คำตอบของคำถามข้างต้นคงแตกต่างกันออกไปตามแต่ละบุคคล แต่เชื่อว่าหนึ่งในคำตอบเหล่านั้นคงหนีไม่พ้น ‘การตี’ หรือการใช้ความรุนแรงในรูปแบบต่างๆ – หมัด ศอก เข่า เข็มขัด ไม้บรรทัด ไม้มะยม หรือแม้กระทั่งไม้แขวนเสื้อ อุปกรณ์รอบกายใกล้ตัวถูกผู้ปกครองบางคนงัดมาใช้ (เกือบ) ทุกครั้งที่บุตรหลานของตนเองทำผิด “ก็เด็กมันทำผิด เราก็ต้องลงโทษ” เป็นประโยคที่ใครหลายคนใช้ และเป็นประโยคที่คนไทยล้วนคุ้นชินและคุ้นเคย ยังไม่นับการดุด่าด้วยถ้อยคำรุนแรง หรือการทอดทิ้งเด็กลำพัง กลายเป็นบาดแผลที่แม้อาจไม่ปรากฎทางกาย แต่จารในใจและส่งผลยาวนานไม่มีวันเลือน

แน่นอน เมื่อเด็กทำผิดย่อมต้องถูกลงโทษ แต่ประเด็นที่สำคัญกว่านั้นคือ การทำโทษด้วยการตีหรือความรุนแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อผู้ลงโทษทำโทษตอนที่ตนเองก็ขาดสติหรือมีอารมณ์รุนแรง สามารถช่วยปรับพฤติกรรมของเด็กได้จริงหรือไม่ หรือแทนที่เราจะได้เด็กที่มีพฤติกรรมอย่างที่เราต้องการ เราอาจจะได้ผลลัพธ์ทางลบที่สร้างผู้ใหญ่ที่ชอกช้ำจากบาดแผลทางจิตใจขึ้นมาแทน

Alcohol Rhythm เปลี่ยนจังหวะชีวิตคนติดเหล้า ชวนคุณร่วมสำรวจหนึ่งในสาเหตุของผู้ป่วยติดแอลกอฮอล์ที่อาจสืบย้อนไปได้ถึงบาดแผลในวัยเด็ก – เมื่อเด็กคนหนึ่งถูกทำร้ายทางร่างกายและ/หรือทางจิตใจ ผลกระทบที่เกิดขึ้นจะเป็นอย่างไร และเราจะแก้ไขเรื่องนี้ได้อย่างไร

บาดแผลในวัยเด็กที่ส่งผลถึงตอนโต

ข้อค้นพบที่เราเพิ่งพูดไปด้านบนไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร มีงานวิจัยมากมายที่บ่งชี้ไปในทิศทางเดียวกันว่า บาดแผลในวัยเด็ก (childhood trauma) เช่น การใช้ความรุนแรงและการเพิกเฉยทางกายและทางใจ ทำให้คนๆ หนึ่งมีโอกาสใช้และติดแอลกอฮอล์สูงมาก หรือถ้าจะพูดให้ชัดเจนขึ้น มีข้อค้นพบว่า บาดแผลในวัยเด็กมีอิทธิพลต่อการเป็นโรคติดสุราขั้นรุนแรง (alcohol dependence severity) อันเป็นผลมาจากภาวะความไม่เสถียรทางอารมณ์

ในงานวิจัย Childhood Trauma Exposure and Alcohol Dependence Severity in Adulthood: Mediation by Emotional Abuse Severity and Neuroticism ได้ทำการเปรียบเทียบความสัมพันธ์ของการถูกใช้ความรุนแรง (abuse) ในวัยเด็ก และการใช้ในแอลกอฮอล์ในทางที่ผิดในช่วงเวลาต่อมา โดยงานวิจัยได้เปรียบเทียบกลุ่มตัวอย่างเพศชายและเพศหญิงที่มาเข้ารับการรักษาเกี่ยวกับปัญหาการดื่ม กับกลุ่มควบคุมที่ไม่มีปัญหาการดื่ม (ทั้งในอดีตหรือในปัจจุบัน) ทั้งสองกลุ่มจะถูกประเมินว่า พวกเขามีประสบการณ์เจอกับความรุนแรงในวัยเด็กหรือไม่ ทั้งการทำร้ายทางจิตใจ ร่างกาย และทางเพศ และการปล่อยปละละเลยทั้งทางอารมณ์และทางกาย

สิ่งที่นักวิจัยค้นพบคือ บาดแผลในวัยเด็ก ไม่ว่าจะเป็นการถูกทำร้ายหรือการถูกปล่อยปละละเลย ล้วนมีอิทธิพลสำคัญต่อผู้ที่กำลังหาวิธีรักษาปัญหาการดื่ม แต่ความรุนแรงของปัญหาการดื่มจะสัมพันธ์โดยตรงกับระดับความความรุนแรงที่คนๆ นั้นได้รับในวัยเด็ก

ถ้าพูดให้ง่ายกว่านั้น ยิ่งเด็กถูกทำร้ายหรือถูกทอดทิ้งมากเท่าไหร่ ปัญหาการดื่มตอนพวกเขาโตขึ้นก็จะหนักขึ้นเท่านั้น และในบรรดาบาดแผลทั้งหมด การถูกทำร้ายหรือปล่อยปละละเลยทางอารมณ์เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้เกิดปัญหาการดื่มมากที่สุด

ข้อมูลที่น่าสนใจและสอดคล้องกันมาจาก Old Vineyard ที่อธิบายว่า สมองของคนเราจะเจริญเติบโตและพัฒนาในช่วงวัยเด็ก ซึ่งเป็นช่วงที่มีการสร้าง เสริมความแข็งแกร่ง และในบางครั้ง ก็จะละทิ้งการเชื่อมต่อของประสาท (neural connection) ซึ่งประกอบด้วยเครือข่ายระหว่างเซลล์ประสาท (neuron) ที่ทำให้สมองสามารถกระทำการต่างๆ ได้ ประสบการณ์ที่คนๆ หนึ่งได้รับจะกระทบการพัฒนาของสมอง ทั้งในทางบวกและทางลบ ขึ้นอยู่กับว่าประสบการณ์ที่ว่านั้นคืออะไร

ทั้งนี้ มีการศึกษาที่ประเมินคนที่เคยเจอกับประสบการณ์เลวร้ายในวัยเด็ก ผลการศึกษาพบว่า การใช้ความรุนแรงหรือปฏิบัติไม่ดีกับเด็กจะทำให้เด็กเกิดความเครียดบ่อย และเกิดความเครียดในระดับที่สูง ซึ่งจะรบกวนการพัฒนาตามปกติของสมอง และเมื่อเกิดความเครียดบ่อยๆ เข้าก็จะทำให้เกิดความเครียดทางสรีรวิทยา (physiological stress) เป็นการตอบสนอง

ดังนั้น ทั้งข้อมูลและงานวิจัยข้างต้นได้ชี้ให้เห็นว่า แม้พันธุศาสตร์หรือเรื่องทางชีววิทยาจะเป็นเรื่องสำคัญ แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะทำให้คนๆ หนึ่งอ่อนแอและเกิดอาการเสพติดได้ แต่ประสบการณ์ต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญ

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ใช่แค่ปัญหาเรื่องการดื่มเท่านั้น แต่ยังมีการค้นพบว่า คนที่เจอกับการถูกทำร้ายหรือถูกทอดทิ้งทางอารมณ์ในวัยเด็ก และกำลังพยายามรักษาปัญหาการดื่มในตอนโต จะมีอาการวิตกกังวล ซึมเศร้า และ/หรือโกรธเคือง ในระดับที่สูง รวมทั้งตอบสนองต่อเรื่องต่างๆ ด้วยอารมณ์ที่รุนแรง เราจึงอาจมองได้ว่า พวกเขาใช้การดื่มเป็นหนึ่งในวิธีบรรเทาอารมณ์ความรู้สึกต่างๆ ที่เกิดขึ้น

Alcohol Disruption

อีกหนึ่งประเด็นที่น่าสนใจคือ ถ้าการถูกทำร้ายในวัยเด็กส่งผลให้เด็กที่โตมามีปัญหาเรื่องแอลกอฮอล์และอาการอื่นๆ แล้วผู้ที่ใช้ความรุนแรงกับเด็กมีความเกี่ยวข้องกับแอลกอฮอล์อย่างไร

หนึ่งคำอธิบายที่น่าสนใจมาจากคุณหมอ Isaac Alexis ที่อธิบายว่า แอลกอฮอล์จะรบกวน (disrupt) การทำงานของสมอง เป็นสาเหตุที่ทำให้คนพูดหรือทำอะไรก็ตามที่ผิดปกติ ส่วนการดื่มหนักๆ จะส่งผลให้สมองส่วนที่ควบคุมอาการยับยั้งชั่งใจอ่อนแอ ทำให้คนมีแนวโน้มจะแสดงอารมณ์หรือการกระทำที่เกรี้ยวกราดกว่าปกติ

“มีเคสเด็กที่เคยเจอกับความรุนแรง 13% เกี่ยวข้องโดยตรงกับแอลกอฮอล์” คุณหมอ Alexis กล่าว “เมื่อคนอยู่ใต้อิทธิพลของแอลกอฮอล์ พวกเขาจะมีการรับรู้ที่แตกต่างออกไป เด็กคนหนึ่งอาจจะทำอะไรตามปกติ แต่นั่นกลับทำให้ผู้ปกครองของพวกเขารู้สึกเหมือนถูกยั่วยุ ปลุกปั่น และทำให้เกิดการใช้ความรุนแรงกับเด็กได้”

เช่นเดียวกับในงานวิจัยที่เรายกมาข้างต้น เด็กที่มีบาดแผลในใจมักจะใช้แอลกอฮอล์เป็นเครื่องมือบรรเทาความเจ็บปวดในวัยเด็ก นั่นทำให้พวกเขาเลือกที่จะดื่มหนักๆ และเมื่อพวกเขาเริ่มมีความอดทน (tolerance) กับปริมาณแอลกอฮอล์ พวกเขาก็จะต้องการแอลกอฮอล์มากขึ้นเพื่อที่จะให้ได้ผลลัพธ์แบบเดิม จนนำไปสู่อาการติดแอลกอฮอล์ในที่สุด

เมื่อเป็นเช่นนี้ เราคงพอมองเห็นแล้วว่า เมื่อเด็กคนหนึ่งที่ต้องทุกข์ทรมานจากบาดแผลในวัยเด็กเติบโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ที่ติดแอลกอฮอล์ ก็มีแนวโน้มที่พวกเขาจะใช้ความรุนแรงกับบุตรหลานของตนเอง เกิดเป็นวงจรที่วนเวียนไปไม่รู้จบ

เติบโต ประนีประนอม และรับมือกับความเจ็บปวดจากวัยเด็ก

ถ้าคุณเป็น (หรือกำลังจะเป็น) พ่อแม่หรือผู้ดูแลเด็กสักคน เราหวังเป็นอย่างยิ่งว่าการทำโทษด้วยความรุนแรง รวมถึงการปล่อยละเลยและทอดทิ้งเด็ก ไม่ว่าจะเป็นทางร่างกายหรือจิตใจ จะไม่ใช่ตัวเลือกที่คุณนึกถึงเมื่อต้องการทำโทษเด็ก หรือไม่ใช่การกระทำที่คุณคิดจะทำกับเด็กในปกครองของตนเอง – จริงอยู่ที่รักวัวต้องผูก แต่ถ้ารักลูกจริงๆ เราเชื่อว่ามีวิธีอื่นอีกมากมายที่ดีกว่าการตีหรือใช้ความรุนแรง

แต่ถ้าเป็นในกรณีของเด็กที่เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่แล้ว ข้อมูลข้างต้นที่บอกถึงความสัมพันธ์ระหว่างบาดแผลในวัยเด็กกับการติดแอลกอฮอล์อาจจะช่วยให้เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง หรือแม้กระทั่งผู้ที่มีอาการเสพติดเองสามารถรับมือกับภาวะที่ตนกำลังเผชิญได้ดีขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการเข้ากลุ่มสนับสนุน หรือพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ที่ให้คำปรึกษา เพื่อช่วยให้คุณสามารถรับมือและประนีประนอมกับอดีตที่โหดร้ายได้ดีขึ้น

ทั้งนี้ อย่าลืมว่า แม้แอลกอฮอล์หรือสารเสพติดต่างๆ จะดูเป็นเหมือนทางออกสำหรับการเยียวยาความเจ็บปวดในอดีต แต่การติดแอลกอฮอล์หรือสารเสพติดไม่ใช่เรื่องดี แต่เป็นเหมือนการทำลายปัจจุบันและอนาคตที่รออยู่มากกว่า

ดังนั้น ถ้าคุณเป็นคนหนึ่งที่มีอาการติดแอลกอฮอล์และต้องการขอคำปรึกษาหรือเข้ารับการรักษา คุณอาจจะลองติดต่อหน่วยงานเหล่านี้ (ดูข้อมูล 5 หน่วยงานเพื่อคนอยากเลิกเหล้า) เพื่อที่เริ่มก้าวแรกในการลด ละ เลิก แอลกอฮอล์ และข้ามพ้นคลื่นแห่งความเมามายไปได้อย่างมั่นคง

ที่มา:

Childhood trauma exposure and alcohol dependence severity in adulthood: mediation by emotional abuse severity and neuroticism

Childhood Trauma and Alcohol Abuse: The Connection

The Unfortunate Connection between Childhood Trauma and Addiction in Adulthood

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post รักวัวให้ผูก รักลูกอย่าตี: เมื่อบาดแผลในวัยเด็กส่งผลต่อการติดแอลกอฮอล์ตอนโต appeared first on Alcohol Rhythm.

แต่ใครจะเชื่อว่าจอห์น เมเยอร์ ผู้อยู่เบื้องหลังเพลงรักเหล่านี้ คือคนเดียวกับเจ้าของวีรกรรมชวนเวียนหัว วาทะแสบคัน อารมณ์ขันล้ำลึกและประสบการณ์ติดเหล้าแบบงอมแงม!

ในอดีต เด็กชายเมเยอร์เติบโตมาในครอบครัวเชื้อสายยิวและค่อนข้างผูกพันกับวัฒนธรรมแบบศาสนายูดาห์ (judaism) ความหลงใหลในดนตรีของเขาเริ่มต้นขึ้น เมื่อเมเยอร์ได้มีโอกาสดูฉากที่ ไมเคิล เจ ฟ็อกซ์ โซโล่กีตาร์ระเบิดระเบ้อในหนัง Back to the Future (1985) ก่อนจะถลำลึกเมื่อฟังเทปเพลง (ที่เพื่อนบ้านให้ยืมมาอีกที) ของนักดนตรีบูลส์ระดับตำนานอย่าง สตีวี เรย์ วอห์น จนเจ้าหนุ่มมุ่งมั่นจะเดินทางสายนี้อย่างเต็มตัว และลงเอยด้วยการไม่เข้าเรียนวิทยาลัยเพื่อจะไปลงทะเบียนเรียนในวิทยาลัยดนตรีอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

สามปีต่อมา ปฐมบทความสำเร็จแบบสุดขีดของเมเยอร์เริ่มขึ้น เมื่ออัลบั้มสตูดิโออัลบั้มแรก ‘Room for Squares’ ถูกปล่อยมาในปี 2001 และทำยอดขายถล่มทลาย และในช่วงนี้เองที่เมเยอร์ระบุออกสื่ออยู่บ่อยๆ ว่าเขานั้น “หลีกเลี่ยงการเสพยา ดื่มเหล้า เข้าผับ งานสังคมไฮโซหรืออะไรต่อมิอะไรก็ตามที่ทำให้เขาไขว้เขวจากงานเพลง” แต่ในปี 2006 เขาก็บอกหน้าตาเฉยว่าแสนจะสุขใจกับการปุ๊นกัญชา (อ้าว) แถมยังควง เจสสิกา ซิมป์สัน นักแสดงสาวสุดเซ็กซี่ในฐานะคนรัก (อ้าว -อีกครั้ง) หลังจากนั้น ก็ดูเหมือนว่าจอห์น เมเยอร์ จะแจ้งเกิดในฐานะนักดนตรีตัวเอ้ของอุตสาหกรรมเพลงอเมริกา

เมเยอร์ได้รับฉายาว่าเป็น ‘มนุษย์ปากมอม’ (blabbermouth) คนหนึ่ง จากบทสัมภาษณ์สุดก๋ากั่นของเขา ทั้งการบอกว่าซิมป์สัน คน (เคย) รักของเขาเด็ดดวงเรื่องเซ็กซ์มาก (“ผมยอมขายบ้านขายรถเพื่อจะได้อึ๊บเธอเลยเอ้า!”), ออกรายการใหญ่ยักษ์อย่าง The Ellen Show แล้วบอกด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังว่า “สามสิ่งที่ผมต้องทำทุกวันคือชงกาแฟก่อนมื้อเช้าจะเสร็จในไมโครเวฟ ออกกำลังกายและดูรูปโป๊!” (แถมย้ำว่า “ทุกวันครับ”) หรือเปิดเผยว่า การปลดปล่อยตัวเองจากอาการตีบตันไอเดียในการเขียนเพลงคือการ เอ่อ… ช่วยตัวเอง (อะแฮ่ม) ซึ่งเขาทำอย่างสม่ำเสมอเพื่อสุขภาพที่ดีและสมองที่ปลอดโปร่ง ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งในการเขียนเพลง 

แต่ถึงอย่างนั้น ตัวช่วยในการเขียนเพลงของเมเยอร์ก็ไม่ได้มีแค่สมองปลอดโปร่งและหัวโล่งๆ อย่างเดียวเท่านั้น เมื่อถึงในจุดหนึ่ง เขาก็พบว่าสิ่งที่ทำให้เขาหัวแล่นได้มากพอคือ เหล้าและเบียร์จำนวนมากที่สะสมเป็นลังอยู่ในห้องครัว แม้เขาจะไม่เคยมีข่าวคราวเมาเรื้อนหรือก่อคดีใหญ่โต (ส่วนมากที่เป็นข่าวก็แค่วาทะชวนขมวดคิ้ว ซึ่งก็ไม่ได้เป็นเพราะเมา) แต่ถึงจุดหนึ่ง แอลกอฮอล์ส่งผลต่อร่างกายเขาโดยตรง โดยเฉพาะเส้นเสียงที่บอบช้ำสุดขีดจากการกรอกเหล้าเข้าปากอยู่บ่อยๆ บวกกับการกินอาหารไม่ตรงเวลาที่ทำให้เขาทรมานกับโรคกรดไหลย้อนอยู่นานนับเดือน ซึ่งหนักหนาจนขัดขวางการดำเนินชีวิตประจำวันของเขา

“ผมเข้ารับการรักษาหลากหลายวิธีมาก” เมเยอร์ว่า “แต่มันไม่ได้ผลเลย จนผมอยู่ในช่วงพักการใช้เส้นเสียงที่ทำให้ผมต้องงดดื่มเหล้า งดการกินอาหารรสจัด และงดพูด ตลอดทั้งเดือนกันยายนนั้นผมไม่ได้ปริปากพูดเลยสักกะคำ ผมต้องพกคีย์บอร์ดบลูทูธไว้กับตัวเพื่อพิมพ์สื่อสารสิ่งที่อยากบอก อ้อ แล้วทั้งเดือนนั่นผมก็ต้องจิ้มที่เมนูเพื่อสั่งอาหารตลอดเลย”

แต่หนทางการเลิกเหล้าไม่ได้ง่ายนัก เมเยอร์หักดิบด้วยการปุ๊นกัญชาแทน (…) อย่างไรก็ตาม บทเรียนสำคัญที่เขาเรียนรู้เกี่ยวกับการดื่มเกินขนาดคือมันไม่มีจุดสิ้นสุด “มันทำให้ต้องถามตัวเองว่าเมื่อไหร่ถึงจะพอ” เขาบอก “ผมกำหนดปริมาณที่เหมาะสมทุกครั้งแหละเวลาดื่มเหล้าน่ะ แต่ไม่เคยสำเร็จเลย ผมรู้สึกเหมือนถลำลึกลงไปเรื่อยๆ แบบว่าขอสองแก้ว ต่อมาก็สามแล้ว ทีนี้นี่กำลังถือแก้วที่สี่ละ

“จำได้ว่ามีอยู่วันนึง ผมมองไปรอบๆ แล้วรู้สึกว่า ‘นี่มันไม่ใช่ละ ต้องพักสักที‘”

จนในปี 2017 เมเยอร์ออกมาประกาศผ่านทางทวิตเตอร์ว่า เขาเลิกเหล้าแน่นอนแล้ว แถมผ่านมาได้ตั้งปีนึงแล้วต่างหาก! “เมื่อหนึ่งปีก่อน ผมตัดสินใจว่าจะพักการดื่มเหล้าละ ซึ่งมันเป็นเรื่องส่วนตัวของทุกคนเลยนะ”

คืนที่เขาตัดสินใจจะเลิกเหล้าคือ งานปาร์ตี้วันเกิดอายุครบ 30 ของ เดร็ค แร็ปเปอร์ชื่อดัง ซึ่งเขาไปร่วมฉลองด้วยและฟาดเหล้าไปเต็มคราบ หนักขนาดที่ว่าเขาตื่นมาแล้วจำรายละเอียดอะไรแทบไม่ได้เลย แถมกินเวลานานหลายวันด้วย

“ผมต้องคุยกับตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นหว่า ก็จำได้นะว่าไปไหนมาบ้าง แต่ผมเมาค้างอยู่หกวันเต็มอะ! หนักขนาดนั้นเลย … ผมมองออกไปที่หน้าต่าง คิดในใจว่า ‘เอาล่ะจอห์น มึงอยากจะมีชีวิตที่เต็มที่สักกี่เปอร์เซ็นต์วะ ถ้ามึงบอกเอาแค่ 60 เปอร์เซ็นต์ก็พอ มึงก็เอาไอ้อีก 40 เปอร์เซ็นต์ไปสนุกให้พับเลย ไม่เป็นไร แต่ถามจริงๆ นะว่ามึงอยากได้กี่เปอร์เซ็นต์แน่ มันมีคำตอบเดียวว่ะพวก แม่งคือร้อยเปอร์เซ็นต์‘”

“ผมจำได้ว่าทุกวันศุกร์และวันเสาร์ ส่วนมากแล้วผมจะโพสต์บอกทุกคนในทวิตเตอร์ว่าดื่มหนักแค่ไหน จนผมถามตัวเองว่า มันจะเป็นยังไงถ้าเช้าวันเสาร์และวันอาทิตย์ ผมตื่นขึ้นมาเอาเท้าสัมผัสพื้นและไม่เมาค้าง จากนั้นก็ประกาศให้ทุกคนรู้ผ่านโซเชียลมีเดีย ซึ่งมันเป็นแรงบันดาลใจให้หลายๆ คนได้นะ เพราะผมว่าคนเราชอบลืมไปว่าคุณก็มีทางเลือกที่จะไม่ดื่มนี่หว่า ถ้าคุณมองการดื่มเหล้าแบบเดียวกับที่มองอย่างอื่น ซึ่งถ้าทำสำเร็จจะมีรางวัลตอบแทน ระหว่างนั้นคุณก็จะถามตัวเองว่า แล้วถ้าล้มเลิกซะตอนนี้จะเป็นยังไงนะ หรือถ้าไม่ยอมแพ้แล้วจะได้อะไร ประมาณนั้นน่ะครับ

“อีกอย่างนะ ผมโชคดีด้วยล่ะ ผมไม่รู้คนอื่นเป็นยังไง ผมเลิกเหล้าได้เด็ดขาดและเรียบๆ เหมือนตอนที่ ฟอร์เรสต์ กัมป์ วิ่งข้ามรัฐแล้วตัดสินใจว่าจะหยุดวิ่งละ แบบนั้นเลย

“การห่างจากแอลกอฮอล์ จะแค่สองสัปดาห์ก็เป็นเรื่องที่ดีแล้ว โดยเฉพาะเมื่อคุณตกอยู่ในสถานะที่ดื่มเกินปริมาณที่ควรต่อวัน” เขาแนะนำ “ปีต่อมาผมต้องเล่นคอนเสิร์ตสี่ที่ วงดนตรีอีกสองวง และมีความสุขเอามากๆ นี่แหละคือผลของการหยุดดื่มเหล้า แรกเริ่มคุณจะรู้สึกเบื่อเป็นบ้า แต่พอผ่านมันมาได้ ทุกอย่างก็จะราบรื่นขึ้นเอง” เขาตบท้าย

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post บทบันทึกการเลิกเหล้าของยอดนักดนตรีปากมอมแห่งยุคสมัย ‘จอห์น เมเยอร์’ appeared first on Alcohol Rhythm.

แต่เชื่อหรือไม่ว่า ในช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ แบร์รีมอร์ซึ่งกำลังอยู่บนจุดสูงสุดของชื่อเสียงและเงินทอง กำลังเผชิญปัญหาหนักอย่างการติดยาและแอลกอฮอล์จนถอนตัวไม่ขึ้น

แบร์รีมอร์เข้าวงการมาตั้งแต่อายุเพียงห้าขวบด้วยการรับบทสมทบในหนังออกฉายทางโทรทัศน์อย่าง Bogie (1980) ก่อนที่ในอีกสองปีต่อมา เธอจะโด่งดังระดับประเทศด้วยการปรากฏตัวในหนังของ สตีเวน สปีลเบิร์ก พ่อมดฮอลลีวูดที่เนรมิตภาพยนตร์ชวนฝันและอบอุ่นหัวใจอย่าง E.T. the Extra-Terrestrial (1982) โดยแบร์รีมอร์รับบทเป็น เกอร์ตี เด็กหญิงหน้าตาน่ารักที่พบเจอเข้ากับมนุษย์ต่างดาวผู้ใสซื่อ

หนังประสบความสำเร็จและทำเงินอย่างบ้าคลั่งที่ 793 ล้านเหรียญสหรัฐฯ (จากทุนสร้างเพียง 10 ล้านเหรียญสหรัฐฯ!) รวมถึงเป็นการแจ้งเกิดอย่างงดงามให้แบร์รีมอร์ ขณะเดียวกัน มันก็ได้เป็นต้นธารของหายนะอีกหลายอย่างอันจะตามมาในชีวิตเธอหลังจากนี้

จุดเริ่มต้นของอาการ ‘เสียหลัก’ ของแบร์รีมอร์เริ่มจากชื่อเสียงที่เธอตั้งรับไม่ทัน หนักกว่านั้นคือ เธออาศัยอยู่กับพ่อที่ติดเหล้าและหย่าขาดจากแม่เมื่อแบร์รีมอร์อายุได้ 9 ขวบ เธอถูกส่งไปอยู่กับแม่ที่ไม่เป็นโล้เป็นพายนัก

แบร์รีมอร์เล่าว่าความทรงจำวัยเด็กของเธอนั้น มีแค่ภาพที่แม่ลากเธอไปยังไนต์คลับทุกคืน เธอเป็นเด็กผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ต้องนั่งมองผู้ใหญ่ดื่มเหล้าและเสพยา ด้วยบรรยากาศเหล่านี้ แบร์รีมอร์จึงมีปัญหาเรื่องติดเหล้าตั้งแต่อายุได้เพียง 11 ปี และถูกส่งไปเข้าคอร์สเลิกเหล้าตอนอายุ 12  ก่อนจะพบว่าชีวิตของเธอไม่ได้ไปไหนอีกเลยนอกจากเข้าๆ ออกๆ สถานบำบัดและโรงพยาบาลจนอายุ 15 ปี

“จุดต่ำสุดของชีวิตฉันน่าจะช่วงอายุราวๆ 13 ปีได้มั้ง” เธอว่า “ฉันตัวคนเดียวและโดดเดี่ยวสุดขีด มันแย่มากและเป็นช่วงที่ฉันกบฏต่อทุกอย่าง ฉันโกรธและกราดเกรี้ยวเอามากๆ จนวันหนึ่ง ฉันก็ถามตัวเองว่า นี่ฉันโกรธอะไรใครนะ พอวางความรู้สึกนั้นลง ฉันก็พบว่า ฉันโกรธเพราะพ่อแม่ไม่เคยอยู่ด้วยกันกับฉันเลย แต่ใครจะมาสนฉันกันวะ มีคนอีกตั้งมากมายที่ไม่มีพ่อแม่ พวกเขาก็แค่จากฉันไป ไม่เห็นเป็นไร”

อย่างไรก็ดี นั่นหาได้ปลดปล่อยความรู้สึกโกรธเคืองที่แบร์รีมอร์มีต่อแม่ผู้ลากเธอไปไนต์คลับตั้งแต่เด็กได้ มันกลายเป็นบาดแผลใหญ่ที่เธอก็ไม่รู้ว่าควรต้องรู้สึกอย่างไรกับผู้ให้กำเนิด จนเลือกปลอบโยนตัวเองด้วยการให้น้ำเมาทำหน้าที่เป็นผู้ให้คำตอบแทน

“แม่ชอบทำตัวเหมือนเป็นเพื่อนฉันมากกว่า และคอยแค่จะถามว่า ‘ อยากไปโรงเรียนแล้วโดนเพื่อนๆ แกล้งหรือจะไปถ่ายหนังที่สตูดิโอกันดีล่ะ’ ฉันก็ต้องเลือกไปสตูดิโอสิคะ! ไม่ได้อยากใช้เวลาทั้งวันไปกับเด็กๆ ในโรงเรียนที่เอาแต่รังแกฉันสักหน่อย จริงๆ แล้วเด็กๆ นี่ใจร้ายเอาเรื่องเหมือนกันนะ”

มากไปกว่านั้น ชื่อเสียงที่ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นพายุหลังความสำเร็จของ E.T. the Extra-Terrestrial ทำให้แบร์รีมอร์รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า โดยเฉพาะเมื่อสื่อมวลชนจับจ้องไปยังพฤติกรรมติดเหล้า (ในวัยเท่านั้น) ของเธอที่สวนทางกับบทบาทสาวน้อยน่ารักในภาพยนตร์แทบจะคนละโลก ยิ่งซ้ำเติมให้แบร์รีมอร์รู้สึกเปล่าดายมากขึ้น

“ชีวิตฉันนี่มันยังกะสูตรชีวิตหายนะชัดๆ” เธอเปรย “คิดดูสิว่าฉันมีทุกอย่างครบตั้งแต่อายุแค่ 14 ปี ต้องเผชิญวิกฤติวัยกลางคน เข้ารับการบำบัด ขึ้นบัญชีดำของคนทำหนัง ไม่มีครอบครัว หมดทุกอย่างเลย

“ลองคิดดูสิ ฉันประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย แล้วก็หวนลงสู่จุดตกต่ำตอนอายุแค่ 14 ปี จากที่มีทุกอย่างก็กลายเป็นไม่เหลืออะไร

“ตอนนั้นฉันกลัวมากๆ เพราะไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้าง” เธอเล่า “คิดไว้แล้วด้วยซ้ำว่าอาจจะตายก่อนอายุ 25 แต่ถึงอย่างนั้น อีกใจก็ยังอุตส่าห์เชื่อนะว่าไม่ว่าจะเลวร้ายยังไง เดี๋ยวสิ่งดีๆ ก็ค้องเกิดขึ้นสักวันน่า”

แต่กว่าที่สิ่งดีๆ เหล่านั้นจะเดินทางมาถึงเธอก็ต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ ภายหลังจากการใช้ชีวิตวัยรุ่นในสถานบำบัดเลิกเหล้า เธอหวนคืนวงการด้วยการรับแสดงหนังออกฉายทางโทรทัศน์ไม่กี่เรื่อง และใช้เวลานานอีกหลายปี หนังอีกหลายเรื่องทีเดียว กว่าจะกลับมาเป็นที่จดจำในฐานะนักแสดงสาวขวัญใจอีกครั้งจาก Scream (1996) หนังทริลเลอร์หักมุมสุดช็อกที่แจ้งเกิดให้คนเห็นว่า แบร์รีมอร์ ‘เป็นสาวแล้วค่ะ’ ไม่ใช่เป็นเด็กหญิงจากหนังของสปีลเบิร์กอีกต่อไปแล้ว จากนั้น ชีวิตในอุตสาหกรรมการแสดงของเธอก็ดูจะราบรื่นขึ้นกว่าเดิมมาก ซึ่งทั้งหมดนี้ เกิดจากการที่เธอคุมตัวเองอย่างเข้มงวด ไม่หวนกลับไปใช้ยาเสพติดอีกเลย

“ไม่มีอะไรทำให้ฉันเครียดจัดและตกอยู่ในสภาวะฝันร้ายได้แบบนั้นอีกแล้ว” เธอพูดถึงช่วงเวลาที่ใช้แอลกอฮอล์เยียวยาตัวเองสมัยยังวัยรุ่น “ฉันดื่มเหล้าเป็นบ้าเป็นหลังก็เพื่ออยากให้ตัวเองสนุกกับชีวิต และหยุดคิดมากเสียที หนักกว่านั้นคือโคเคนที่ทำให้ทุกอย่างเลวร้ายยิ่งกว่าที่เคย”

ปัจจุบัน แบร์รีมอร์ยังคงเป็นนักแสดงแถวหน้าของวงการ เธอมีครอบครัวที่อบอุ่น ลูกที่น่ารัก และไม่หวนกลับไปแตะแอลกอฮอล์เพื่อบำบัดความตึงเครียดให้ชีวิตอีก มากกว่านั้น เธอยังเดินหน้าให้ความรู้และสนับสนุนเยาวชนผู้มีอาการติดสุราเรื้อรังให้เลิกขาดจากมัน ก่อนถลำลึกลงไปจนกลับตัวได้ยากกว่าที่เป็นอยู่

นั่นเพราะเธอผู้ผ่านเรื่องนี้มาและเข้าอกเข้าใจดีว่า แม้แอลกอฮอล์จะช่วยเยียวยาความเปลี่ยวเหงา หากก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น และไม่มีใครสมควรใช้มันเพื่อแก้ปัญหาในระยะยาวอีก

The post ดรูว์ แบร์รีมอร์ ขวัญใจวัยหวานผู้ (เคย) ติดเหล้าตั้งแต่อายุ 11 ปี appeared first on Alcohol Rhythm.

-1-

เพราะ ‘การดื่ม’ ส่งผลมากกว่าที่คิด

ในช่วงสัปดาห์หยุดยาวในโอกาสต้อนรับปี 2563 หลายคนคงกลับไปพักผ่อนเพื่อชาร์ตแบต เติมพลัง และส่งท้ายปีเก่าร่วมกับคนในครอบครัว หนึ่งในกิจกรรมที่หลายคนนิยมทำก็คงหนีไม่พ้นการดื่มฉลองให้กับปีที่ผ่านมาด้วยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

แน่นอนว่า ในงานเลี้ยงที่ครื้นเครงเช่นนี้ ‘เครื่องดื่มแอลกอฮอล์’ มักถูกมองเป็นพระเอกของงาน ที่คอยบริการเติมความสุขและสร้างสีสัน รวมทั้งเติมจังหวะและความครื้นเครงให้ผู้คนทั้งงาน แต่นอกจากจะเล่นบทพระเอกแล้ว แอลกอฮอล์ยังสามารถกลายเป็นตัวรา้ย ที่เป็นต้นเหตุให้เกิดความเสียหายตามมาหลังจบงานรื่นเริงด้วย

หากเปิดรายงานสถิติอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 2560-2563 พบว่า การดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ และการขาดวินัยจราจร เป็นเหตุผลหลักที่นำไปสู่ความสูญเสีย โดยในปี 2560 รายงานจากสำนักงานเครือข่ายลดอุบัติเหตุระบุว่า อุบัติเหตุบนท้องถนนส่วนใหญ่เกิดจากพฤติกรรม ‘ดื่มแล้วขับ’ โดยมีการเกิดอุบัติเหตุทั้งหมด 3,919 ครั้ง มีผู้บาดเจ็บสูงถึง 4,128 ราย เสียชีวิต 478 คน

ขณะที่ในปี 2561 ยอดรวมอุบัติเหตุยังคงเพิ่มสูงขึ้นต่อเนื่องถึง 4,005 ครั้ง แต่ยอดผู้บาดเจ็บลดลงเหลือ 3,841 ราย และมีผู้เสียชีวิต 423 คน ก่อนสถิติอุบัติเหตุจะลดลงในปี 2562 โดยยอดอุบัติเหตุสะสมอยู่ที่ 3,791 ครั้ง ทำให้มีผู้บาดเจ็บ 3,892 ราย และผู้เสียชีวิต 373 คน

สำหรับสถิติล่าสุดประจำปี 2563 พบว่า ยอดคดีคงค้างตลอดช่วงเวลา 7 วันอันตราย มีจำนวนคดี ‘เมาแล้วขับ’ ทั้งสิ้น 3,103 คดี จากทั้งหมด 3,311 คดี คิดเป็นค่าเฉลี่ยสูงถึงร้อยละ 93.72 จากคดีทั้งหมด

พฤติกรรมเมาแล้วขับ และการลดหย่อนวินัยการขับขี่ล้วนมีผลกระทบมาจากการดื่มแอลกอฮอล์ทั้งสิ้น เพราะการบริโภคแอลกอฮอล์ทำให้เกิดพฤติกรรมที่ส่งผลกระทบต่อการควบคุมตนเอง โดยเฉพาะในด้านของการตัดสินใจ ดังนั้น จึงอาจจะถึงเวลาที่เราจะต้องมา ‘ทำความรู้จัก’ และ ‘ทำความเข้าใจ’ การบริโภคแอลกอฮอล์ที่เกิดขึ้นของคนในสังคม เพื่อป้องกันและระมัดระวังภัยที่อาจเกิดขึ้นได้ในอนาคต

การบริโภคแอลกอฮอล์คืออะไร?

การบริโภคแอลกอฮอล์คือ ‘การดื่มเครื่องดื่มที่ประกอบด้วยแอลกอฮอล์’ โดยการบริโภึแอลกอฮอล์เกิดจากเหตุผลหลายประการ ที่เรามักได้ยินกันอยู่บ่อยๆ คือ การเฉลิมฉลองและงานเลี้ยงสังสรรค์ และดื่มเพื่อเข้าสังคม นอกจากนี้ คนยังมักใช้แอลกอฮอล์เพื่อผ่อนคลายความตึงเครียดในชีวิตประจำวันด้วย

ฟังดูเหมือนการบริโภคแอลกอฮอล์จะมีแต่ข้อดีรองรับ แต่อีกด้านหนึ่ง การบริโภคแอลกอฮอล์ก็สร้างปัญหาให้กับสังคมไม่น้อย และอาจจะสร้างปัญหามากกว่าที่เราคิด โดยเฉพาะในกรณีที่ดื่มมากเกินไป (alcohol overdose) เช่น การเปลี่ยนผ่านจากการ ‘จิบ’ เป็นการ ‘ซด’ เบียร์เป็นประจำ ซึ่งหากทำซ้ำๆ ก็อาจจะเปลี่ยนสถานะจากการดื่มเป็นอาการ ‘ติดแอลกอฮอล์’ (alcohol dependence) ในที่สุด

คำถามคือ เราสามารถแยกได้ไหม ว่าแค่ไหนคือการบริโภคแอลกอฮอล์ และ แค่ไหนคือการติดแอลกอฮอล์ 

ปัจจัยที่ว่านั้นขึ้นอยู่กับคำถามที่ว่า

• คุณดื่มมากและบ่อยแค่ไหน?

• คุณอายุเท่าไหร่ตอนเริ่มดื่ม?

• ตอนที่คุณดื่ม สุขภาพเป็นอย่างไร?

• มีสมาชิกคนใดในครอบครัวที่มีประวัติการดื่มสุราหรือไม่?

นี่เป็นเพียงคำถามคร่าวๆ ที่จะช่วยทำให้เห็นปัจจัยของอาการ ‘ติด’ สุรา ที่มาจากพฤติกรรมการดื่มของแต่ละคนได้

ดื่มผิดชีวิตเปลี่ยน 

การดื่มสุรามากเกินไปส่งผลให้แอลกอฮอล์เข้าไปยังกระแสเลือด (bloodstream) และจะเข้าไปเปลี่ยนระดับความเข้มข้นในเลือด หรือที่เรียกกันว่า blood alcohol concentration (BAC) ยิ่ง BAC ในร่างกายมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งส่งผลเสียต่อร่างกาย ชีวิต และทรัพย์สินมากเท่านั้น

เรื่องนี้ยังสอดคล้องกับรายงานสถิติอุบัติเหตุช่วง 7 วันอันตรายของสำนักงานเครือข่ายลดอุบัติเหตุ ที่ระบุว่า เมื่อปริมาณ BAC เพ่ิ่มมากขึ้น จะก่อให้เกิดผลกระทบหลายอย่างกับร่างกาย ตั้งแต่ขาดการยับยั้งชั่งใจ พูดจาไม่รู้เรื่อง มีปัญหาด้านการประคองสติ ไปจนถึงมีปัญหาด้านการหายใจ และอาจถึงขั้นเสียชีวิตในที่สุด

อาการดังกล่าวเกี่ยวพันโดยตรงกับการเมาแล้วขับ เพราะยิ่งความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ในเลือดมากขึ้น ความสามารถในการตัดสินใจจะลดลง ซึ่งจะก่อให้เกิดอันตรายในการขับขี่ยานพาหนะ และการใช้ชีวิตประจำวัน นอกจากนี้ ผู้ที่ดื่มแอลกอฮอล์อย่างต่อเนื่อง หรือกลายเป็นผู้ติดแอลกอฮอล์ ก็อาจเกิดโรคอื่นร่วมด้วย เช่น โรคพิษสุราเรื้อรัง โรคมะเร็ง เป็นต้น

สำหรับผู้ที่ดื่มสุรามาเป็นระยะเวลานาน (long-term alcohol use disorder) จะพบภาวะการทรงตัวผิดปกติ สูญเสียความทรงจำ และความจำเสื่อม (wernicke korsakoff syndrome) ซึ่งเกิดจากการขาดวิตามินกลุ่ม B1 เป็นเวลานาน เนื่องจากการดื่มแอลกอฮอล์มากๆ จะทำให้สมองได้รับความเสียหาย สอดคล้องกับรายงานทางการแพทย์ที่พบว่า ศพของผู้เสียชีวิตจากพิษสุราเรื้อรังมักจะปรากฎร่องรอยของกลุ่มอาการดังกล่าวด้วย

-2-

เพราะ ‘มากไป’ ก็อันตรายถึงชีวิต

เมื่อพูดถึงผลกระทบจากการดื่มแอลกอฮอล์ ผู้ดื่มหลายคนอาจชะล่าใจ และมองว่า ดื่มแค่ชั่วครั้งคราวเอง ไม่น่าจะเป็นอะไรหรอก (มั้ง) แต่รู้ไหมว่า แม้จะเป็นนักดื่มชั่วคราว ก็มีโอกาสได้รับผลกระทบจากการดื่มแอลกอฮอล์เช่นเดียวกัน โดยเฉพาะผลกระทบจากการดื่มแอลกอฮอล์ในปริมาณมากจนเกิดภาวะ alcohol overdose

Alcohol Overdose (การดื่มเกินขนาด) คือ อาการที่เกิดขึ้นเมื่อมีแอลกอฮอล์อยู่ในกระแสเลือดมากเกินไป จนส่งผลต่อสมองส่วนที่ควบคุมฟังก์ชั่นการดำเนินชีวิต เช่น การหายใจ จังหวะการเต้นของหัวใจ การควบคุมอุณหภูมิในร่างกาย ซึ่งจะนำไปสู่การที่ระบบต่างๆ ของร่างกายชัตดาวน์ตัวเองในท้ายที่สุด

เมื่อผู้ดื่มดื่มเกินขนาด อาการต่างๆ จะเริ่มแสดงออกมาทางร่างกาย เช่น เริ่มประคองสติไม่ได้ อาเจียน มีปัญหาด้านการหายใจ ซึมและมีปฏิกริยาตอบสนองช้าลง เป็นต้น จากนั้น อุณหภูมิในร่างกายจะลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว จนนำไปสู่ภาวะสมองตายหรือเสียชีวิตได้

คนที่เสี่ยงต่อการเกิดภาวะ alcohol overdose คือ คนที่ดื่มแอลกอฮอล์ในปริมาณที่มากและเร็ว จากการศึกษาพบว่า ในการดื่มแอลกอฮอล์แต่ละครั้งจะทำให้ปริมาณของ BAC ในกระแสเลือดเพิ่มขึ้นถึง 0.8 % หรือมากกว่านั้น 

ระดับความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ในกระแสเลือด (BAC) แบ่งออกได้ 4 ระดับ ดังนี้

ระดับที่ 1 ไม่เป็นอันตราย (0.0-0.7%): ยังสามารถสื่อสารและควบคุมตนเองได้ปกติ ความทรงจำครบถ้วน ซึ่งในระดับนี้ แอลกอฮอล์ในเลือดจะทำให้ผู้ดื่มผ่อนคลายและเริ่มง่วง

ระดับที่ 2 เริ่มสูญเสียการควบคุมตนเอง (0.06-0.15%): ในช่วงต้น แอลกอฮอล์จะช่วยให้ผู้ดื่มผ่อนคลายก่อน จนกระทั่งเริ่มเข้าสู่อาการมึนเมา จึงจะเริ่มมีความเสี่ยงในการแสดงพฤติกรรมรุนแรง เริ่มสื่อสารไม่รู้เรื่อง ความระมัดระวังลดน้อยลง และมีทักษะในการขับขี่ที่ต่ำลงด้วย

ระดับที่ 3 ไม่สามารถควบคุมตนเองได้ (0.16-0.30%): ในระดับนี้ ผู้ดื่มจะไม่สามารถสื่อสารหรือระมัดระวังตัวได้ ทักษะที่เกี่ยวข้องกับพาหนะจะลดต่ำลงจนมีแนวโน้มเป็นอันตราย ไม่สามารถตัดสินใจได้ รวมถึงมีอาการหลงลืม อาเจียน ไปจนถึงการหมดสติ และอาจจะเริ่มมีอาการทั่วไปของภาวะ alcohol overdose

ระดับที่ 4 อันตรายต่อชีวิต (0.31 – 0.45%): ผู้ดื่มจะหมดสติ เกิดภาวะ alcohol overdose และอาจจะถึงขั้นเสียชีวิตได้

นอกจากนี้ กลุ่มวัยรุ่นและนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ดื่มแอลกอฮอล์มักจะเป็นกลุ่มที่มีความเสี่ยงเฉพาะ เนื่องจากพวกเขามักดื่มแอลกอฮอล์ในปริมาณที่มาก จนอาจเสียความสามารถในการย่อยสลายแอลกอฮอล์ออกจากกระแสเลือด

เพราะฉะนั้น หากคุณคิดจะดื่ม สิ่งสำคัญที่ต้องระลึกอยู่เสมอคือ อย่าดื่มมากเกินไป และให้มีสติอยู่เสมอเวลาดื่ม โดยอาจจะยึดแนวทางการดื่มด้านล่างนี้เป็นเกณฑ์

มาตรฐานการดื่มที่เสี่ยงต่ำ

• เบียร์ 12 ออนซ์  (ปริมาณแอลกอฮอล์ต่อหน่วย 5%)

• เหล้ามอลต์ 8-9 ออนซ์ (ปริมาณแอลกอฮอล์ต่อหน่วย 7%)

• ไวน์ 5 ออนซ์ (ปริมาณแอลกอฮอล์ต่อหน่วย 12%)

• สุรากลั่น จำพวก จิน เหล้ารัม เตกีล่า ว้อดก้า วิสกี้ 1.5 ออนซ์ (ปริมาณแอลกอฮอล์ต่อหน่วย 40%)  

แม้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์จะเป็นพระเอกชั้นดีในการสังสรรค์ ช่วยปรุงรสบทสนทนาและสร้างบรรยากาศครึกครื้นในงาน แต่แอลกอฮอล์ก็สามารถกลายเป็นผู้ร้ายที่ก่อให้เกิดอันตรายแก่ร่างกายได้เช่นเดียวกัน ดังนั้น พึงระลึกไว้เสมอว่า ถ้าคุณอยากดื่ม ต้องดื่มอย่างระมัดระวัง มีสติอยู่เสมอ ถ้าดื่มอย่าขับเด็ดขาด และอาจมีคนที่ไม่ดื่มหรือไม่เมาคอยสอดส่องดูแลคุณด้วย เพื่อที่วันแสนสุขจะได้ไม่หมดสนุกไปเสียก่อน

ที่มา:

ธารารัก ชูวานิชวงศ์ และ อรวรรณ ศิลปกิจ (2014). รายงานกลุ่มผู้ป่วย: กลุ่มอาการเวอร์นิก-คอร์ซาคอฟ. journal of mental health of Thailand. 22(2)

https://www.niaaa.nih.gov/overview-alcohol-consumption

https://www.khaosod.co.th/breaking-news/news_3312733

https://www.niaaa.nih.gov/publications/brochures-and-fact-sheets/understanding-dangers-of-alcohol-overdose

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post เหล้ากับเรา : เพราะการดื่ม ‘เหล้า’ ส่งผลกับ ‘เรา’ มากกว่าที่คิด appeared first on Alcohol Rhythm.