้าและเบียร์แทบไม่ว่างเว้นแต่ละวัน

เธอเติบโตในรัฐโคโลราโดท่ามกลางญาติมิตรและเพื่อนบ้านนักดื่ม แม้พวกเขาจะไม่ได้เชื้อเชิญให้เธอเข้ามาร่วมวงลองจิบทุกครั้งที่เปิดขวด แต่การห้อมล้อมและเห็นบรรยากาศเช่นนั้นตั้งแต่เด็กก็มีส่วนไม่น้อยที่ทำให้เธอโตมาพร้อมกับกำขวดเบียร์ไว้ในมือไม่ห่าง รู้ตัวอีกที เธอและคนรอบตัวก็นิยามว่าโทเซอร์กลายเป็น “คนติดเหล้า” อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

เช่นเดียวกับคนติดเหล้าอีกหลายล้านคนบนโลก โทเซอร์พบปัญหาสุขภาพที่ดิ่งลงเหวอย่างไม่อาจเยียวยาแก้ไข บวกกับความกดดันหลังพยายามห่างจากแอลกอฮอล์ ที่ยิ่งพยายามหักดิบมากเท่าไหร่ยิ่งกลายเป็นว่าเธอกลับไปหามันอย่างรวดเร็วและรุนแรงขึ้นเท่านั้น

คนรักของเธอในเวลานั้นพยายามรับมือกับโทเซอร์ที่อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ และตัวติดหนึบกับเหล้า (เผลอๆ อาจจะมากกว่าเขา) จนต้องแยกย้ายกันไปอยู่คนละทิศคนละทาง ประกอบกับความรู้สึกเคว้งคว้างของชีวิตหลังย้ายมาอยู่ตัวคนเดียวในเมืองใหญ่ เผชิญเหตุการณ์ 911 ที่สั่นสะเทือนสหรัฐฯ โทเซอร์พบว่าทางออกเดียวที่เธอควานหาให้ตัวเองได้ในเวลานั้น คือการดื่มให้หนักกว่าที่เคยเพื่อให้ปัญหาทุกอย่างมันจางลงไปเอง

แน่นอนว่านั่นไม่ได้ผล หรือถ้าได้ผลก็แค่ในระยะสั้นเท่านั้น “ฉันรู้มาตลอดว่าพวกคนติดเหล้าน่ะเพี้ยนทั้งนั้นแหละ เราหมกมุ่น เรามีความในใจมากมาย และพยายามดื่มเหล้าเพื่อกลบฝังความในใจพวกนี้ให้เงียบไป ความกระหายที่จะดื่มนั้นแสนแข็งแรง เราจะดื่มจนกว่าจะสลบเหมือดไปเอง และก็นะ พอได้ลองดื่มแก้วแรก เดี๋ยวแก้วที่สองสามก็จะตามมาอีกเพียบ ร่างกายและจิตใจของพวกเรา -คนติดเหล้า- น่ะแตกต่างไปจากพวกคนปกติไปหลายช่วงตัวเลยล่ะ”

ภาวะติดเหล้าของโทเซอร์นั้นเลวร้ายลงเรื่อยๆ เธอเคยใช้เวลาดื่มเหล้าติดต่อกันหกเดือนทุกคืนแบบไม่ให้ตับได้พักผ่อน ซึ่งเธอบอกว่าเอาเข้าจริงก็จำเหตุการณ์ เรื่องราวอะไรในช่วงเวลานั้นไม่ได้มากนัก สิ่งเดียวที่เธอจำได้ก็แค่ “ตื่นขึ้น” กับ “โผล่มาผับสักแห่ง” แล้ววนเป็นวัฏจักรชีวิตยาวนานครึ่งปี

“มีอยู่ครั้งนึง ฉันตื่นขึ้นบนรถไฟในโคนีย์ ไอส์แลนด์ ดวงอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว ฉันเป็นแค่ผู้โดยสารเพียงคนเดียว แต่ก็นะ ฉันได้แต่บอกตัวเองว่ายังไงซะก็อยากมาที่นี่ตลอดเวลาอยู่แล้ว” เธอเล่า

“สภาพจิตใจฉันย่ำแย่ มีภาวะวิตกกังวล บางทีก็คิดว่าคนต้องเกลียดเราแน่ๆ บางทีเราก็เกลียดตัวเอง แล้วพอเป็นอย่างนั้น เราก็ขอผ่อนคลายด้วยไวน์สักแก้ว เบียร์สักเหยือกหรือไม่ก็ผสมๆ กันมาเลยก็แล้วกันวะ และนั่นแหละ ความรู้สึกเป็นมิตร อบอุ่นที่แอกกอฮอล์มอบให้เราตั้งแต่เรากรอกมันเข้าปากแล้วไหลพรวดลงไปในช่องท้อง” เธอบอก

“ไอ้ความรู้สึกนั้นมันเหมือนสัมผัสจากพระเจ้าเลย เหมือนพระองค์มาลูบผมเรา บอกว่าไม่เป็นไรน่ะ เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง จากนั้นก็ขึ้นอยู่กับเราแล้วว่าจะดื่มแค่แก้วเดียวหรือสองแก้ว ซึ่งในกรณีของฉันคือสิบสี่แก้ว”

ความเศร้าคือ แม้เธอจะรู้ว่าแอลกอฮอล์และเหล้าสารพัดชนิดกำลังทำชีวิตเธอพัง แต่เธอก็ปล่อยมือจากมันไม่ได้จริงๆ และยิ่งทำให้เธอตกที่นั่งลำบากในการใช้ชีวิตจนถึงขั้นแทบจะล้มหมอนนอนเสื่อ ในทางกลับกัน มันก็ทำให้เธอเข้าอกเข้าใจคนที่ยังเลิกเหล้าไม่ได้

“เวลาคนทั่วไปบอกว่า ‘หยุดดื่มเหล้า หยุดใช้ยาพวกนั้นเถอะน่า เธอเลือกที่จะไม่ใช้พวกมันได้นี่ ใช้จิตสำนึกหน่อย’ ฉันก็สวนกลับไปทุกทีแหละว่า ‘เงียบเหอะน่ะ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ จงใช้สมองและตรรกะแบบปกติของตัวเองเพื่อแก้ปัญหาของตัวเองไปเถอะ แล้วปล่อยให้พวกเราเมาเรื้อนแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าเราจะหาทางออกได้เองก็แล้วกัน'” แต่ทั้งที่ตอบอย่างนั้น ตัวโทเซอร์เองก็รู้ว่ามันไม่ใช่ทางออกที่ถูกต้อง เธอจึงตัดสินใจสมัครเข้ารับการบำบัดการเลิกเหล้าอย่างเป็นจริงเป็นจัง… และก็รู้ในทันทีว่า ทำไมที่ผ่านมา หลายคน -รวมทั้งเธอ- ถึงเลิกเหล้าเองได้ยากลำบากเหลือเกิน

“ตอนต้องไปเข้ารับการบำบัดกลุ่มผู้ติดเหล้า ฉันฉุนจัดเลยตอนถูกประเมินว่าเป็นคนติดแอลกอฮอล์ และฉุนกว่าเดิมเพราะว่าทำอะไรแก้ไอ้ความฉุนนี้ไม่ได้เลย (หัวเราะ) แค่ต้องนั่งจมอยู่กับความเดือดดาลของตัวเอง เฝ้ารอให้ความรู้สึกมันหายไปเอง และหวังว่าจะไม่ไปทำใครเจ็บตัวเข้าระหว่างเข้ารับการบำบัด และนั่นแหละที่ฟาดฉันเข้าอย่างจัง เพราะทางเดียวที่จะทำให้ทุกอย่างมันผ่านไปได้คือต้องดื่มไง! ดื่มให้ความรู้สึกพวกนี้มันหายไป ลองนึกภาพโลกที่ไม่มีคนเมาสิ เราคงฆ่ากันตายไปแล้ว”

แต่ทั้งที่ลำบากและแทบจะลุกไปทุบผู้ร่วมบำบัดด้วยความหงุดหงิดจากอาการอยากแอลกอฮอล์ โทเซอร์ก็รอดจากมันมาได้หลายปีแล้ว ทุกวันนี้เธอใช้ชีวิตเป็นนักเขียนอิสระกับเดี่ยวไมโครโฟนหญิงที่ขึ้นแสดงในผับเล็กๆ ซึ่งต่อให้เธอต้องเผชิญหน้ากับถังเหล้าขนาดยักษ์ในผับที่ขึ้นแสดงทุกวัน มันก็ไม่อาจสั่นสะเทือนอะไรเธอได้อีกแล้ว

“การดื่มเหล้ามันมีแต่กอบโกยไปจากเรา การเลิกเหล้านั้นมีแต่ให้ ความรื่นรมย์ที่ฉันพบระหว่างการพยายามเลิกเหล้ามันดียิ่งกว่าการใช้ยาหรือแอลกอฮอล์ตัวไหนอีก ความรื่นรมย์เล็กๆ น้อยๆ ทว่าแสนสวยงาม เราไม่ต้องพบเจอกับอาการเมาค้างนรกแตก ไม่ต้องคอยจัดการชีวิตแหลกเหลว และฉันก็ไม่ต้องตกเป็นทาสของสิ่งที่พร้อมจะฆ่าฉันให้ตายอีกต่อไป”

ที่มา

https://www.youtube.com/watch?v=R0gtJKnEwdE

https://joinclubsoda.com/product/sober-stick-figure-by-amber-tozer/#

https://www.huffpost.com/entry/sober-stick-figure-a-unique-and-hilarious-story-of_b_577bfd63e4b00a3ae4ce64ef?guccounter=1

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post Sober Stick Figure ชีวประวัติของ แอมเบอร์ โทเซอร์ คน (เคย) ติดเหล้า appeared first on Alcohol Rhythm.

ตัดภาพมาที่ประเทศไทยซึ่งดูเหมือนจะประสบปัญหาในทำนองเดียวกัน จากสถิติของกรมสุขภาพจิตปี 2556 ระบุว่า มีผู้ติดสุราประมาณ 2.7 ล้านคนทั่วประเทศ และถึงจะมีระบบการบำบัดรักษาผู้ติดสุรา แต่ผู้ที่เข้ามาบำบัดในระบบกลับมีไม่เกินร้อยละ 7 ของผู้ป่วยทั้งหมดที่มีอยู่

การเข้ารับการบำบัดภาวะติดสุราอาจไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับทุกคน อย่างไรก็ดี เมื่อเทคโนโลยีก้าวหน้ามากขึ้น นักพัฒนาแอปพลิเคชันจึงพยายามเพิ่มการเข้าถึงทรัพยากร จัดสรรให้เกิดตัวเลือกสำหรับการบำบัดแอลกอฮอล์ ผ่านการสร้าง ‘แอปพลิเคชัน’ ที่มีบทเรียนช่วยเลิกเหล้า สร้างชุมชนแลกเปลี่ยนความรู้ ประสบการณ์ รวมถึงช่วยสังเกตสภาพอารมณ์และจิตใจของคุณ

Alcohol Rhythm เปลี่ยนจังหวะชีวิตคนติดเหล้า ชวนคุณทำความรู้จัก 19 แอปพลิเคชันที่จะมาเป็นผู้ช่วยบำบัด เลิกเหล้าให้กับคุณ และสามารถอยู่กับคุณได้ตลอด 24 ชั่วโมงขอแค่มีสมาร์ตโฟน

1. แอปพลิเคชัน ‘Pear reSET’ 

Pear reSET เป็นแอปฯ ทางการแพทย์ที่ช่วยรักษาความผิดปกติการใช้สารเสพติดและแอลกอฮอล์บนมือถือตัวแรก โดยได้รับการอนุมัติจากสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาในสหรัฐอเมริกา 

ผลการทดลองทางคลินิก 12 สัปดาห์ของผู้ป่วย 399 คน พบว่า Pear reSET ช่วยให้ผลการรักษาดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ โดยอัตราการเลิกบุหรี่สูงขึ้น 40.3% เทียบกับ กับกลุ่มไม่ได้ใช้แอปฯ

แอปฯ นี้จะแนะนำวิธีการบำบัดแก่ผู้ใช้ผ่านชุดบทเรียนที่น่าสนใจ ซึ่งผู้ใช้สามารถเรียนจนจบบทได้ด้วยตัวเอง และทำแบบทดสอบหลังเรียนในแต่ละบทเพื่อรับรางวัลเสมือนจริง อย่างไรก็ดี Pear reSET สามารถดาวน์โหลดได้เฉพาะบุคคลที่มีอายุเกิน 17 ปีและมีใบสั่งยาจากแพทย์เท่านั้น 

2. แอปพลิเคชัน Sober Grid

Sober Grid เป็นแพลตฟอร์มชุมชนออนไลน์ คล้ายๆ Facebook โดยให้ผู้ใช้สามารถสร้างบัญชีส่วนตัว และเข้าไปมีส่วนร่วมกับคนอื่นๆ ที่กำลังบำบัดแอลกอฮอล์เหมือนกัน 

ทั้งนี้ ถ้าผู้ใช้เปิดระบุตำแหน่ง GPS จะสามารถพบปะกับคนอื่นๆ ที่พยายามเลิกดื่มเหมือนกันในบริเวณใกล้ๆ ทำให้สามารถทำความรู้จัก แลกเปลี่ยนความคิดเห็น และเคล็ดลับจากเพื่อนเลิกดื่มได้อย่างใกล้ชิด 

คุณลักษณะพิเศษอีกอย่างหนึ่งของแอปฯ นี้ คือ สามารถสร้างภารกิจที่ต้องทำประจำวัน เช่น อ่านคำคมแรงบันดาลใจ หรือเขียนสิ่งที่อยากขอบคุณลงในสมุดบันทึก เชื่อหรือไม่ว่า เมื่อคุณทำได้ตามเป้าหมายเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ จะช่วยพัฒนาอารมณ์และลดความคิดเชิงลบไปได้มากทีเดียว

อย่างไรก็ตาม ถ้าคุณอยากใช้แอปฯ นี้โดยไม่ให้ใครรู้จัก ก็สามารถใช้ฟังก์ชันของแอปผ่านรูปแบบไม่ระบุตัวตนได้อีกทางหนึ่ง

3. แอปพลิเคชัน Nomo

Nomo เป็นนาฬิกาที่สามารถทำเครื่องหมายจุดเปลี่ยนทางอารมณ์ ซึ่งจะทำให้คุณสามารถสังเกตจังหวะ หรือช่วงเวลาที่อารมณ์คุณเกิดความเปลี่ยนแปลงได้อย่างชัดเจน รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่รบกวนจิตใจ ทำให้คุณโกรธ เศร้า กระทั่งมีความสุข 

นอกจากนี้ คุณยังสามารถแบ่งปันความรู้สึกกลัว สุข หรือ อับอาย ที่มักพบเจอได้ในชีวิตประจำวันลงในแอปฯ เพื่อรับเอฟเฟ็กต์ก้อนกำลังใจใหญ่ๆ วิ่งใส่ให้คุณรู้สึกดีขึ้น และสามารถแบ่งปันไปยังกลุ่มผู้ใช้งานที่คุณอยากให้พวกเขาให้กำลังใจได้อย่าง เพื่อน ครอบครัว คู่รัก หรือคนที่คอยให้ปรึกษา  

ขอบอกเลยว่าแอปฯ นี้จะช่วยให้คุณรู้สึกโดดเดี่ยวน้อยลงเมื่อต้องบำบัดสารเสพติดหรือแอลกอฮอล์อย่างแน่นอน

4. แอปพลิเคชัน SoberTool

ถ้าวันไหนเกิดลังเลใจ อยากจะดื่มขึ้นมา ลองเรียกหาแอปฯ SoberTool ช่วยคุณดู   

แอปฯ นี้มีข้อความสร้างแรงบันดาลใจ ซึ่งจะแจ้งเตือนผู้บำบัดสารเสพติดหรือแอลกอฮอล์ทุกวันเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย และสามารถรับรางวัลจากวันที่ไม่ดื่มได้อย่างง่ายๆ อีกทั้งยังช่วยคำนวณเงินออมโดยประมาณจากการไม่ดื่มแอลกอฮอล์ของผู้ใช้อีกด้วย 

หนึ่งในเครื่องมือที่มีเอกลักษณ์ที่สุดในแอปฯ นี้ ที่ไม่พูดถึงไม่ได้ คือ การทำความรู้จักตัวกระตุ้นและวิธีหลีกเลี่ยงอาการอยากดื่มกำเริบ หากผู้ใช้รู้สึกว่าอยากดื่มมาก เขาสามารถหาคำตอบว่าอะไรคือสาเหตุ และรับคำแนะนำผ่านข้อความที่เป็นประโยชน์ ส่งเสริมแรงบันดาลใจให้ไม่ดื่มได้

5. แอปพลิเคชัน WEconnect

WEconnect เป็นที่แอปฯ ที่จะแจ้งเตือนผู้ใช้ทุกวันเพื่อติดตามว่าคุณทำตามแผนการบำบัดอยู่หรือเปล่า และถ้าเริ่มรู้สึกโดดเดี่ยว หมดกำลังใจล่ะก็ แอปฯ ยังสามารถเตือนให้คุณออกไปพบปะผู้คน โทรหาใครสักคน ไม่ว่าจะเป็น เพื่อน คนรัก ครอบครัว เพื่อช่วยเติมกำลังใจให้ตนเอง กระทั่งมีฟังก์ชัน “SOS” ที่จะมอบความช่วยเหลือพิเศษตอนคุณรู้สึกแย่อีกด้วย  

ยิ่งไปกว่านั้น แอปฯ นี้สามารถเขียนบันทึกเหมือนไดอารี่ได้ตลอดทั้งวัน เช่น แปดโมงเช้าออกไปวิ่งที่สวนสาธารณะ บ่ายโมงไปพบแพทย์ ห้าโมงนั่งฟังเพลงหรือใช้เวลาอยู่กับธรรมชาติ และเป็นช่องทางแจ้งข่าวให้ผู้ใช้เข้าร่วมกิจกรรมต่างๆ เช่น ออกแบบวิธีบำบัดอย่างไรดี ในรูปแบบกลุ่มหรือการพูดคุยแบบตัวต่อตัวกับผู้สนับสนุน 

6. แอปพลิเคชัน rTribe

สำหรับผู้ที่ดาวน์โหลดแอปฯ นี้จะต้องทำการทดสอบ เพื่อประเมินความรุนแรงของการติดยาเสพติดหรือระดับความรุนแรงในการติดแอลกอฮอล์ และแอปฯ จะตอบสนองโดยป้อนผลลัพธ์ออกมาในรูปแบบคำแนะนำที่เกี่ยวกับแผนการบำบัด ซึ่งผู้ใช้สามารถสร้างบัญชีแบบไม่ระบุตัวตน เพื่อเชื่อมต่อกับเพื่อนผู้บำบัดคนอื่นๆ คอยบันทึกแผนการบำบัดของตัวเอง รวมถึงแบ่งปันขั้นตอนการบำบัดแก่เพื่อนๆ ได้ 

นอกจากนี้ แอปฯ ยังช่วยระบุช่วงเวลาที่ผู้ใช้รู้สึก “ถูกกระตุ้น” ให้ใช้สารเสพติดหรือดื่มแอลกอฮอล์ วิธีนี้จะช่วยวางแผนป้องกันการกำเริบของโรคและหาทางรับมือกับตัวกระตุ้นต่างๆ ทั้งยังมีบทความ วิดีโอ วิธีช่วยเหลือเบื้องต้นเมื่อเกิดอาการอยากดื่มหรือเสพให้แก่ผู้ใช้อีกด้วย

7. แอปพลิเคชัน AA Big Book Free – For Alcoholics Anonymous

AA Big Book Free ช่วยให้ผู้ใช้เข้าถึงเนื้อหาทั้งหมดเกี่ยวกับการเลิกแอลกอฮอล์ ซึ่งมาพร้อมกับโปรแกรมการค้นหาการนัดพบ พอดแคสต์ บทสวดมนต์ และเรื่องราวประสบการณ์ส่วนตัว 

ผู้ใช้สามารถใช้แอปฯ นี้ในการ ‘บุ๊คมาร์ก’ หรือเก็บประโยคที่ชอบ ที่มีความหมายต่อชีวิตพวกเขา และสร้างบันทึกความคิดเห็นส่วนตัวได้ในแต่ละบท ทั้งยังมีเครื่องคำนวณการไม่ดื่มของผู้ใช้ เพื่อให้ติดตามความคืบหน้าการบำบัดแอลกอฮอล์ได้

8. แอปพลิเคชัน 24 Hours a Day

 24 Hours a Day สร้างจากหนังสือขายดีของ Richard Walker ตัวแอปฯ มาพร้อมกับ การอ่านทำสมาธิ 366 วัน ที่ผู้ใช้สามารถอ่านได้ตลอดทุกช่วงเวลา ยามที่รู้สึกว่าต้องการแรงสนับสนุน 

ไม่เพียงแต่จะอ่านบทความได้อย่างสะดวกสบาย ผู้ใช้ยังสามารถแบ่งปันข้อความที่ชอบกับเพื่อนผ่านอีเมลหรือระบบส่งข้อความในโทรศัพท์ ค้นหาวิธีทำสมาธิผ่านการใช้คีย์เวิร์ด และแจ้งเตือนให้คุณอ่านบทความอยู่เป็นประจำ ถือเป็นเครื่องมือที่ดีในการช่วยให้ผู้ใช้ลดความอยากดื่มแอลกอฮอล์ 

9. แอปพลิเคชัน 12 Steps AA Companion

12 Steps AA Companion เหมาะสำหรับคนที่เข้าร่วมบำบัดแอลกอฮอล์กับกลุ่ม Alcoholics Anonymous ซึ่งแอปฯ นี้จะมีเนื้อหาเกี่ยวกับวิธีการบำบัดผู้ติดสุรา โดยผู้ใช้สามารถอ่านบทสวด คำสัญญา เน้นจุดสำคัญบนข้อความ และแลกเปลี่ยนเรื่องราวที่บันทึก โดยแต่ละขั้นตอนเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการบำบัดและฟื้นฟู

10. แอปพลิเคชัน Came to Believe in Sobriety

Came to Believe in Sobriety แอปฯ ที่ใช้งานง่าย ถูกออกแบบโดยอดีตผู้ติดยาและผู้ติดแอลกฮฮล์ เพื่อให้การสนับสนุนคนบำบัดแอลกอฮอล์นี้ จะมีตัวละครนกฮูกนำผู้ใช้ไปสู่การฟื้นตัว ช่วยในการตั้งเป้าหมาย บันทึกความคืบหน้า และฉลองให้กับความอดทน หรือเหตุการณ์ต่างๆ ที่สำคัญต่อผู้ใช้ 

จุดเด่นของแอปฯ นี้ คือ โทนของความสนุกสนานและเป็นมิตร เหมาะสำหรับผู้คนทุกวัยที่กำลังฟื้นฟูจากอาการติดแอลกอฮอล์

11. แอปพลิเคชัน SMART Recovery Cost Benefit Analysis

The SMART Recovery Cost Benefit Analysis (CBA) เป็นส่วนเสริมของ SMART Recovery groups ใช้เครื่องมือ CBA หรือการประเมินของคำถาม 4 ข้อ ประกอบไปด้วย  

1 ข้อดีของการใช้ / ทำคืออะไร?

2 ข้อเสียของการใช้ / ทำคืออะไร?

3 ข้อดีของการไม่ใช้ / ไม่ทำคืออะไร?

4 ข้อเสียของการไม่ใช้ / ไม่ทำคืออะไร?

การตอบคำถามเหล่านี้จะทำให้ผู้ใช้ได้ทบทวนตัวเอง และช่วยให้ผู้คนจำนวนมากฟื้นฟูจากการเสพติดตั้งแต่การใช้สารเสพติด แอลกอฮอล์ ไปจนถึงการเสพติดทางเพศ ได้ง่ายขึ้น 

12. แอปพลิเคชัน Headspace

Headspace ออกแบบมาเพื่อให้การนั่งทำสมาธิเป็นเรื่องง่ายและสะดวก ซึ่งการนั่งสมาธิสามารถสร้างฐานคิดแบบใหม่ ๆ อีกทั้งช่วยให้มองโลกในแง่บวกมากกว่าแง่ลบ โดยการศึกษา ระบุว่า การทำสมาธิสามารถทำให้จิตใจสงบและช่วยลดความเครียดทางจิตใจได้ เช่น ความวิตกกังวล ความเจ็บปวดและภาวะซึมเศร้า เพราะงั้นจึงเป็นอีกหนึ่งทางเลือกหนึ่งที่ดีสำหรับการบำบัดหรือเลิกเหล้า

13. แอปพลิเคชัน Simple Habit

อีกหนึ่งแอปพลิเคชันที่ออกแบบมาให้ใช้งานง่ายสำหรับการทำสมาธิ ยิ่งถ้าวิถีชีวิตของคุณพบเจอแต่ความวุ่นวาย นี่เป็นเครื่องมือที่ยอดเยี่ยมที่จะช่วยให้ผ่อนคลาย ลดความเครียด และหายใจช้าลง ไม่ว่าจะเจอเหตุการณ์ที่ดูจะสร้างความวิตกกังวล เช่น เช้านี้ต้องเข้าประชุมใหญ่หรือนัดเดทครั้งแรก ทั้งยังเป็นเครื่องมือทำให้นอนหลับสบายได้อีกด้วย

เพราะการพักผ่อนก็เป็นอีกเรื่องสำคัญที่ทำให้สุขภาพหลังเลิกเหล้าอย่างไรล่ะ

14. แอปพลิเคชัน Tide

การสร้างความสมดุลเรื่องงานและชีวิตให้ดีเป็นสิ่งที่สำคัญมาก โดยเฉพาะในช่วงที่กำลังบำบัดอาการติดสารเสพติดหรือแอลกอฮอล์ เพราะเป็นช่วงที่ง่ายต่อการเกิดความเครียด ซึ่งเจ้าความเครียดนี้ก็มักผลักดันให้กลับไปติดสุราหรือยาเสพติดอีก

Tide จะช่วยให้ผู้ใช้มีสมาธิและทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นด้วยเสียงชวนผ่อนคลายเล็กๆ น้อยๆ เช่น เสียงป่า เสียงฝน เสียงทะเล และตัวจับเวลา โดยตัวจับเวลาสร้างสมาธิสามารถตั้งได้นานถึงครั้งละ 25 นาที และคั่นด้วยช่วงพักสั้น ๆ 5 นาที เมื่อมีสมาธิทำงานมากขึ้น งานสำเร็จลุล่วง ก็จะมีเวลาพักผ่อนที่ดีมากขึ้น ถือเป็นตัวจัดระเบียบชีวิตอีกหนึ่งแอปฯ ที่น่าสนใจ 

15. แอปพลิเคชัน Strides

Strides ช่วยให้ผู้ใช้มีความรับผิดชอบ และกำหนดความก้าวหน้าเพื่อไปสู่เป้าหมายของตนเอง 

ผู้ดาวน์โหลดแอปฯ นี้สามารถติดตาม วิธีการกินอาหารที่ดี วิธีทำสมาธิ การออกกำลัง และอื่นๆ โดย Stridesให้ผู้ใช้ปรับแต่งประเภทของการติดตามได้ 4 ประเภท คือ 

1 เลือก ‘Target’ ถ้าต้องการไปถึงเป้าหมายในเวลาที่แน่นอน 

2 เลือก ‘Habit’ ถ้าต้องการเลิกพฤติกรรมที่ไม่ดี 

3 เลือก ‘Average” เพื่อติดตามค่าเฉลี่ยในช่วงเวลาหนึ่งๆ 

และ 4 เลือก ‘Milestones’ เพื่อติดตามความก้าวของผู้ใช้เพื่อทำโครงการให้สำเร็จ 

16. แอปพลิเคชัน Yonder

ท่ามกลางช่วงเวลาของการบำบัด บางคนอาจต้องการประสบการณ์การท่องเที่ยวใหม่ๆ เพื่อทำให้จิตใจผ่อนคลาย และหลงลืมการดื่มแอลกอฮอล์ไป Yonder จะช่วยวางแผนการผจญภัยครั้งใหม่ของผู้ใช้ โดยสามารถวางแผนการเดินทาง ทั้งเดินป่า ทริปพายเรือคายัค ปีนเขา ฯลฯ ที่จะทำให้คุณมีสุขภาพกายและสุขภาพใจที่ดีขึ้น

17. แอปพลิเคชัน Forks Over Knives

แอปฯ นี้ออกแบบโดยผู้สร้างภาพยนตร์เรื่อง Forks Over Knives และมีสูตรอาหารที่มาจากพืชผัก มากกว่า 300 สูตร ที่จะช่วยให้ผู้ใช้ได้กินอาหารคลีนและผ่านการแปรรูปน้อยที่สุด 

โดยแต่ละเมนูมีวิธีทำอาการแบบทีละขั้นตอน และยังมีรูปภาพที่ช่วยให้เตรียมอาหารได้อย่างง่าย ๆ ซึ่งผู้ใช้สามารถสร้างบันทึกอาหารจารโปรดและสร้างรายการการซื้อของได้อีกด้วย ถ้าลด ละ เลิกจากการดื่มเหล้าได้แล้ว ก็อย่าลืมหันมาใส่ใจอาหารการกินเพื่อสุขภาพที่ดีอย่างยั่งยืน

18. แอปพลิเคชัน Nudge

แอปฯ นี้สามารถ ‘ติดตาม’ กิจกรรมทั้งหมดของผู้ใช้ ทั้งจำนวนก้าวเดิน การวิ่ง และ Apple Health เพื่อช่วยให้บรรลุเป้าหมายในการอดอาหารหรือลดน้ำหนัก 

แอปฯ นี้สามารถเชื่อต่อกับชมรมต่าง ๆ เพื่อรับคำแนะนำ การสนับสนุน และแรงบันดาลใจจากผู้ใช้งานคนอื่นได้ 

Nudge ยังเชื่อมต่อคุณกับโค้ชส่วนตัวของผู้ใช้ ถ้าหากต้องการรักษาสุขภาพหลังเลิกดื่มและแรงบันดาลใจมากกว่าเดิม Nudge ก็เป็นอีกตัวเลือกที่ไม่เลว

19. แอปพลิเคชัน Lose It!

แม้ว่า Lose it! จะเป็นแอปฯ ที่ดูเหมือนใช้เพื่อลดน้ำหนัก แต่ด้วยฟังก์ชันสูตรอาหารเพื่อสุขภาพ และภารกิจท้าทายในการออกกำลังกาย ตลอดจนวิธีติดตามเป้าหมายการออกกำลังกายของผู้ใช้ รวมถึงคุณประโยชน์ที่เป็นเอกลักษณ์ คือ การมี The embodyDNA ที่ให้ข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับอาหาร เครื่องดื่มและกิจกรรมที่สามารถช่วยให้ลดน้ำหนัก ทำให้เป็นอีกแอปฯ หนึ่งที่เราอยากให้คุณรู้จักไว้เพื่อรักษาสุขภาพของตนเองในระยะยาว

ที่กล่าวมาทั้งหมด คือ แอปฯ ที่เปรียบเสมือนเพื่อนแท้ คอยชุบชูใจในสถานการณ์ความเมาและไม่เมาที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ถ้าใครอ่านมาถึงตรงนี้แล้วรู้สึกอยากบำบัดอาการติดเหล้าหรืออยากเป็นตัวช่วยผลักดันให้คนที่ติดเหล้า ลด ละ เลิกเหล้าให้ได้นั้น เพียงแค่คว้าโทรศัพท์ แล้วกดเลือกดาวน์โหลดแอปฯ ตามที่ต้องการ เพียงเท่านี้การเดินทางบำบัดก็สามารถเกิดขึ้นได้อย่างง่ายดาย และเท่ากับว่าจุดหมายการเลิกเหล้าได้ใกล้เข้ามาอีกขั้น

https://www.rehabs.com/smartphone-apps-for-recovery/?fbclid=IwAR1OrOaVdMaWS79Hq4QomY0Uu5eIdDgEpLaOR5JIh067nTNB9DOKHN_oCSE

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post ‘ติดเหล้าไม่โดดเดี่ยว’ 19 แอปพลิเคชันที่จะช่วยคุณเลิกเหล้า appeared first on Alcohol Rhythm.

แต่แท้จริงแล้ว เป้าหมายในการรักษาโรคติดสุราอาจไม่จำเป็นต้องทำให้เลิกดื่มอย่างเด็ดขาด ในแนวทางการรักษาด้วยการใช้ยากับความผิดปกติของพฤติกรรมดื่มสุราฉบับล่าสุด (PRACTICE GUIDELINE FOR THE Pharmacological Treatment of Patients With Alcohol Use Disorder) ของสมาคมจิตแพทย์อเมริกัน (THE AMERICAN PSYCHIATRIC ASSOCIATION : APA) ซึ่งเผยแพร่เมื่อเดือนมกราคมปี 2018 และเป็นที่ยอมรับในระดับนานาชาติ ระบุถึงเรื่อง ‘การกำหนดเป้าหมาย’ เช่นเดียวกันว่า ในช่วงเริ่มต้นของการรักษาโรคติดสุรา ควรมีการทำงานร่วมกันระหว่างแพทย์ที่ทำการรักษา ตัวผู้ป่วยเอง รวมไปถึงความคิดเห็นของสมาชิกในครอบครัว เพื่อช่วยกันวางเป้าหมายให้ชัดเจน  ว่าจะเลิกขาด ลดการดื่ม หรือลดการดื่มในสถานการณ์เสี่ยงอย่างที่กล่าวไปข้างต้น

การมีเป้าหมายที่ตรงกับความต้องการของผู้ป่วยนี้เองที่อาจเป็นหัวใจสำคัญของการบำบัดยุคใหม่ และช่วยให้การรักษาประสบความสำเร็จได้ดียิ่งขึ้น

สื่อสารคือหลักการสำคัญ

การเริ่มต้นกำหนดเป้าหมาย อาจเริ่มจากการสัมภาษณ์เพื่อสร้างแรงจูงใจ (Motivational Interviewing : MI) ซึ่งเป็นหนึ่งในวิธี ‘ละลายพฤติกรรม’ สร้างความใกล้ชิด และความไว้ใจระหว่างแพทย์กับผู้ป่วย

บทสนทนาอาจเริ่มต้นด้วยการที่แพทย์ขออนุญาตผู้เข้ารับการรักษา พูดคุยเกี่ยวกับประเด็นการดื่มสุรา หลังจากยินยอมแล้ว ก็เริ่มตั้งคำถามให้พวกเขาระบายความรู้สึก แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับมุมมองการดื่มสุรา โดยถามถึงข้อดีและข้อเสียของการใช้แอลกอฮอล์ พร้อมๆ กับประเมินความพร้อมในการลดปริมาณการดื่ม และความมั่นใจของผู้ป่วยที่จะก้าวไปสู่เป้าหมายที่เขาต้องการ  

ระหว่างการสื่อสาร แพทย์ควรตระหนักว่าไม่ใช่การสื่อผ่านคำพูดเพียงเท่านั้น แต่อวัจนภาษา อย่างสีหน้า ท่าทางก็มีความสำคัญไม่แพ้กัน ในแนวทางของสมาคมจิตแพทย์อเมริกันยังบอกอีกว่า แพทย์ควรให้ความสนใจในสิ่งที่คนไข้พูด ไม่ตัดสินหรือตั้งแง่  และในขณะเดียวกัน ควรแสดงออกว่าคำนึงของคุณภาพชีวิต ความเป็นอยู่ของผู้ป่วยด้วย

บันทึกการเปลี่ยนแปลงช่วยย้ำเตือนเป้าหมาย

เมื่อพูดคุย ทำความเข้าใจ จนได้เป้าหมายร่วมกันแล้ว แพทย์ควรบันทึกข้อตกลงเกี่ยวกับเป้าหมายลงในเวชระเบียนอย่างชัดเจน เช่น สรุปในเอกสารบันทึกความก้าวหน้าอาการทางการแพทย์ (progress note) นอกจากนี้ ยังอาจบันทึกข้อมูลในเอกสารอื่นๆ เพิ่มเติมเพื่อประกอบการพิจารณา อาทิ ผลกระทบทางสุขภาพที่ตามมาจากการใช้แอลกอฮอล์ หรือพฤติกรรมของผู้ป่วย เช่น ผู้ป่วยอาจจะตกลงแค่ลดการดื่ม แต่ก็ยังดื่มในสถานการณ์ที่เสี่ยงต่อการผิดกฎหมาย ขับขี่ขณะมึนเมา เป็นต้น

เอกสารที่บันทึกการเปลี่ยนแปลงของคนไข้เหล่านี้เป็นเครื่องมือที่ดีที่จะช่วยสะท้อนภาพรวมให้ทั้งแพทย์และคนไข้เข้าใจเป้าหมายไปในทิศทางเดียวกัน เห็นอุปสรรคที่จะนำไปสู่การถกปัญหา พูดคุยเพื่อหาทางก้าวข้าม และวางแผนการรักษา อีกทั้งผู้ป่วยยังสามารถกลับมาย้ำเตือนตัวเองถึงความตั้งใจแรกเริ่มได้อีกด้วย

เลิกหรือลดอยู่ที่เรา

ข้อดีของการตั้งเป้าหมายที่มาจากการตกลงกันระหว่างคนไข้กับแพทย์ คือการเพิ่มความรู้สึกมีส่วนร่วมของคนไข้ ทำให้เขามีแรงผลักดันสู่เป้าหมาย และช่วยสร้างบรรยากาศในการตัดสินใจร่วมกัน จนเกิดรูปแบบความสัมพันธ์ทางการรักษาระหว่างคนไข้และแพทย์ที่ดี ซึ่งเป้าหมายของคนไข้จะมีผลอย่างมากต่อการเลือกรักษาด้วยยา โดยเฉพาะในการใช้ยา disulfiram ที่มีข้อจำกัดห้ามใช้กับคนที่ยังดื่มระหว่างรักษา

อย่างไรก็ตาม เมื่อแพทย์และคนไข้ร่วมก่อร่างสร้างถนนเพื่อมุ่งหน้าสู่เป้าหมายในการลดหรือเลิกสุรา แต่ถ้าระหว่างทางพบหลุมบ่อหรือทางแยกที่ทำให้ไม่อาจก้าวไปในเส้นทางเดิม เช่น ผลตอบสนองจากการรักษาไม่ค่อยดี, มีทางเลือกอื่นเหมาะสมกว่า หรือเกิดผลกระทบต่อสุขภาพจากการรักษา เป็นต้นว่าความอยากอาหารลดลง คนไข้และแพทย์ควรหันกลับมาพูดคุย เพื่อปรับเปลี่ยนเป้าหมายในการรักษาให้มีประสิทธิภาพ สร้างเส้นทางเส้นใหม่ที่ดีและเหมาะสมกว่าเดิมได้เสมอ 

ที่มา:  https://psychiatryonline.org/doi/pdf/10.1176/appi.books.9781615371969?fbclid=IwAR2YnJewcu67cWq6B6sDU56ek0Fhm3gf3ZW_cN4rXDwL0l20pFc9el7oLmg

เรื่องและภาพ : ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post จะเลิก/ลดเหล้าให้ดี ต้องมีเป้าหมายแรกร่วมกัน appeared first on Alcohol Rhythm.

คุณอาจต้องเลื่อนนัดออกไป กินเวลาอีกหลายเดือนกว่าจะได้พบหมออีกครั้ง แต่ถ้าไม่สามารถเปลี่ยนวัน ก็คงต้องพาร่างกายไปปะทะอากาศอันเลวร้ายแบบยอมจำนน

บ้างก็ไม่มีรถยนต์ส่วนตัว ได้แต่หวังพึ่งรถโดยสารสาธารณะที่คาดว่าคงได้เปียกระหว่างการเดินทางไม่มากก็น้อย บ้างก็ยอมจ่ายค่ารถเพิ่มมาอีกเท่าตัว นั่งแท็กซี่เพื่อความสะดวกสบายขึ้นมาอีกนิด หากทั้งหมดทั้งมวลล้วนกล่าวได้ว่าลำบากกว่าวันท้องฟ้าแจ่มใสแน่นอน

นี่เป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งของสถานการณ์ ‘ไม่ปกติ’ ที่อาจพบเจอได้ในชีวิตประจำวัน ยังไม่นับรวมถึงสภาวะวิกฤต เช่น การแพร่ระบาดของโควิด-19 ซึ่งบังคับให้ทุกคนต้องเว้นระยะห่างทางสังคม พยายามไม่รวมกลุ่มกัน หรือ หลีกเลี่ยงสถานที่ที่มีความเสี่ยง ตามมาตรการดูแลประชาชนของรัฐ สิ่งเหล่านี้คือความท้าทายที่ทำให้คนอาจเข้าถึงบริการทางการแพทย์ลำบากกว่าเดิม

แต่หลายๆ ครั้ง เรื่องสุขภาพและชีวิตเป็นสิ่งที่รอไม่ได้ ในเมื่อมีผู้คนต้องการการรักษาแทบตลอดเวลา และการเดินทางมาโรงพยาบาลอาจมีอุปสรรคมากมาย เราจึงต้องมองหาทางเลือกใหม่ของการรักษา ที่เรียกกันว่า ‘การรักษาทางไกล  (Telemedicine)’ เข้ามาช่วยเหลือ

ทำความรู้จัก Telemedicine  

คำจำกัดความกว้างๆ ของ Telemedicine คือ การหลอมรวมวิทยาศาสตร์เข้ากับความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี เพื่อตอบสนองและปรับให้เข้ากับความต้องการด้านสุขภาพในบริบททางสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป

อาจเปรียบให้เห็นภาพด้วยการ์ตูนสมัยเด็กๆ อย่างโดราเอม่อน เราจะเห็นได้ว่าหุ่นยนต์สีฟ้ารูปร่างคล้ายแมวมักนำของวิเศษจากกระเป๋าหน้าท้องออกมาช่วยโนบิตะตัวเอกของเรื่องอยู่เสมอ โดยของทุกชิ้นก็ถูกผลิตขึ้นด้วยเทคโนโลยีใหม่ๆ ในศตวรรษที่ 22 เพื่อตอบสนองคนสมัยนั้นเช่นกัน

ขณะเดียวกัน องค์การอนามัยโลก (WHO) ได้ให้คำนิยาม Telemedicine ว่าเป็น ‘การรักษาระยะไกล’ ซึ่งในทางปฏิบัติหมายถึง การส่งมอบบริการด้านการดูแลสุขภาพที่อาจมีข้อจำกัดเรื่องระยะทางเข้ามาเป็นอุปสรรค ทำนองว่าบ้านของคนไข้อยู่ไกลจากโรงพยาบาล

ผู้เชี่ยวชาญด้านการดูแลสุขภาพจะนำเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเข้ามาเป็นตัวช่วยในการแลกเปลี่ยนข้อมูลสำหรับการวินิจฉัย การป้องกันโรค และการประเมินผลผู้ป่วย

ทั้งนี้ ระบบ Telemedicine มีลักษณะพื้นฐาน อยู่ 4 ข้อ ได้แก่ 

1) มีวัตถุประสงค์เพื่ออำนวยความสะดวกแก่สถานพยาบาล 

2) มีวัตถุประสงค์เพื่อเอาชนะอุปสรรคทางภูมิศาสตร์ เชื่อมโยงผู้ป่วยที่ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งทางกายภาพเดียวกัน 

3. มีความเกี่ยวข้องกับการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารประเภทต่างๆ 

4. เป้าหมายคือเพื่อพัฒนาด้านสุขภาพ

สรุปอย่างง่ายที่สุด  Telemedicine คือ การนําเทคโนโลยีมาช่วยให้ผู้ป่วยและบุคลากรทางการแพทย์พูดคุยโต้ตอบกันได้แบบ Real-time (เวลาจริง ณ ขณะนั้น) โดยที่แพทย์สามารถทำการรักษา วินิจฉัยโรค และให้คำปรึกษาในรูปแบบที่ผู้ป่วยไม่ต้องเดินทางเข้ามาที่โรงพยาบาล

Telemedicine : ต้นกำเนิด 500 ปีก่อนคริสตศักราชและประโยชน์แบบไม่ลับ

แม้ Telemedicine จะฟังดูเป็นนวัตกรรมใหม่ที่ใช้เทคโนโลยีมาเป็นเครื่องมือ แต่รู้หรือไม่ว่า แนวคิดแบบ Telemedicine เริ่มมีมาตั้งแต่ยุคกรีกโบราณและโรม ประมาณ 500 ปีก่อนคริสตศักราช

ในตอนนั้นมนุษย์มีความเชี่ยวชาญด้านการเกษตรและอาศัยอยู่ในหมู่บ้านหรือเมืองเล็กๆ หลายแห่ง ทำให้เกิดการสื่อสารระหว่างเมืองหนึ่งสู่เมืองใกล้เคียง และแน่นอนว่าสิ่งที่พวกเขาสื่อสาร ย่อมรวมถึงคำแนะนำด้านสุขภาพ การรักษาหรือยารักษาโรคจากแพทย์อีกด้วย

เทคโนโลยีและวิธีการสื่อสารพัฒนาตามยุคสมัยมาเรื่อยๆ จนกระทั่งปี 2533 อินเทอร์เน็ตได้ถือกำเนิดขึ้น นำมาซึ่งการสื่อสารแบบไร้ขอบเขต และปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสร้างประโยชน์มหาศาลสำหรับการแพทย์ระยะไกล 

ปัจจุบัน Telemedicine ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายในระบบการดูแลสุขภาพหลายแห่ง เพื่อเป็นตัวเลือกให้ผู้ป่วยสามารถใช้บริการทางการแพทย์ได้ด้วยตนเอง ซึ่งบทความ “Telemedicine benefits: For patients and professionals” ของเว็บไซต์ Medical news today ระบุไว้ว่า ข้อดีของ Telemedicine ประกอบไปด้วย 

1) มีค่าใช้จ่ายต่ำกว่าการไปโรงพยาบาล เพราะไม่มีค่าเดินทาง อย่างค่าน้ำมันรถหรือค่าตั๋วรถสาธารณะเข้ามาเกี่ยวข้อง และบางครั้งช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายอื่นๆ เช่น ค่าการดูแลเด็กที่ต้องฝากไว้กับพี่เลี้ยงเมื่อต้องไปพบแพทย์ อีกด้วย

2) ช่วยปรับปรุงการเข้าถึงการรักษาสำหรับประชากรอื่นๆ ที่อยู่ห่างไกล

3) ช่วยให้ผู้คนเข้าถึงการดูแลป้องกันสุขภาพของตนเองได้ง่ายมากขึ้น และพวกเขาสามารถวางแผนดูแลสุขภาพในระยะยาวได้ 

4) เพิ่มสะดวกสบายและเป็นส่วนตัวในบ้านของตนเอง นี่อาจหมายความว่าผู้คนไม่จำเป็นต้องหยุดงานหรือหยุดเรียน

และท้ายที่สุด 5) ชะลอการแพร่กระจายของการติดเชื้อ เพราะการไปโรงพยาบาลอาจต้องอยู่ใกล้คนป่วย ซึ่งเป็นสิ่งที่อันตรายอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่มีโรคประจำตัวหรือระบบภูมิคุ้มกันอ่อนแอ 

จากข้อดีทั้งหลายนี้ จึงเป็นคำตอบว่าทำไม Telemedicine อาจตอบโจทย์การรักษาโรคของคนในอนาคต

Telemedicine เครื่องมือใกล้ตัวช่วยเหลือผู้ป่วยติดสุรา

นอกจากจะเป็นทางเลือกใหม่สำหรับการรักษาโรคทั่วไปแล้ว ไม่แน่ว่า Telemedicine อาจช่วยเหลือผู้ป่วยติดสุราได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกด้วย

อ้างอิงจากงานวิจัยเรื่อง “Measures of Effectiveness, Efficiency, and Quality of Telemedicine in the Management of Alcohol Abuse, Addiction, and Rehabilitation” ของศาสตราจารย์สก็อต ครูซ (Scott Kruse) แห่งมหาวิทยาลัยรัฐเท็กซัส ที่ศึกษาผ่านการวิเคราะห์บทความทั้ง 22 เรื่องเกี่ยวกับ Telemedicine และการติดสุรา ว่า Telemedicine จะมีประสิทธิภาพพอจะฟื้นฟูอาการของผู้ป่วยติดสุรา (ซึ่งมีมากกว่า 18 ล้านคนในสหรัฐอเมริกา) ได้หรือไม่?

ผลลัพธ์คือ Telemedicine สามารถใช้เป็นเครื่องมือช่วยลดการบริโภคแอลกอฮอล์ได้ และช่วยให้ผู้ป่วยสามารถเข้าถึงผู้ให้บริการได้มากขึ้นในเวลาที่ต้องการ เพราะหนึ่งในสิ่งสำคัญสำหรับการฟื้นฟูผู้ป่วยโรคติดสุราเรื้อรัง คือ การบำบัดพฤติกรรมและการให้คำปรึกษาแก่ผู้ป่วย ดังนั้น Telemedicine ที่สามารถสื่อสารระหว่างผู้ป่วยและผู้ให้บริการทางการแพทย์อย่างไร้ขอบเขต จะตอบโจทย์ดังกล่าวได้ดี

นอกจากนี้ ไม่แน่ว่าการบำบัดผ่าน Telemedicine อาจทำให้ยอดผู้ป่วยติดสุรา และจำนวนผู้เสียชีวิตที่เกี่ยวข้องกับสุราลดลง รวมถึงอาจลดค่าใช้จ่ายด้านการดูแลสุขภาพและปรับปรุงคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยด้วย 

ด้านบทความ ‘Associate professor examines telemedicine as tool for alcohol use disorder management’ จาก Newswise รายงานเพิ่มเติมถึงความเห็นของครูซ เจ้าของวิจัยในข้างต้นว่า Telemedicine ช่วยลดปัญหาผู้ติดสุราได้ด้วยความใกล้ชิด

“ข้อมูลจะถูกประมวลผลโดยผู้ใช้แบบเวลาจริง ณ ขณะนั้น ซึ่งบางครั้งมีประสิทธิภาพมากกว่าการสื่อสารด้วยการพูดคุยกับสมาชิกในครอบครัวเสียอีก”

ครูซพบว่าการใช้ Telemedicine ในการรักษาโรคติดสุราเพิ่มการเข้าถึงของผู้ป่วยไปยังผู้ให้บริการหลายรายและถือเป็นการลดความแออัดในโรงพยาบาล

“ผู้ป่วยจำนวนมากรู้สึกว่ามีข้อดีในการรักษาทาง Telemedicine มากกว่าการเดินเข้าโรงพยาบาล”

อย่างไรก็ตาม แม้ว่า Telemedicine แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพในการรักษาผู้ป่วยติดสุรา แต่วิจัยนี้ก็ปิดท้ายว่า Telemedicine ควรได้รับการตรวจสอบเพิ่มเติมและปรับปรุงอยู่ตลอด

ย้อนมอง Telemedicine ในไทย

ตัดภาพกลับมาที่ประเทศไทย ข้อมูลจากบทความ ‘COVID-19 จะเป็น Game Changer ของ Telemedicine หรือไม่?’ จากเว็บไซต์ Techsauce  ระบุว่า เมื่อปี 2562 ประเทศไทยมีกระแสการพัฒนาระบบ Telemedicine เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เช่น Chiiwii (ชีวี) See Doctor Now และ Samitivej Virtual Hospital 

หรือ ‘เป็ดไทยสู้ภัย’ ที่เป็นความร่วมมือของสมาคมไทยเทคสตาร์ทอัพ โดยได้นำเอาเทคโนโลยีหรือแพลตฟอร์มของตัวเองมาร่วมกันพัฒนาเป็นเซอร์วิสด้านต่างๆ เพื่อช่วยให้ความรู้ ป้องกัน และควบคุมการระบาดของโควิด-19 

ขณะเดียวกัน เมื่อปี 2560 กรมสุขภาพจิตมีนโยบายให้โรงพยาบาลจิตเวชนำการรักษาทางไกลระบบ Telemedicine มาใช้ในถิ่นทุรกันดาร หลังพบผู้ป่วยโรคทางจิตเวช เช่น โรควิตกกังวล โรคซึมเศร้า โรคจิตเวชที่เกิดจากการติดเหล้า เข้ารับการรักษาจำนวนน้อยมากประมาณร้อยละ 5-10 ของผู้ป่วยทั้งหมด ทำให้ผู้ป่วยประเภทดังกล่าวนี้เกิดอาการกำเริบรุนแรง 

เนื่องจากผู้ป่วยทางจิตเวชต้องได้รับการดูแล กินยาควบคุมอาการอย่างต่อเนื่อง แล้วต้องพบจิตแพทย์ตามนัดปีละไม่ต่ำกว่า 4 ครั้ง การนำ Telemedicine เข้ามาประยุกต์ใช้จะทำให้ผู้ป่วยได้รับการบริการอย่างทั่วถึง  โดยกำหนดให้โรงพยาบาลสวนปรุง จ.เชียงใหม่ เริ่มดำเนินการเป็นแห่งแรก เนื่องจากเป็นศูนย์กลางสถานพยาบาลที่ช่วยดูแลจังหวัดภาคเหนือตอนบนทั้งหมดและมีชาวเขาจำนวนมาก ก่อนขยายผลในพื้นที่จังหวัดอื่นๆ ต่อไป

ภายใต้ความเปลี่ยนแปลงทางสังคมและความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่ไม่เคยหยุดยั้ง เราอาจจะได้บทบาทของ Telemedicine ในฐานะนวัตกรรมการบำบัดรักษาผู้ติดสุราที่สำคัญของโลกอนาคตก็เป็นได้

ที่มา:

https://www.who.int/goe/publications/goe_telemedicine_2010.pdf

http://mdportal.com/education/history-of-telemedicine/

https://www.medicalnewstoday.com/articles/telemedicine-benefits#disadvantages

https://www.newswise.com/articles/associate-professor-examines-telemedicine-as-tool-for-alcohol-use-disorder-management

https://www.jmir.org/2020/1/e13252/

https://techsauce.co/tech-and-biz/covid19-the-real-game-changer-of-telemedicine

http://thainews.prd.go.th/th/news/print_news/TNSOC6011270010079

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post เมื่อโลกเปลี่ยนไป การรักษาระยะไกล ‘Telemedicine’ อาจเป็นทางเลือกใหม่ของผู้ติดสุรา appeared first on Alcohol Rhythm.

โอลิมปิกปี 2008 ไม่ใช่การแข่งขันครั้งแรกของเฟลป์ส แต่มันคือสังเวียนแรกที่เขากวาดเหรียญทองล้วนกลับบ้านเกิด

ก่อนหน้านี้ เฟลป์สลงแข่งว่ายน้ำหลายรายการมาตั้งแต่ยังเด็ก จนมาลงแข่งการว่ายน้ำสนามใหญ่ครั้งแรกๆ ราวปี 2001 ในรายการท่าผีเสื้อระยะทาง 200 เมตรที่เขาคว้าเหรียญทอง -ด้วยวัยเพียง 16 ปี- มาได้ในที่สุด

ปีต่อมาเขาลงแข่งชิงถ้วยจากแพน แปซิฟิก สวิมมิ่ง ซึ่งถือเป็นเวทีใหญ่และได้เหรียญทองกลับบ้านมา 3 เหรียญ เหรียญเงินอีกสอง จากนั้นก็แทบไม่มีรายการกีฬาใหญ่ๆ รายการใดเลยที่เฟลป์สจะพลาดชิงชัย

แต่หนทางความสำเร็จระดับโลกไม่ใช่เรื่องง่าย เฟลป์สต้องแลกกับการเคี่ยวกรำฝึกซ้อมล้มประดาตาย แม้ผลของมันจะนำความสำเร็จมาให้เขา แต่อีกด้าน เขาก็พบว่ามันไม่สวยงาม ทำให้เขาเครียดจัด จนต้องหันหน้าไปพึ่งแอลกอฮอล์และยาเสพติดในที่สุด

เฟลป์สเริ่มเรียนว่ายน้ำตั้งแต่อายุราว 7 ขวบแค่เพราะอยากเรียนตามพี่สาวเท่านั้น “ตอนนั้นเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมไปว่ายน้ำ คือ แม่อยากให้ผมว่ายน้ำเป็น แค่นั้นเลย” เขาว่า

ในอีก 3 ปีต่อมา เขาก็ล้ำหน้าเด็กวัยเดียวกันด้วยการคว้าแชมป์เยาวชนหลายรายการ และถูกส่งไปฝึกซ้อมกับโค้ชชื่อดังอย่าง บ็อบ โบว์แมน ซึ่งตารางการฝึกซ้อมของโบว์แมนนั้นเรียกได้ว่า ‘เดือด’ เสียจนเฟลป์สแทบไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นอย่างเด็กวัยเดียวกัน

แน่นอนว่ามันเป็นราคาที่เขาพร้อมจะจ่าย แต่ถึงอย่างนั้น ความสำเร็จที่มาเร็วเกินคาดก็ได้เพิ่มความกดดันให้เฟลป์สทีละน้อยโดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว ในวัยเพียง 15 ปี เขาคือนักกีฬาที่อายุน้อยที่สุดที่ได้ลงแข่งโอลิมปิกปี 2000 และแม้จะกลับบ้านมามือเปล่าโดยไร้เหรียญ แต่มันก็เป็นการแจ้งเกิดเขาในฐานะนักกีฬาอาชีพที่น่าจับตาอย่างยิ่ง

เฟลป์สว่ายน้ำ 7 วันต่อสัปดาห์ (!!) ในระยะทางราว 70,000-100,000 หลาทุกวัน เข้านอนเป็นเวลา 8 ชั่วโมงตั้งแต่หัวค่ำ (“การพักผ่อนมันสำคัญมากอย่างบอกไม่ถูก ผมว่าคนไม่ค่อยตระหนักถึงเรื่องนี้เท่าไหร่นะ” เขายืนยัน) ตื่นเช้ามาฝึกตอนเจ็ดโมงและยกน้ำหนักตอนเก้าโมง พักเที่ยง นอนกลางวัน และว่ายน้ำอีกครั้ง ก่อนจะเข้านอนตอนสี่ทุ่มตรง

เฟลป์สจำเป็นต้องเพิ่มน้ำหนักตัวเพื่อให้เหมาะสมกับส่วนสูงตามธรรมชาติที่ 193 ซม. ซึ่งทำให้เขาได้เปรียบเรื่องระยะการวาดช่วงแขน “ก่อนหน้าไปแข่งที่ปักกิ่ง ประเทศจีน ผมเพิ่มน้ำหนักตัวเองด้วยเวตเทรนนิ่ง เรา (เขากับโบว์แมนผู้เป็นโค้ช) กำหนดน้ำหนักที่เหมาะสมสำหรับผม นอกจากนี้ยังต้องวิ่งออกกำลังกายด้วย ผมวิ่งมากกว่าที่เคยวิ่งมาทั้งชีวิตอีก รวมทั้งพวกวิดพื้นอะไรแบบนี้ด้วย

“ผมจะไม่บอกหรอกว่าเรื่องพวกนี้มันง่าย แต่ถ้าคุณทุ่มเท ฝึกหนักมากพอ รู้ให้ได้ว่าอุปสรรคเล็กจิ๋วที่ขวางกั้นคุณกับความสำเร็จคืออะไร และมีทีมงานที่เหมาะสมอยู่ข้างๆ ตัว มันก็ง่ายขึ้นมาหน่อย”

นอกจากตารางการฝึกสุดโหด เฟลป์สยังต้องดูแลอาหารการกินอย่างเคร่งครัด เพราะมันส่งผลโดยตรงต่อร่างกาย สำหรับนักกีฬาว่ายน้ำ ค่าของเม็ดเลือดแดงสัมพันธ์กันกับระดับออกซิเจนในปอดและในร่างกายเสมอ ซึ่งค่าของเม็ดเลือดแดงที่เหมาะสมนั้น ย่อมอยู่ที่การวัดระดับวิตามินในร่าง เฟลป์สจึงเข้มงวดกับอาหารมาก “ถ้าธาตุเหล็ก วิตามินบีหรือวิตามินดี หรืออะไรก็ตามในเลือดผมต่ำลงเมื่อไหร่ เราต้องหาทางแก้ไขมันในทันที” เขาว่า

อย่างที่เห็น ทั้งหมดนี้น่าจะทำให้เขาห่างไกลจากสิ่งที่เรียกว่าแอลกอฮอล์

ดังนั้น จึงแทบไม่มีใครเชื่อว่า ในอีกไม่กี่ปีต่อมา ภายหลังความสำเร็จระดับโลก  เฟลป์สจะต้องเข้ารับการบำบัดการติดเหล้าอย่างจริงจัง ท่ามกลางความเอาใจช่วยของครอบครัวและแฟนกีฬา

อันที่จริงก่อนหน้านี้ เมื่อปี 2004 ด้วยอายุ 19 ซึ่งเพิ่งจะพ้นเกณฑ์ดื่มสุราอย่างถูกกฎหมายของอเมริกามาหมาดๆ พ่อหนุ่มเฟลป์สเคยถูกจับข้อหาเมาแล้วขับในรัฐแมรี่แลนด์มาแล้ว และในปี 2009 ชื่อเสียงของเขาก็อื้อฉาวภายหลังมีภาพเขากำลังปุ๊นกัญชาด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม และอีกครั้งในปี 2014 ที่เขาถูกจับด้วยข้อหาเมาแล้วขับอีกครั้ง เรื่องนี้เองที่ทำให้เฟลป์สเข้ารับการบำบัดในทันที นำไปสู่การรื้อหาสาเหตุที่ทำให้เขาทิ้งตัวลงในน้ำเมาเหล่านั้น

“ผมเครียดมาก รู้สึกได้เลยว่าไม่ได้รักตัวเองอีกแล้ว และเอาเข้าจริงๆ ผมไม่ได้อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วด้วยซ้ำ” เขาว่า

ปรากฏว่าเฟลป์สไม่ได้แค่ติดเหล้าอย่างเดียวเท่านั้น แต่เขายังมีภาวะซึมเศร้าที่ทำให้เขาต้องหาทางบรรเทาทุกข์ด้วยการดื่ม ซึ่งรังแต่จะทำให้ทุกปัญหาหนักข้อยิ่งขึ้นไปอีก ความกดดันจากความสำเร็จระดับปรากฏการณ์ตั้งแต่อายุยังน้อยบีบให้เฟลป์สรู้สึกเสมอว่าเขายังทำได้ไม่ดีพอ และกระหน่ำเฆี่ยนตีตัวเองทางจิตใจเรื่อยมา

“การเป็นนักกีฬามันทำให้คุณรู้สึกว่าคุณต้องเข้มแข็งตลอดเวลา ต้องก้าวข้ามทุกอุปสรรคได้เสมอ แต่ผมพบว่าอาชีพนี้ทำให้ผมต้องซุกซ่อนปัญหาตัวเองไว้อย่างดีที่สุด” เฟลป์สบอก “ตอนนั้นมันเป็นช่วงเวลาที่โคตรบ้าเลย ผมไม่อยากเจอหน้าใคร เห็นแต่ตัวเองในฐานะที่ทำให้คนอื่นผิดหวัง มันยากที่จะรับได้นะครับ”

สภาพจิตใจที่จมดิ่ง ร่างกายลงเหวกว่าที่เคยเพราะแอลกอฮอล์ วันหนึ่ง เฟลป์สก็พบว่าเขาจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว “ผมขอความช่วยเหลือจากคนรอบตัวในทันที ซึ่งมันโอเคนะ เปลี่ยนชีวิตผมเลยล่ะ ที่ผ่านมาตลอดทั้งชีวิตการเป็นนักกีฬาอาชีพ ผมไม่เคยต้องขอความช่วยเหลือจากใคร นี่เป็นครั้งแรก ผมทิ้งตัวนั่งลงคุกเข่าและร้องไห้ขอความช่วยเหลือจากคนรอบๆ ตัว”

เฟลป์สต้องเข้าพบนักบำบัดเพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจและสภาพร่างกาย “ผมรู้แล้วว่าที่ผ่านมาผมพลาดอะไรตรงไหนไป และรู้ว่าทำเรื่องแย่มากๆ แต่ตอนนี้ผมก็ต้องมองไปข้างหน้ายังอนาคตที่สุกสว่างมากกว่าจะจมอยู่กับอดีต”

อย่างไรก็ดี แม้จะต้องเข้าพบนักบำบัด แต่เฟลป์สก็ไม่เคยระบุว่าเขาเป็นคนติดเหล้าอย่างจริงจัง เขาให้สัมภาษณ์กับสื่อว่า “ด้วยความสัตย์นะ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าจะเรียกตัวเองว่าคนติดเหล้าได้ไหม

“ผมตระหนักดีว่านี่เป็นข้อผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน และได้เรียนรู้แล้วว่าทำอะไรลงไปบ้างและจะเรียนรู้ถึงความผิดพลาดนี้ไปตลอดชีวิตที่เหลือของผม”

และนั่นเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้เฟลป์สกัดฟันตั้งมั่นว่าเขาจะไม่ดื่มอีก หากจะยังเดินอยู่ในถนนของนักกีฬาอาชีพต่อไป เขาต้องขึ้นศาลเพื่อว่าความภายหลังถูกหมายเรียกเมาแล้วขับก่อนหน้าการมาถึงของโอลิมปิกที่เมืองริโอ เดอ จาเนโร บราซิลในปี 2016

“ก่อนผมไปขึ้นศาล ผมบอกตัวเองว่าจะไม่ดื่มเหล้าอย่างเด็ดขาดจนกว่าการแข่งขันที่ริโอจะผ่านพ้นไป -นั่นหมายถึงว่าหากผมอยากกลับมาดื่มน่ะนะ”

และแน่นอน ดังที่เรารู้กัน โอลิมปิกในครั้งนั้น เขาคว้าเหรียญทองกลับบ้านมานอนกอดที่ 5 เหรียญ และเหรียญเงินอีก 1 เหรียญในรายการแข่งท่าผีเสื้อ 100 เมตร ก่อนประกาศรีไทร์ในปีนั้นนั่นเอง

ที่มา

Michael Phelps Pleads Guilty and Admits Alcohol Problem

เรื่องและภาพ : ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post เรื่อง “เหล้า” ของนักกีฬาว่ายน้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในทศวรรษ ไมเคิล เฟลป์ส appeared first on Alcohol Rhythm.

หลายปีก่อนหน้านั้น ราวๆ สักสามทศวรรษ นายเอมิเน็มหรือ มาร์แชลล์ บรูซ มาเธอร์ที่สาม คือเด็กหนุ่มผิวขาวที่เติบโตในย่านคนดำ หลงใหลในเพลงฮิปฮอปและเริ่มร้องเพลงแรปกับเพื่อนตั้งแต่อายุเพียง 14 ปี ในร้านฮิปฮอปช็อป รัฐดีทรอยต์ เจ้าหนุ่มผิวขาวหน้าตาสะอาดสะอ้านบุกขึ้นไปโชว์แรปให้คนดำในร้านฟัง และได้รับคำชมกราวใหญ่

อาจพูดได้ว่าเจ้าหนุ่มก้าวเข้าสู่โลกของผู้ใหญ่และสารเสพติดเร็วพอสมควร เอมิเน็มเรียนไม่เก่งนัก เขาจึงมักใช้เวลาส่วนมากที่ควรจะอยู่ในโรงเรียนหมดไปกับการขลุกอยู่ในบาร์กับเพื่อนๆ รวมตัวกันทำเพลงแรป อบอวลตัวเองด้วยกลิ่นควันบุหรี่และแอลกอฮอล์ ที่เขาน่าจะเริ่มลิ้มลองมันครั้งแรกก่อนจะแตกหนุ่มเต็มตัวเสียอีก หลัง ‘พระเจ้าเพลงแรป’ ในวัยเด็กได้ย่างก้าวเข้าไปในโลกของเหล้ายา เขาก็ไม่ห่างจากมันเลยอีกหลายสิบปี

อันที่จริง เส้นทางระหว่างเอมิเน็มกับแอลกอฮอล์นั้นดูจะเข้ากันได้ดีนับตั้งแต่เขาเริ่มมีชื่อเสียงด้วยซ้ำ ไม่ต่างจากคนดังหลายๆ คนที่มีโอกาสเข้าถึงเหล้ายาได้มากกว่าคนทำอาชีพอื่นๆ ไม่ช้า เอมิเน็มในวัยยังไม่ถึงสามสิบ ก็มีเหล้าชั้นดี  ไวน์ราคาแพงและเบียร์จำนวนมหาศาลอยู่รอบตัว บ่อยครั้งที่เขาบอกว่าใช้มันเพื่อให้สมองไหลลื่นเวลาแต่งเพลง แต่ก็มีอีกไม่น้อย ที่เขาใช้มันเพื่อเยียวยาแผลลึกๆ บางอย่างในใจ -ซึ่งเอาเข้าจริงก็ไม่ค่อยได้ผลนัก- เขาบอกว่าอย่างเก่ง มันแค่ทำให้เขาไม่รู้สึกอะไรเท่านั้น

แผลลึกดังกล่าว ส่วนหนึ่งคือวัยเด็กอันเจ็บปวดของเขา เอมิเน็มมักถูกกลั่นแกล้งจากเพื่อนร่วมชั้นเรียนอยู่บ่อยๆ (มีคนบอกว่าเอมิเน็มในวัยเด็กนั้น “น่ารักดีแต่ค่อนข้างโดดเดี่ยว”) และไม่ได้ประสบความสำเร็จในการเรียนเท่าไรนัก รวมทั้งไม่ได้มีสภาพครอบครัวที่ดี

มิหนำซ้ำ เมื่อเติบโตขึ้นมา เขายังเผชิญเหตุการณ์สะเทือนใจจากความตายของเพื่อนสนิทอย่าง พรูฟ แรปเปอร์ชื่อดังที่ถูกฆาตกรรมในปี 2006 (ภายหลัง เอมิเน็มสักชื่อพรูฟหรือ Proof ไว้ที่แขนซ้ายข้างถนัดของเขา) ทำให้เอมิเน็มรู้สึกแย่มากยิ่งขึ้น และเขาพบว่าหนทางเดียวที่จะเยียวยาตัวเองได้อย่างรวดเร็วที่สุด อาจเป็นการใช้สารเสพติดและเหล้าช่วยกอบกู้ซากชีวิตขึ้นมา

และในปีถัดมาหลังการตายของพรูฟ เอมิเน็มต้องประสบกับภาวะหมดสติจากการดื่มเหล้าและเสพยาเกินขนาด เขาเล่าว่า “ผมกินยาเกินขนาดจนต้องเข้าโรงพยาบาล ตอนนั้นน้ำหนักตัวพุ่งขึ้นไปถึง 230 ปอนด์ (ราวๆ 104 กิโลกรัม) ไม่รู้เหมือนกันว่าอ้วนขึ้นขนาดนั้นได้ยังไง แต่อาจจะเพราะไวโคดิน (ยาแก้ปวด) กับแวเลียม (ยาที่ใช้ในการสงบสติอารมณ์) ที่ผมกินมาหลายปีติดต่อกันมั้ง ที่ทำให้กระเพาะเป็นรู เพราะงั้นผมเลยปวดท้องตลอด และเพื่อหลีกเลี่ยงอาการนี้เลยต้องกินเยอะๆ ให้กระเพาะไม่ว่าง”

เอมิเน็มยังบอกอีกว่าเขาเคยใช้ไวโอดิน 30 เม็ดและแวเลียมอีก 60 เม็ดต่อวัน (!!) ซึ่งความรุนแรงเทียบเท่ากับการกรอกเฮโรอีนสี่ถุงใหญ่ลงท้อง ทำให้เขาห่างจากความตายเพียงคืบเดียวเท่านั้น หากว่าคนที่บ้านนำตัวเขาส่งโรงพยาบาลช้าไปอีกสองชั่วโมง

สิ่งที่เราว่ามานี้ ยังไม่ได้รวมถึงเหล้า ไวน์ เบียร์และแอลกอฮอล์อีกหลายชนิดที่เขาใช้ประคองสุขภาพจิตตัวเองให้ดำเนินไปได้ในแต่ละวัน

“ความรู้สึกมันเหมือนกับ ‘อ้า โล่งจริง’ ไม่ใช่แค่ทุกอย่างรอบตัวคุณกำลังละลายนะ แต่ผมไม่รู้สึกกระทั่งความเจ็บปวดด้วยซ้ำ และไม่รู้ด้วยว่ามันกลายเป็นปัญหาตั้งแต่เมื่อไร รู้ตัวอีกทีก็ชอบไอ้เหล้ายาพวกนี้มากขึ้นเรื่อยๆ คนรอบตัวก็บอกผมล่ะ ว่าผมน่ะเริ่มมีปัญหาแล้ว แต่ผมจะสวนกลับไปว่า ‘อย่ามาเสือกน่ะ’ แค่นั้น”

“ผมเป็นประเภทที่ย่ำแย่ที่สุดของการเสพติดแล้ว” เขาว่า “ผมดำดิ่งไปกับมันลึกมากเสียจนถึงจุดหนึ่ง ผมก็นึกภาพตัวเองทำอะไรอย่างอื่นไม่ออกเลยนอกจากเสพยาและดื่มเหล้า”

แม้ว่าเอมิเน็มจะใช้ยาจำนวนมาก แต่เขาใช้ยาที่ถูกกฎหมาย และค่อนข้างระวังตัวในการใช้สารเสพติด ทำให้เขาไม่มีประวัติการใช้โคเคนหรือเฮโรอีนแม้แต่ครั้งเดียว และส่วนใหญ่ ยาที่เขาใช้นั้นก็เพื่อช่วยให้ตัวเองตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาจากการโหมงานหนัก เขาจึงมักใช้ยาแก้ปวดหรือยาคลายประสาทช่วยให้เขาหลับได้เร็วขึ้นหรือกระปรี้กระเปร่าเวลาอยู่บนเวที

อย่างไรก็ตาม ถึงไม่ใช่ยาที่ผิดกฎหมาย แต่การ ‘เสพติด’ ยาและแอลกอฮอล์ก็ส่งผลร้ายต่อตัวเขา จนเอมิเน็มต้องเข้ารับการบำบัดอย่างเร่งด่วนภายหลังจากออกจากโรงพยาบาล ซึ่งเขาพบว่าเป็นกระบวนการที่ เอ่อ… ไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลย

“ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบั๊กส์ บันนี่ ในสถานที่บำบัดน่ะ” ราชาเพลงแรปเล่าอย่างกลุ้มใจ “แบบว่าพอบั๊กส์ บันนี่เดินไปไหนต่อไหน คนก็เอาแต่หันมามอง

“แล้วก็นะ คนในสถานที่บำบัดเอาแต่ขโมยหมวก ปากกาและสมุดของผมอยู่เรื่อย แถมยังอ้อนจะขอลายเซ็น จนผมไม่มีสมาธิจดจ่อกับการบำบัดเลย” (โถ)

เขาใช้เวลากับการบำบัดนานหลายเดือน และเมื่อออกมา ก็ไม่วายต้องออกกำลังกายครั้งใหญ่เพื่อลดน้ำหนัก ด้วยการวิ่งบนลู่อย่างบ้าคลั่ง จนน้ำหนักลงอย่างสม่ำเสมอและไม่เป็นการทำร้ายตัวเอง

“ตอนออกมาจากการบำบัด ผมตั้งใจว่าต้องลดน้ำหนักลงให้ได้” เขากล่าว

จากวันนั้น จนถึงนาทีนี้ ก็เหยียบเข้าปีที่ 12 แล้วที่เอมิเน็มเลิกเหล้าและยาอย่างเด็ดขาด เขาจะใช้มันก็ต่อเมื่อในกรณีพิเศษ ทั้งจิบเบาๆ หลังงานจบ หรือในโอกาสเฉลิมฉลองบางอย่างเท่านั้น –นั่นเพราะเหล้าไม่ใช่สิ่งที่เขาเสพติดอีกต่อไปแล้ว

“ผมกลับมาแล้ว การแรปคือสิ่งเสพติดของผม มันช่วยให้ผมเมา เท่ากับที่มันช่วยหยุดไม่ให้ผมเมาไปกว่านั้น” เขาทิ้งท้าย

https://www.cheatsheet.com/entertainment/which-member-of-outkast-has-the-highest-net-worth.html/

https://eng.amomama.com/146677-eminem-marks-11-years-sobriety.html

https://www.youtube.com/watch?v=l3nVUwf3gv8

เรื่องและภาพ : ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post เอมิเน็ม เพราะสุดท้ายแล้ว การแรป คือสิ่งเสพติดของเขา appeared first on Alcohol Rhythm.