คงมีไม่กี่คนที่ผ่านประสบการณ์การติดเหล้ามาตั้งแต่เจ็ดขวบจนพาชีวิตซัดเซแทบลุกยืนไม่ไหว แต่เมื่อตั้งหลักได้ก็ตัดสินใจนำเรื่องราวความพินาศในชีวิตมาเล่าเป็นความเรียงผ่านหนังสือเปี่ยมอารมณ์ขันแบบที่ แอมเบอร์ โทเซอร์ ทำได้ อาจเป็นเพราะความได้เปรียบอย่างหนึ่งคือเธอมองโลกในแง่ดี และลำดับต่อมา เธอมีเซนส์ขำขัน -ไม่ว่าจะเมาหรือไม่เมา- อันหาได้ยาก ซึ่งทั้งสองข้อนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ Sober Stick Figure หนังสือชีวประวัติของเธอที่เล่าถึงชีวิตล้มลุกคลุกคลานหลังติดเหล้าของเธอกลายเป็นหนังสือขายดีและเปิดเปลือยชีวิตของคนที่ใช้เวลาครึ่งหนึ่งของวันหมดไปกับการประคองสติกับประคองแก้วเหล้า

“ครั้งแรกที่ฉันได้ลองดื่มแอลกอฮอล์คือตอนอยู่ในบ้านคุณย่า อายุสักเจ็ดขวบได้ คุณลุงวูดดีเอาเบียร์ให้ฉันลองมาจิบๆ ดูซึ่งฉันคิดว่ารสชาติมันอย่างกะฉี่เปรี้ยวๆ แน่ะ อ้อ ฉันรู้ว่าฉี่รสชาติเป็นยังไงเพราะฉันเป็นเด็กบ๊องๆ น่ะ ในตอนนั้นนะ” โทเซอร์เขียนในหนังสือ Sober Stick Figure

ประเด็นคือ ตัวโทเซอร์ในวัยเจ็ดขวบซึ่งเป็นเด็กบ๊องๆ ไม่คิดสักนิดว่าการได้ลองชิมเบียร์แถมยังไม่ประทับใจรสชาติเหมือนฉี่ของมันเท่าไหร่ จะกลายมาเป็นประตูบานสำคัญที่ทำให้เธอในวัยผู้ใหญ่หมกมุ่นกับการดื่มเหล้าและเบียร์แทบไม่ว่างเว้นแต่ละวัน

เธอเติบโตในรัฐโคโลราโดท่ามกลางญาติมิตรและเพื่อนบ้านนักดื่ม แม้พวกเขาจะไม่ได้เชื้อเชิญให้เธอเข้ามาร่วมวงลองจิบทุกครั้งที่เปิดขวด แต่การห้อมล้อมและเห็นบรรยากาศเช่นนั้นตั้งแต่เด็กก็มีส่วนไม่น้อยที่ทำให้เธอโตมาพร้อมกับกำขวดเบียร์ไว้ในมือไม่ห่าง รู้ตัวอีกที เธอและคนรอบตัวก็นิยามว่าโทเซอร์กลายเป็น “คนติดเหล้า” อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

เช่นเดียวกับคนติดเหล้าอีกหลายล้านคนบนโลก โทเซอร์พบปัญหาสุขภาพที่ดิ่งลงเหวอย่างไม่อาจเยียวยาแก้ไข บวกกับความกดดันหลังพยายามห่างจากแอลกอฮอล์ ที่ยิ่งพยายามหักดิบมากเท่าไหร่ยิ่งกลายเป็นว่าเธอกลับไปหามันอย่างรวดเร็วและรุนแรงขึ้นเท่านั้น

คนรักของเธอในเวลานั้นพยายามรับมือกับโทเซอร์ที่อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ และตัวติดหนึบกับเหล้า (เผลอๆ อาจจะมากกว่าเขา) จนต้องแยกย้ายกันไปอยู่คนละทิศคนละทาง ประกอบกับความรู้สึกเคว้งคว้างของชีวิตหลังย้ายมาอยู่ตัวคนเดียวในเมืองใหญ่ เผชิญเหตุการณ์ 911 ที่สั่นสะเทือนสหรัฐฯ โทเซอร์พบว่าทางออกเดียวที่เธอควานหาให้ตัวเองได้ในเวลานั้น คือการดื่มให้หนักกว่าที่เคยเพื่อให้ปัญหาทุกอย่างมันจางลงไปเอง

แน่นอนว่านั่นไม่ได้ผล หรือถ้าได้ผลก็แค่ในระยะสั้นเท่านั้น “ฉันรู้มาตลอดว่าพวกคนติดเหล้าน่ะเพี้ยนทั้งนั้นแหละ เราหมกมุ่น เรามีความในใจมากมาย และพยายามดื่มเหล้าเพื่อกลบฝังความในใจพวกนี้ให้เงียบไป ความกระหายที่จะดื่มนั้นแสนแข็งแรง เราจะดื่มจนกว่าจะสลบเหมือดไปเอง และก็นะ พอได้ลองดื่มแก้วแรก เดี๋ยวแก้วที่สองสามก็จะตามมาอีกเพียบ ร่างกายและจิตใจของพวกเรา -คนติดเหล้า- น่ะแตกต่างไปจากพวกคนปกติไปหลายช่วงตัวเลยล่ะ”

ภาวะติดเหล้าของโทเซอร์นั้นเลวร้ายลงเรื่อยๆ เธอเคยใช้เวลาดื่มเหล้าติดต่อกันหกเดือนทุกคืนแบบไม่ให้ตับได้พักผ่อน ซึ่งเธอบอกว่าเอาเข้าจริงก็จำเหตุการณ์ เรื่องราวอะไรในช่วงเวลานั้นไม่ได้มากนัก สิ่งเดียวที่เธอจำได้ก็แค่ “ตื่นขึ้น” กับ “โผล่มาผับสักแห่ง” แล้ววนเป็นวัฏจักรชีวิตยาวนานครึ่งปี

“มีอยู่ครั้งนึง ฉันตื่นขึ้นบนรถไฟในโคนีย์ ไอส์แลนด์ ดวงอาทิตย์กำลังจะขึ้นแล้ว ฉันเป็นแค่ผู้โดยสารเพียงคนเดียว แต่ก็นะ ฉันได้แต่บอกตัวเองว่ายังไงซะก็อยากมาที่นี่ตลอดเวลาอยู่แล้ว” เธอเล่า

“สภาพจิตใจฉันย่ำแย่ มีภาวะวิตกกังวล บางทีก็คิดว่าคนต้องเกลียดเราแน่ๆ บางทีเราก็เกลียดตัวเอง แล้วพอเป็นอย่างนั้น เราก็ขอผ่อนคลายด้วยไวน์สักแก้ว เบียร์สักเหยือกหรือไม่ก็ผสมๆ กันมาเลยก็แล้วกันวะ และนั่นแหละ ความรู้สึกเป็นมิตร อบอุ่นที่แอกกอฮอล์มอบให้เราตั้งแต่เรากรอกมันเข้าปากแล้วไหลพรวดลงไปในช่องท้อง” เธอบอก

“ไอ้ความรู้สึกนั้นมันเหมือนสัมผัสจากพระเจ้าเลย เหมือนพระองค์มาลูบผมเรา บอกว่าไม่เป็นไรน่ะ เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง จากนั้นก็ขึ้นอยู่กับเราแล้วว่าจะดื่มแค่แก้วเดียวหรือสองแก้ว ซึ่งในกรณีของฉันคือสิบสี่แก้ว”

ความเศร้าคือ แม้เธอจะรู้ว่าแอลกอฮอล์และเหล้าสารพัดชนิดกำลังทำชีวิตเธอพัง แต่เธอก็ปล่อยมือจากมันไม่ได้จริงๆ และยิ่งทำให้เธอตกที่นั่งลำบากในการใช้ชีวิตจนถึงขั้นแทบจะล้มหมอนนอนเสื่อ ในทางกลับกัน มันก็ทำให้เธอเข้าอกเข้าใจคนที่ยังเลิกเหล้าไม่ได้

“เวลาคนทั่วไปบอกว่า ‘หยุดดื่มเหล้า หยุดใช้ยาพวกนั้นเถอะน่า เธอเลือกที่จะไม่ใช้พวกมันได้นี่ ใช้จิตสำนึกหน่อย’ ฉันก็สวนกลับไปทุกทีแหละว่า ‘เงียบเหอะน่ะ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ จงใช้สมองและตรรกะแบบปกติของตัวเองเพื่อแก้ปัญหาของตัวเองไปเถอะ แล้วปล่อยให้พวกเราเมาเรื้อนแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าเราจะหาทางออกได้เองก็แล้วกัน'” แต่ทั้งที่ตอบอย่างนั้น ตัวโทเซอร์เองก็รู้ว่ามันไม่ใช่ทางออกที่ถูกต้อง เธอจึงตัดสินใจสมัครเข้ารับการบำบัดการเลิกเหล้าอย่างเป็นจริงเป็นจัง… และก็รู้ในทันทีว่า ทำไมที่ผ่านมา หลายคน -รวมทั้งเธอ- ถึงเลิกเหล้าเองได้ยากลำบากเหลือเกิน

“ตอนต้องไปเข้ารับการบำบัดกลุ่มผู้ติดเหล้า ฉันฉุนจัดเลยตอนถูกประเมินว่าเป็นคนติดแอลกอฮอล์ และฉุนกว่าเดิมเพราะว่าทำอะไรแก้ไอ้ความฉุนนี้ไม่ได้เลย (หัวเราะ) แค่ต้องนั่งจมอยู่กับความเดือดดาลของตัวเอง เฝ้ารอให้ความรู้สึกมันหายไปเอง และหวังว่าจะไม่ไปทำใครเจ็บตัวเข้าระหว่างเข้ารับการบำบัด และนั่นแหละที่ฟาดฉันเข้าอย่างจัง เพราะทางเดียวที่จะทำให้ทุกอย่างมันผ่านไปได้คือต้องดื่มไง! ดื่มให้ความรู้สึกพวกนี้มันหายไป ลองนึกภาพโลกที่ไม่มีคนเมาสิ เราคงฆ่ากันตายไปแล้ว”

แต่ทั้งที่ลำบากและแทบจะลุกไปทุบผู้ร่วมบำบัดด้วยความหงุดหงิดจากอาการอยากแอลกอฮอล์ โทเซอร์ก็รอดจากมันมาได้หลายปีแล้ว ทุกวันนี้เธอใช้ชีวิตเป็นนักเขียนอิสระกับเดี่ยวไมโครโฟนหญิงที่ขึ้นแสดงในผับเล็กๆ ซึ่งต่อให้เธอต้องเผชิญหน้ากับถังเหล้าขนาดยักษ์ในผับที่ขึ้นแสดงทุกวัน มันก็ไม่อาจสั่นสะเทือนอะไรเธอได้อีกแล้ว

“การดื่มเหล้ามันมีแต่กอบโกยไปจากเรา การเลิกเหล้านั้นมีแต่ให้ ความรื่นรมย์ที่ฉันพบระหว่างการพยายามเลิกเหล้ามันดียิ่งกว่าการใช้ยาหรือแอลกอฮอล์ตัวไหนอีก ความรื่นรมย์เล็กๆ น้อยๆ ทว่าแสนสวยงาม เราไม่ต้องพบเจอกับอาการเมาค้างนรกแตก ไม่ต้องคอยจัดการชีวิตแหลกเหลว และฉันก็ไม่ต้องตกเป็นทาสของสิ่งที่พร้อมจะฆ่าฉันให้ตายอีกต่อไป”

ที่มา

https://www.youtube.com/watch?v=R0gtJKnEwdE

https://joinclubsoda.com/product/sober-stick-figure-by-amber-tozer/#

https://www.huffpost.com/entry/sober-stick-figure-a-unique-and-hilarious-story-of_b_577bfd63e4b00a3ae4ce64ef?guccounter=1

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post Sober Stick Figure ชีวประวัติของ แอมเบอร์ โทเซอร์ คน (เคย) ติดเหล้า appeared first on Alcohol Rhythm.

แน่นอนว่าชื่อของ เบน แอฟเฟล็ค น่าจะติดโผเป็นหนึ่งในรายชื่ออันน้อยนิดเหล่านั้น ก่อนหน้าที่เขาจะถูกแซะแกมแซวว่าเป็น Sad Batman ยืดสลดอยู่หน้ารถแบ็ตโมไบล์ในหนังแฟรนไชส์ซูเปอร์ฮีโร่ของค่ายดีซี แอฟเฟล็คก็ดังระเบิดในฐานะนักแสดงและคนเขียนบทจาก Good Will Hunting (1997) ที่ส่งเขากับ แมตตฺ์ ดามอน เพื่อนรักที่ร่วมเขียนบทและแสดงด้วยกันคว้าออสการ์ด้วยวัยเพียง 25 ปี และถัดจากนั้นเพียงปีเดียว เขาก็เป็นรับบทเป็นหนุ่มนักเจาะน้ำมันที่ได้ไปช่วยกู้โลกในหนังระเบิดดาวเคราะห์ Armageddon (1998) ของป๋าไมเคิล เบย์ หลังจากนั้น ชื่อของเบน แอฟเฟล็ค ก็ลอยติดลมบนเพดานของอุตสาหกรรมฮอลลีวูดมาอย่างยาวนาน จะเล่นหนังแป้กหนังเซอร์บ้างแต่ก็ยังเป็นนักแสดงเบอร์ใหญ่ที่วงการบันเทิงอเมริการักอยู่ดี

ควบคู่ไปกับความสำเร็จมหาศาล แอฟเฟล็คพบว่าชื่อเสียงนำพาความยากลำบากบางอย่างมาให้ เช่นเดียวกับคนดังอีกครึ่งวงการ เขาต้องอดทนกับการเผชิญหน้าปาปารัซซี่ที่วนเวียนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิต นับตั้งแต่เขาสร้างชื่อจากการเป็นไอ้หนุ่มนักเขียนบทแห่ง Good Will Hunting, ออกเดตกับสาวฮ็อตโลกระเบิด เจนนิเฟอร์ โลเปซ (ถึงขั้นที่สื่อตั้งฉายาให้ทั้งคู่ว่า เบนนิเฟอร์ เลยนะเอ้อ!) ตามมาด้วยการแต่งงานกับเจนนิเฟอร์ การ์เนอร์

แต่ถ้าถามแอฟเฟล็ค เขาอาจจะบอกว่า ปัญหาการดีลกับความเป็นส่วนตัวและชื่อเสียงก็อาจมีส่วนทำให้เขาหันมาพึ่งพาและใช้แอลกอฮอล์เป็นเครื่องปลอบประโลม และมากไปกว่านั้น มันอาจเป็นหนึ่งในวิธีการเยียวยาเขาจากบาดแผลบางอย่างของครอบครัวที่เขาจำต้องรับมืออย่างยาวนานก็เป็นได้

“พ่อดื่มเหล้าทุกวัน ไม่เคยหยุดจนผมอายุ 19 นั่นแหละ” เขาเคยให้สัมภาษณ์กับหนังสือพิมพ์นิวยอร์ค ไทม์สไว้เช่นนั้น ในวัยเด็ก แอฟเฟล็คคือเด็กชายจากแคลิฟอร์เนียที่เติบโตขึ้นมาโดยเห็นพ่อดื่มเหล้า “ทั้งวันและทุกวัน” ทั้งยังใช้ความรุนแรงและก่อปัญหาอันเนื่องมาจากสุรา จนเมื่อแอฟเฟล็คอายุได้ 11 ขวบ พ่อก็ตัดสินใจหย่าขาดจากแม่ของเขา และกลายเป็นคนไร้บ้านซึ่งก็ยังคงดื่มหนักอย่างต่อเนื่องจนถูกส่งตัวเข้ารับการบำบัดในที่สุด

“แต่ก็นะ ยิ่งโต ผมก็ยิ่งเข้าใจว่า พ่อได้พยายามทำเพื่อพวกเราอย่างดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ในเวลานั้นแล้ว ในครอบครัวผมเต็มไปด้วยคนที่ติดสุราและมีปัญหาทางจิตรายล้อมรอบตัวไปหมด มันส่งผ่านมายังพวกเราซึ่งเป็นเรื่องยากเหลือเกินที่จะสลัดให้หลุด” แอฟเฟล็คว่า ย่าของเขาฆ่าตัวตายในห้องด้วยวัย 46 เช่นเดียวกันกับลุงที่ปลิดชีวิตด้วยปืนสั้น และป้าซึ่งติดเฮโรอีน ทำให้แอฟเฟล็คเติบโตขึ้นมาโดยมีเรื่องราวเหล่านี้เป็นฉากประดับในชีวิตอย่างเลี่ยงไม่ได้

ถ้าถอยนาฬิกาย้อนกลับไปสมัยที่เขายังวัยรุ่น สี่ปีภายหลังจากที่พ่อเดินออกจากบ้านและไม่หวนกลับเข้ามาอีก เบน แอฟเฟล็คในวัย 15 ปีเริ่มหัดลองดื่มเหล้า จนแม่ต้องส่งเขาไปเข้าค่ายสำหรับเยาวชนที่มีพฤติกรรมสุ่มเสี่ยงจะก้าวร้าวและใช้ความรุนแรง ซึ่งก็ได้ผลในระดับหนึ่ง แต่ไม่ได้ทำให้เจ้าหนุ่มแอฟเฟล็คหย่าขาดจากแอลกอฮอล์แต่อย่างใด มิหนำซ้ำ เมื่อชื่อเสียงของเขาระเบิดเป็นพลุตอนวิ่งขึ้นไปรับรางวัลออสการ์ในฐานะคนเขียนบทหนังร่วมกับแมตต์ ดามอนเพื่อนรัก บวกกับความสำเร็จจาก Armageddon ทำให้เขายังต้องเจอพายุชื่อเสียงถาโถมจนทำให้หวนกลับไปใช้แอลกอฮอล์เยียวยาอีกครั้ง และถูกส่งเข้ารับการบำบัดอย่างเร่งด่วนเป็นครั้งแรกๆ

ระหว่างนั้น แอฟเฟล็คปรากฏตัวในหนังฮอลลีวูดแทบจะทุกปี กล่าวได้ว่า ราวปี 2000 เรื่อยมาจนถึงช่วงกลางๆ คือยุครุ่งเรืองของเบน แอฟเฟล็คโดยแท้จริง เขาอยู่ในหนังแอ็กชั่น หนังโรแมนติกและหนังดราม่า วุ่นวายอยู่กับเส้นแบ่งความมีชื่อเสียงและความเป็นส่วนตัวที่ชักจะลางเลือนเข้าไปทุกที ทำให้ในที่สุด เขากลับมาดื่มสุราอีกครั้ง และอาจจะหนักกว่าเดิม 

“ผมจะดื่มจนกว่าจะน็อคหลับคาโซฟาที่บ้านนั่นแหละ” เขาว่า และนั่นคือพฤติกรรมการดื่มประจำวันที่หากมองเข้าไปจากภายนอก เราคงตั้งข้อสังเกตว่า พ่อหนุ่มหน้ามนคนนี้เห็นทีจะหนีไม่พ้นอาการติดสุราเป็นแน่แท้ แต่เขาก็เพียรปฏิเสธมาตลอด จนเมื่อสังเกตเห็นว่าร่างกายชักจะไม่ไหวและ “เราเหมือนจะหลับบนโซฟามากกว่าเตียงนะนี่” เขาจึงต้องจัดการตัวเองอย่างเร่งด่วนด้วยการเข้ารับการบำบัดอีกครั้ง

“นานทีเดียวล่ะ กว่าผมจะตระหนักอย่างลึกซึ้งและถ่องแท้ เพื่อจะยอมรับว่าตัวเองกำลังติดเหล้า” เขาว่า 

เคย์ซี แอฟเฟล็ค น้องชายแท้ๆ ของเขาซึ่งเป็นนักแสดงเหมือนกัน (และถูกพี่ชายจิ้มมาให้ช่วยแสดงนำในหนังที่กำกับเองครั้งแรกอย่าง Gone Baby Gone เมื่อปี 2007 ซึ่งปรากฏว่าเป็นการแจ้งเกิดของแอฟเฟล็คคนพี่ในฐานะผู้กำกับหนังได้อย่างงดงามทีเดียว) เคยกล่าวถึงประเด็นนี้อย่างอึดอัดว่า “ไม่รู้จะพูดยังไงเหมือนกันครับ เราล้วนเผชิญหน้ากับอาการติดแอลกอฮอล์มาด้วยกันอย่างยาวนาน เบนก็ติดสุรา ปู่ย่าของผมก็ติดสุรา พ่อของผมก็ด้วย ติดสุราหนักเท่าที่ใครสักคนจะติดได้น่ะ

“เบนก็พยายามมากเลยนะครับ ซึ่งมันก็ยากเหลือเกิน เขาโชคดีที่มีคนช่วยและมีเวลาในการเยียวยาตัวเองน่ะ” แอฟเฟล็คคนน้องอธิบาย ก่อนขยายความถึงสภาพการณ์ที่ทำให้พี่ชายของเขาหวนไปติดเหล้าหรือแม้แต่ทำให้เลิกเหล้าลำบาก “มันไม่ง่ายเลยที่จะทำอะไรต่อมิอะไรโดยที่มีแต่คนจ้องจะถ่ายรูปคุณไปขาย ผมไม่ได้ริษยาอะไรพี่เขาเลย ผมเคยเห็นพ่อต่อสู้กับอาการติดเหล้ามาตั้งเป็นปีๆ ขนาดว่านั่นไม่มีใครตามถ่ายรูปหรือตามจ้องเขาทุกฝีก้าวนะ แต่มันดูไม่จืดเท่าไหร่หรอก แต่ในทางกลับกัน ก็ไม่ได้มีอะไรต้องอับอายนะครับ และดีแล้วที่เบนหาทางรับมือกับมันได้”

ถัดจากนั้น เบน แอฟเฟล็ค ก็ระเบิดฟอร์มร้อนแรงในฐานะคนทำหนังเมื่อกำกับ The Town (2010) จนส่ง เจเรมี เรนเนอร์ เข้าชิงสมทบชายอดเยี่ยมของออสการ์และตามมาด้วย Argo (2012) ที่คว้ารางวัลภาพยนตร์แห่งปีของออสการ์จนแอฟเฟล็คน้ำตาซึมตอนขึ้นไปรับรางวัล (ส่วนในอีกสี่ปีต่อมา เคซีย์ แอฟเฟล็คก็เป็นฝ่ายคว้าออสการ์ในฐานะนำชายยอดเยี่ยมจาก Manchester by the Sea และทำเอาเบน แอฟเฟล็ค ระเบิดน้ำตาที่งานด้วยความตื้นตันใจอีกรอบ แถมในปีเดียวกันนั้น เบน แอฟเฟล็คยังถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงชายยอดแย่ของราซซีอวอร์ดอีกต่างหาก กลายเป็นที่แซวขำขันของสื่อมวลชนอยู่พักหนึ่ง) 

เบน แอฟเฟล็ค ต้องหวนกลับมาตั้งหลักการบำบัดอีกครั้งภายหลังกลับมาดื่มอย่างหนักอีกครั้ง “แหงล่ะครับ การบำบัดมันน่าอาย” เขาว่า “ผมหวังว่ามันจะไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวเอง หวังสุดหัวใจว่ามันจะไม่ไปอยู่บนอินเตอร์เน็ตเพราะเดี๋ยวลูกๆ จะโตมาแล้วเห็น

“แต่การพูดเรื่องการติดเหล้าและการบำบัดไม่ได้รบกวนอะไรผมอีกแล้วล่ะ มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปแล้ว เป็นเรื่องที่ผมข้ามผ่านมาได้ และมันก็ไม่ได้ทำลายตัวตนของผมหรือกลายเป็นทุกสิ่งในชีวิต แต่มันเป็นเรื่องที่คุณต้องรู้ว่า จะต้องรับมือกับมันให้ได้ ผมแค่รู้สึกว่าผมมีปัญหาและต้องจัดการมันซะ ซึ่งเอาเข้าจริงๆ ผมก็ภูมิใจอยู่นะที่บำบัดจนได้ เพราะมันคือตัวคุณ ชีวิตคุณ ครอบครัวของคุณ และคนรอบๆ ตัวที่จะประคับประคองให้คุณผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้”

ที่มา

Ben Affleck Tried to Drink Away the Pain. Now He’s Trying Honesty

Ben Affleck opens up about alcohol addiction, depression and his biggest disappointment

Ben Affleck shares how he got better and moved on after struggles with alcohol, Part 1 | ABC News

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post เบน แอฟเฟล็ค และเส้นทางการเลิกเหล้าอันแสนยาวนาน appeared first on Alcohol Rhythm.

น่าประทับใจทีเดียวที่นักแสดงหนุ่มฮอตของฮอลลีวูด ซึ่งแจ้งเกิดจากบท ฟิล หนุ่มหน้าหล่อขี้เมาแห่งแฟรนไชส์ The Hangover อย่างคูเปอร์นั้นปฏิเสธการดื่มเหล้าอย่างเด็ดขาด นั่นเพราะว่าก่อนหน้านี้ คูเปอร์ดื่มแอลกอฮอล์หนักขนาดที่ว่าเมื่อรู้สึกตัวอีกที นอกจากสติสตังจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว เขายังมีแนวโน้มจะไร้สติถึงขั้นพลั้งมือทำร้ายตัวเองจนถึงแก่ชีวิตเอาได้ง่ายๆ

ภายหลัง เขานำประสบการณ์ภาวะติดเหล้าอย่างหนักมาใช้ในงานกำกับหนังเรื่องแรกในชีวิตอย่าง A Star Is Born (2018)

คูเปอร์เริ่มต้นชีวิตนักแสดงด้วยการรับบทสมทบเล็กจิ๋วจากซีรีส์ที่ดังระเบิดระเบ้อเมื่อช่วงต้นปี 2000 อย่าง Sex and the City ก่อนจะค่อยๆ รับบทสมทบในหนังออกฉายทางโทรทัศน์ แต่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าไรนัก

นี่เองที่เป็นสาเหตุหลักๆ ที่คูเปอร์เผยว่าเป็นต้นธารของการดื่มอย่างหนักเพื่อลบความรู้สึกไม่มั่นคง ไม่ปลอดภัยและเคร่งเครียดจากอาชีพการงานที่แข่งขันกันดุเดือดสุดขีดในฮอลลีวูด เขาเป็นเด็กจากฟิลาเดลเฟีย เข้ามาเรียนการแสดงในนิวยอร์ก ขวนขวายอยู่ในวงการด้วยการรับบทเล็กจิ๋วในวัย 24 ปี เพื่อพบว่าเส้นทางอาชีพนี้ไม่ง่ายเลยสักนิด

“ผมเอาแต่กังวลว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับผมนะ ว่าตัวเองจะต้องเจออะไรอีก ว่าจะเอาชีวิตรอดจากวันนี้ยังไง” เขาอธิบาย “เอาจริงๆ ผมมักรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอกอยู่ตลอดเวลาเลย และคิดอะไรเยอะแยะในหัวไปหมด จนในที่สุด ก็กลัวจับใจว่าอาจจะไปไกลกว่านี้ไม่ได้ ซึ่งทำให้ผมหลอนจนสติแทบแตก หวาดหวั่นว่านี่เราทำชีวิตพังไปหรือยังวะ”

คูเปอร์จึงหาทางดับความวิตกกังวลนี้ด้วยแอลกอฮอล์และยาเสพติดเรื่อยมา มันทำให้เขาลืมเรื่องราวเหล่านั้นไปได้ชั่วคราวในระหว่างที่ต้องวิ่งคัดตัว หางานในเมืองใหญ่ ซึ่งถึงที่สุดแล้ว คูเปอร์ก็พบว่าเขายังไม่พอใจตำแหน่งแห่งที่ของตัวเองในงานหนังโทรทัศน์หรือซีรีส์ที่รับแสดงเท่าไรนัก ประกอบกับการอยู่ในตัวเมืองเปี่ยมแสงสีอย่างนิวยอร์ก ในอุตสาหกรรมบันเทิงที่เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลาย รู้ตัวอีกทีเขาก็มักพาตัวเองไปอยู่ในงานปาร์ตี้ทุกคืน และนั่นยิ่งทำให้เขาถอนตัวจากแอลกอฮอล์ยากลำบากขึ้นอีกหลายเท่า

ผลจากการปาร์ตี้ครั้งนั้น มีเหตุการณ์หนึ่งที่เขาจำได้ไม่ลืม และน่าจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้ตรงไหนสักแห่งบนศีรษะเขา “ผมขลุกอยู่ในงานปาร์ตี้ แล้วมีอยู่วันหนึ่งที่ผมอยากโชว์เก๋าให้คนอื่นๆ ในงานได้ดู เลยเอาหัวฟาดพื้นคอนกรีตเต็มแรง เงยหน้ามาอีกที เลือดก็พุ่งไปทุกทิศทุกทาง ผมเลยเอาหัวฟาดพื้นอีกรอบและใช้เวลาทั้งคืนนั้นหมดไปที่โรงพยาบาลเซนต์ วินเซนต์ เพื่อประคบน้ำแข็งเป็นตันๆ รอให้พยาบาลมาเย็บแผล”

ด้วยสภาพการณ์เช่นนี้ มิตรสหายหลายคนรอบตัวจึงเริ่มรู้สึกว่า ‘เจ้าแบรด’ ของพวกเขาเริ่มจะหนักข้อขึ้นทุกวันๆ และพยายามลากเพื่อนรักกลับมาอยู่ในโลกแห่งความมีสติสตังให้ได้มากที่สุด ซึ่งปรากฏว่าไม่ได้ผลเท่าไรนัก แบรดลีย์ คูเปอร์ ผู้เอาหัวฟาดพื้นยังคงไม่คิดว่านั่นเป็นพฤติกรรมที่หลุดโลกไปแล้ว (เอ่อ…)

“เพื่อนผมก็พยายามเตือนกันมาตลอดแหละ ซึ่งใจหนึ่งผมก็เชื่อพวกเขานะ แต่อีกใจก็ไม่เชื่อ” คูเปอร์ว่า และใช้เวลาหลังจากนั้นอยู่กับกองเหล้าเบียร์มากเท่าที่พอจะหาได้เช่นเคย ไม่ว่าเพื่อนจะเตือนเท่าไร คูเปอร์ก็ยังคิดว่า การล่องลอยอยู่ในโลกของความมึนเมานั้นเป็นความจำเป็นในชีวิตอยู่ดี และเลยเถิดไปถึงขั้นที่ทำให้เขาคิดอยากทำร้ายตัวเองอย่างจริงจัง

ช่วงที่คูเปอร์ ‘ดำดิ่ง’ กับโลกแอลกอฮอล์มากที่สุด คือช่วงที่ Alias ซีรีส์โทรทัศน์เมื่อปี 2001 กำลังออกฉาย ตัวซีรีส์ว่าด้วยชีวิตของ ซิดนีย์ (เจนนิเฟอร์ การ์เนอร์) หญิงสาวผู้รู้สึกว่าถูกรัฐบาลหักหลังและตัดสินใจทวงแค้นทุกอย่างด้วยความสามารถที่มี โดยได้รับความช่วยเหลือจาก วิลล์ (คูเปอร์) หนึ่งในอดีตเพื่อนร่วมงานของเธอ

อย่างไรก็ตาม ซีรีส์ที่มีความยาว 5 ซีซั่นเรื่องนี้ จับจ้องไปยังตัวละครซิดนีย์เป็นหลัก และตัวละครวิลล์นั้นปรากฏออกมาเพียงซีซั่นแรกๆ ทำให้คูเปอร์วิตกจริตสุดขีด เพราะเขากลัวว่า ในที่สุดแล้ว ตนจะไม่ได้ปรากฏตัวในซีรีส์เรื่องนี้อีกต่อไป

ความรู้สึกตึงเครียดที่คูเปอร์หาทางกลบทับด้วยแอลกอฮอล์ คายผลออกมาเป็นพิษ “มันมีอยู่ครั้งหนึ่ง ผมคิดว่า ‘อยากฆ่าตัวตายจังโว้ย’ อะไรแบบนั้น”

หนักหนากว่านั้น ในตอนที่คูเปอร์ยังไม่ทันจัดชีวิตให้เข้าที่เข้าทาง เขากลับประสบอุบัติเหตุทำเอ็นร้อยหวายตัวเองฉีกจากการเล่นบาสเกตบอล ลงเอยด้วยการถูกส่งตัวไปอยู่โรงพยาบาล และต้องกลืนยาไวโคดิน (Vicodin) ซึ่งมีฤทธิ์บรรเทาปวดเป็นกำๆ

แม้ด้านหนึ่ง ยาดังกล่าวจะช่วยเยียวยาอาการบาดเจ็บของแผล แต่ในมุมกลับ มันก็ทำให้คูเปอร์เสพติดเจ้ายาตัวนี้ไปโดยปริยาย มันออกฤทธิ์ให้เคลิ้มหนักทวีคูณเมื่อผสมกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ชนิดที่ว่าถึงอาการบาดเจ็บจะหายขาด คูเปอร์ก็ยังวนเวียนอยู่กับเหล้าผสมเจ้ายาไวโคดินอยู่อีกนานหลายปี

“ผมคิดเหมือนกันนะ ว่าถ้าขืนยังทำแบบนี้ต่อ คงได้ทำลายชีวิตตัวเองเข้าแน่ๆ”

แต่แล้ว บทจะได้กลิ่นแหม่งๆ ว่าชีวิตตัวเองเริ่มลงเหว ก็เกิดขึ้นง่ายดายกับคูเปอร์ในเช้าแสนธรรมดาวันหนึ่ง “ผมตื่นขึ้นตอนเช้าตรู่ มองออกไปนอกหน้าต่าง จำได้ว่านึกถึงชีวิตตัวเอง อพาร์ตเมนต์ที่อยู่ บรรดาหมาๆ แล้วก็ถามขึ้นมาว่า ‘เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย'”

คูเปอร์ต้องกัดฟันเลิกนิสัยติดเหล้าซึ่งสลัดหลุดออกยากเหลือเกิน พอดีกันกับช่วงที่หน้าที่การงานของเขาดูจะเข้ารูปเข้ารอยได้เสียที เมื่อเขาเริ่มขยับจากการแสดงหนังฉายทางโทรทัศน์และซีรีส์ มาสู่การแสดงหนังฉายโรง ที่แม้จะไม่ประสบความสำเร็จหรือยังไม่ได้รับบทนำ แต่ก็พอจะพูดได้ว่า ชื่อของคูเปอร์เริ่มเป็นที่จดจำบ้างแล้วจาก The Midnight Meat Train (2008) และ Yes Man (2008) เรื่อยมาจนหนังที่ทำให้เขาได้ประกบกับเจ้าแม่หนังรอม-คอมอย่าง แซนดรา บูลล็อค ใน All About Steve (2009)

“ผมถ่ายทำหนังพวกนี้ ได้เจอแซนดรา บูลล็อค ได้เจอเพื่อนร่วมงานมากมาย แล้วตอนนั้นแหละที่ผมเริ่มเลิกเหล้าได้” คูเปอร์ว่า “มันแบบ ‘ว้าว กลับมาเป็นตัวเองซะทีนะเรา ไม่จำเป็นต้องเสแสร้งปั้นหน้าว่าเป็นคนอื่น ต่อให้เราเป็นเรา คนเหล่านี้ก็อยากร่วมงานกับเราอยู่ดี มันยังไงน้อ’ อะไรแบบนี้ฮะ ผมว่าการทำงานมันช่วยผมได้มากเลย โคตรจะเจ๋ง”

และนั่นคือปีเดียวกันกับที่ The Hangover ออกฉาย หนังทุนสร้าง 35 ล้านเหรียญฯ ที่ว่าด้วยกลุ่มเพื่อนชายต้องตามเช็ดตามล้างวีรกรรมที่พวกเขาก่อไว้ตอนเมาไม่ได้สติในลาส เวกัส ทำเงินไปทั้งสิ้น 467 ล้านเหรียญฯ (!!) แถมยังงอกแฟรนไชส์ต่อมาอีกสองภาค นี่เองที่เป็นบทแจ้งเกิดคูเปอร์อย่างจริงๆ จังๆ และเขาได้รับการจดจำในฐานะ ‘ไอ้หน้าหล่อของกลุ่มขี้เมา’ ในหนัง

“ถ้าผมยังติดเหล้าอยู่ ผมคงไม่มีทางมานั่งคุยกับคนอื่นๆ ได้แบบนี้แน่ๆ คงติดหล่มอยู่กับตัวเอง และบางทีอาจจะลากคนอื่นลงเหวไปด้วยก็ได้ ถ้ายังไม่ปรับเปลี่ยนรูปแบบชีวิต คงสานสัมพันธ์หลายอย่างที่มีแบบตอนนี้ไม่ได้ คงไม่มีปัญญาดูแลพ่อตัวเองแบบที่ผมทำในช่วงที่เขาป่วยน่ะ”

อย่างไรก็ตาม คูเปอร์นำเอาประสบการณ์เลิกเหล้าของเขามาใช้ใน A Star Is Born ว่าด้วยเรื่องของ แจ็คสัน เมน (คูเปอร์ -เล่นเองกำกับเอง) นักดนตรีคันทรีผู้ประสบความสำเร็จในวงกว้าง พบรักกับ อัลลี (เลดี กาก้า) หญิงสาวธรรมดาที่เขาบังเอิญเจอในผับและมีพลังเสียงที่หมดจด จนในที่สุดก็เดินหน้าเป็นศิลปินเช่นเดียวกันกับแจ็คสัน

หากแต่ความน่าเศร้าคือ ท่ามกลางชื่อเสียงอันรุ่งโรจน์ของอัลลีนั้น แจ็คสันพบว่าอาชีพการงานของเขากำลังมอดไหม้ ที่พึ่งสุดท้ายของเขาคือการดื่มแอลกอฮอล์อย่างหนัก จนนำมาความพินาศทั้งในเชิงการงาน ความสัมพันธ์กับอัลลีและคนรอบตัว

“สิ่งที่เกิดขึ้นในหนังนั้นมาจากประสบการณ์ส่วนตัวที่ลึกที่สุดของผม และนี่เป็นวิธีเดียวที่ผมคิดว่าผมจะสื่อสารกับคนอื่นๆ ได้” คูเปอร์บอก จึงไม่น่าแปลกใจที่เราจะเห็นตัวละครแจ็คสันทุรนทุรายจากอาการขาดเหล้า หรือล่องลอยไม่ได้สติในห้วงเวลาที่เขาตกอยู่ในฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ซึ่งคูเปอร์แสดงได้อย่างสมจริงสมจัง และเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมของออสการ์ (ก่อนจะพ่ายให้ รามี มาเล็ค แห่งหนังพลังร็อค Bohemian Rhapsody)

“เวลาคุณพยายามเล่าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจริง คุณต้องหวนกลับไปยังเรื่องราวในอดีตที่มันเคยเกิดขึ้นกับคุณ ไม่อย่างนั้นคุณก็ต้องหาอ่านจากประสบการณ์จริงของคนอื่นเอา” คูเปอร์อธิบาย “และการได้หยิบจับเอาสิ่งที่คุณเคยผ่านมาแล้วมาร้อยเรียงเป็นเรื่องราวมันก็ช่างงดงามจริงๆ ผมว่ามันเป็นหนทางระบายบางอย่างออกไปจากตัวด้วยนะ จำได้ว่าเรียนเรื่องนี้สมัยอยู่โรงเรียน ครูบอกว่าเวลาเล่าเรื่องอะไรให้ใช้ความดำมืด ความเปราะบางในใจของเรามาใช้เป็นวัตถุดิบเพื่อเล่าถึงความจริงได้”

จนปัจจุบัน คูเปอร์มาไกลจากนักแสดงหนุ่มหน้าใหม่ที่เครียดจัดจากการไม่ประสบความสำเร็จในอดีตจนต้องหันไปพึ่งเหล้ายาดับความวิตก มาสู่การเป็นนักแสดงแถวหน้าค่าตัวหลายล้านเหรียญฯ เข้าชิงออสการ์มาแล้วสี่หนและยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดชะงักลงในเร็ววันนี้ ซึ่งทั้งหมดนี้คงเกิดขึ้นไม่ได้เลยหากเขาไม่ตัดสินใจเลิกเหล้าในเช้าวันนั้น

ที่มา :

https://www.leaf.tv/13717378/how-sobriety-changed-bradley-coopers-life-and-made-a-star-is-born-possible/

เรื่องและภาพ : ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post แบรดลีย์ คูเปอร์ เปลี่ยนบทบันทึกการเลิกเหล้า สู่บทหนังชิงรางวัลออสการ์ appeared first on Alcohol Rhythm.

โอลิมปิกปี 2008 ไม่ใช่การแข่งขันครั้งแรกของเฟลป์ส แต่มันคือสังเวียนแรกที่เขากวาดเหรียญทองล้วนกลับบ้านเกิด

ก่อนหน้านี้ เฟลป์สลงแข่งว่ายน้ำหลายรายการมาตั้งแต่ยังเด็ก จนมาลงแข่งการว่ายน้ำสนามใหญ่ครั้งแรกๆ ราวปี 2001 ในรายการท่าผีเสื้อระยะทาง 200 เมตรที่เขาคว้าเหรียญทอง -ด้วยวัยเพียง 16 ปี- มาได้ในที่สุด

ปีต่อมาเขาลงแข่งชิงถ้วยจากแพน แปซิฟิก สวิมมิ่ง ซึ่งถือเป็นเวทีใหญ่และได้เหรียญทองกลับบ้านมา 3 เหรียญ เหรียญเงินอีกสอง จากนั้นก็แทบไม่มีรายการกีฬาใหญ่ๆ รายการใดเลยที่เฟลป์สจะพลาดชิงชัย

แต่หนทางความสำเร็จระดับโลกไม่ใช่เรื่องง่าย เฟลป์สต้องแลกกับการเคี่ยวกรำฝึกซ้อมล้มประดาตาย แม้ผลของมันจะนำความสำเร็จมาให้เขา แต่อีกด้าน เขาก็พบว่ามันไม่สวยงาม ทำให้เขาเครียดจัด จนต้องหันหน้าไปพึ่งแอลกอฮอล์และยาเสพติดในที่สุด

เฟลป์สเริ่มเรียนว่ายน้ำตั้งแต่อายุราว 7 ขวบแค่เพราะอยากเรียนตามพี่สาวเท่านั้น “ตอนนั้นเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมไปว่ายน้ำ คือ แม่อยากให้ผมว่ายน้ำเป็น แค่นั้นเลย” เขาว่า

ในอีก 3 ปีต่อมา เขาก็ล้ำหน้าเด็กวัยเดียวกันด้วยการคว้าแชมป์เยาวชนหลายรายการ และถูกส่งไปฝึกซ้อมกับโค้ชชื่อดังอย่าง บ็อบ โบว์แมน ซึ่งตารางการฝึกซ้อมของโบว์แมนนั้นเรียกได้ว่า ‘เดือด’ เสียจนเฟลป์สแทบไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นอย่างเด็กวัยเดียวกัน

แน่นอนว่ามันเป็นราคาที่เขาพร้อมจะจ่าย แต่ถึงอย่างนั้น ความสำเร็จที่มาเร็วเกินคาดก็ได้เพิ่มความกดดันให้เฟลป์สทีละน้อยโดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว ในวัยเพียง 15 ปี เขาคือนักกีฬาที่อายุน้อยที่สุดที่ได้ลงแข่งโอลิมปิกปี 2000 และแม้จะกลับบ้านมามือเปล่าโดยไร้เหรียญ แต่มันก็เป็นการแจ้งเกิดเขาในฐานะนักกีฬาอาชีพที่น่าจับตาอย่างยิ่ง

เฟลป์สว่ายน้ำ 7 วันต่อสัปดาห์ (!!) ในระยะทางราว 70,000-100,000 หลาทุกวัน เข้านอนเป็นเวลา 8 ชั่วโมงตั้งแต่หัวค่ำ (“การพักผ่อนมันสำคัญมากอย่างบอกไม่ถูก ผมว่าคนไม่ค่อยตระหนักถึงเรื่องนี้เท่าไหร่นะ” เขายืนยัน) ตื่นเช้ามาฝึกตอนเจ็ดโมงและยกน้ำหนักตอนเก้าโมง พักเที่ยง นอนกลางวัน และว่ายน้ำอีกครั้ง ก่อนจะเข้านอนตอนสี่ทุ่มตรง

เฟลป์สจำเป็นต้องเพิ่มน้ำหนักตัวเพื่อให้เหมาะสมกับส่วนสูงตามธรรมชาติที่ 193 ซม. ซึ่งทำให้เขาได้เปรียบเรื่องระยะการวาดช่วงแขน “ก่อนหน้าไปแข่งที่ปักกิ่ง ประเทศจีน ผมเพิ่มน้ำหนักตัวเองด้วยเวตเทรนนิ่ง เรา (เขากับโบว์แมนผู้เป็นโค้ช) กำหนดน้ำหนักที่เหมาะสมสำหรับผม นอกจากนี้ยังต้องวิ่งออกกำลังกายด้วย ผมวิ่งมากกว่าที่เคยวิ่งมาทั้งชีวิตอีก รวมทั้งพวกวิดพื้นอะไรแบบนี้ด้วย

“ผมจะไม่บอกหรอกว่าเรื่องพวกนี้มันง่าย แต่ถ้าคุณทุ่มเท ฝึกหนักมากพอ รู้ให้ได้ว่าอุปสรรคเล็กจิ๋วที่ขวางกั้นคุณกับความสำเร็จคืออะไร และมีทีมงานที่เหมาะสมอยู่ข้างๆ ตัว มันก็ง่ายขึ้นมาหน่อย”

นอกจากตารางการฝึกสุดโหด เฟลป์สยังต้องดูแลอาหารการกินอย่างเคร่งครัด เพราะมันส่งผลโดยตรงต่อร่างกาย สำหรับนักกีฬาว่ายน้ำ ค่าของเม็ดเลือดแดงสัมพันธ์กันกับระดับออกซิเจนในปอดและในร่างกายเสมอ ซึ่งค่าของเม็ดเลือดแดงที่เหมาะสมนั้น ย่อมอยู่ที่การวัดระดับวิตามินในร่าง เฟลป์สจึงเข้มงวดกับอาหารมาก “ถ้าธาตุเหล็ก วิตามินบีหรือวิตามินดี หรืออะไรก็ตามในเลือดผมต่ำลงเมื่อไหร่ เราต้องหาทางแก้ไขมันในทันที” เขาว่า

อย่างที่เห็น ทั้งหมดนี้น่าจะทำให้เขาห่างไกลจากสิ่งที่เรียกว่าแอลกอฮอล์

ดังนั้น จึงแทบไม่มีใครเชื่อว่า ในอีกไม่กี่ปีต่อมา ภายหลังความสำเร็จระดับโลก  เฟลป์สจะต้องเข้ารับการบำบัดการติดเหล้าอย่างจริงจัง ท่ามกลางความเอาใจช่วยของครอบครัวและแฟนกีฬา

อันที่จริงก่อนหน้านี้ เมื่อปี 2004 ด้วยอายุ 19 ซึ่งเพิ่งจะพ้นเกณฑ์ดื่มสุราอย่างถูกกฎหมายของอเมริกามาหมาดๆ พ่อหนุ่มเฟลป์สเคยถูกจับข้อหาเมาแล้วขับในรัฐแมรี่แลนด์มาแล้ว และในปี 2009 ชื่อเสียงของเขาก็อื้อฉาวภายหลังมีภาพเขากำลังปุ๊นกัญชาด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม และอีกครั้งในปี 2014 ที่เขาถูกจับด้วยข้อหาเมาแล้วขับอีกครั้ง เรื่องนี้เองที่ทำให้เฟลป์สเข้ารับการบำบัดในทันที นำไปสู่การรื้อหาสาเหตุที่ทำให้เขาทิ้งตัวลงในน้ำเมาเหล่านั้น

“ผมเครียดมาก รู้สึกได้เลยว่าไม่ได้รักตัวเองอีกแล้ว และเอาเข้าจริงๆ ผมไม่ได้อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วด้วยซ้ำ” เขาว่า

ปรากฏว่าเฟลป์สไม่ได้แค่ติดเหล้าอย่างเดียวเท่านั้น แต่เขายังมีภาวะซึมเศร้าที่ทำให้เขาต้องหาทางบรรเทาทุกข์ด้วยการดื่ม ซึ่งรังแต่จะทำให้ทุกปัญหาหนักข้อยิ่งขึ้นไปอีก ความกดดันจากความสำเร็จระดับปรากฏการณ์ตั้งแต่อายุยังน้อยบีบให้เฟลป์สรู้สึกเสมอว่าเขายังทำได้ไม่ดีพอ และกระหน่ำเฆี่ยนตีตัวเองทางจิตใจเรื่อยมา

“การเป็นนักกีฬามันทำให้คุณรู้สึกว่าคุณต้องเข้มแข็งตลอดเวลา ต้องก้าวข้ามทุกอุปสรรคได้เสมอ แต่ผมพบว่าอาชีพนี้ทำให้ผมต้องซุกซ่อนปัญหาตัวเองไว้อย่างดีที่สุด” เฟลป์สบอก “ตอนนั้นมันเป็นช่วงเวลาที่โคตรบ้าเลย ผมไม่อยากเจอหน้าใคร เห็นแต่ตัวเองในฐานะที่ทำให้คนอื่นผิดหวัง มันยากที่จะรับได้นะครับ”

สภาพจิตใจที่จมดิ่ง ร่างกายลงเหวกว่าที่เคยเพราะแอลกอฮอล์ วันหนึ่ง เฟลป์สก็พบว่าเขาจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว “ผมขอความช่วยเหลือจากคนรอบตัวในทันที ซึ่งมันโอเคนะ เปลี่ยนชีวิตผมเลยล่ะ ที่ผ่านมาตลอดทั้งชีวิตการเป็นนักกีฬาอาชีพ ผมไม่เคยต้องขอความช่วยเหลือจากใคร นี่เป็นครั้งแรก ผมทิ้งตัวนั่งลงคุกเข่าและร้องไห้ขอความช่วยเหลือจากคนรอบๆ ตัว”

เฟลป์สต้องเข้าพบนักบำบัดเพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจและสภาพร่างกาย “ผมรู้แล้วว่าที่ผ่านมาผมพลาดอะไรตรงไหนไป และรู้ว่าทำเรื่องแย่มากๆ แต่ตอนนี้ผมก็ต้องมองไปข้างหน้ายังอนาคตที่สุกสว่างมากกว่าจะจมอยู่กับอดีต”

อย่างไรก็ดี แม้จะต้องเข้าพบนักบำบัด แต่เฟลป์สก็ไม่เคยระบุว่าเขาเป็นคนติดเหล้าอย่างจริงจัง เขาให้สัมภาษณ์กับสื่อว่า “ด้วยความสัตย์นะ ผมไม่รู้เหมือนกันว่าจะเรียกตัวเองว่าคนติดเหล้าได้ไหม

“ผมตระหนักดีว่านี่เป็นข้อผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่เหลือเกิน และได้เรียนรู้แล้วว่าทำอะไรลงไปบ้างและจะเรียนรู้ถึงความผิดพลาดนี้ไปตลอดชีวิตที่เหลือของผม”

และนั่นเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ทำให้เฟลป์สกัดฟันตั้งมั่นว่าเขาจะไม่ดื่มอีก หากจะยังเดินอยู่ในถนนของนักกีฬาอาชีพต่อไป เขาต้องขึ้นศาลเพื่อว่าความภายหลังถูกหมายเรียกเมาแล้วขับก่อนหน้าการมาถึงของโอลิมปิกที่เมืองริโอ เดอ จาเนโร บราซิลในปี 2016

“ก่อนผมไปขึ้นศาล ผมบอกตัวเองว่าจะไม่ดื่มเหล้าอย่างเด็ดขาดจนกว่าการแข่งขันที่ริโอจะผ่านพ้นไป -นั่นหมายถึงว่าหากผมอยากกลับมาดื่มน่ะนะ”

และแน่นอน ดังที่เรารู้กัน โอลิมปิกในครั้งนั้น เขาคว้าเหรียญทองกลับบ้านมานอนกอดที่ 5 เหรียญ และเหรียญเงินอีก 1 เหรียญในรายการแข่งท่าผีเสื้อ 100 เมตร ก่อนประกาศรีไทร์ในปีนั้นนั่นเอง

ที่มา

Michael Phelps Pleads Guilty and Admits Alcohol Problem

เรื่องและภาพ : ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post เรื่อง “เหล้า” ของนักกีฬาว่ายน้ำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในทศวรรษ ไมเคิล เฟลป์ส appeared first on Alcohol Rhythm.

มีอยู่สองช่วงใหญ่ๆ ที่ชื่อของ ลินเซย์ โลฮาน (Lindsay Lohan) นักแสดงและนักร้องสาวชาวอเมริกัน ปรากฏอยู่บนหน้าสื่อสิ่งพิมพ์และหน้าแท็ปลอยด์ทุกฉบับ

ช่วงแรก คือช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ของเธอ หรือตั้งแต่โลฮานอายุได้ 12 ปี และโด่งดังเป็นพลุแตกหลังรับบทเป็นเด็กฝาแฝดในหนังครองใจคนทั้งอเมริกาอย่าง The Parent Trap (1998) (ทั้งที่ก่อนหน้านี้ โลฮานเข้าวงการบันเทิงมาด้วยฐานะนางแบบเสื้อผ้าเด็กตั้งแต่อายุเพียง 3 ขวบ!) ตัวหนังกวาดเงินไปทั้งสิ้น 92 ล้านเหรียญฯ และส่งผลให้โลฮานได้ทำงานร่วมกับค่ายดิสนีย์ในฐานะนักแสดงและนักร้อง

ต่อมาในปี 2004 ยิ่งกล่าวได้ว่าเป็นปีของลินเซย์ โลฮานอย่างแท้จริง เพราะไม่ว่าจะปล่อยผลงานเพลงหรืองานแสดงออกมาก็ถูกอกถูกใจมวลชนไปเสียหมด อย่างผลงานเพลงอัลบั้มแรกอย่าง Speak ที่ปล่อยออกมาก็มียอดขายพุ่งกระฉูด รั้งตำแหน่งอัลบั้มที่ขายดีที่สุดของค่ายอยู่นานหลายปี  ได้รับคำวิจารณ์แง่บวกจากหลายสำนัก และทำให้โลฮานเป็นที่จดจำในฐานะนักร้อง-นักแสดงสาวผู้สดใส เป็นที่รักของอเมริกันชนด้วยเนื้อเพลงแนวป๊อปลูกกวาดฟังสบาย

นอกจากนี้ยังมีหนัง Mean Girls (2004) ที่ว่าด้วยแก๊ง ‘พลาสติก’ และชีวิตวัยรุ่นในรั้วโรงเรียนไฮสคูล ซึ่งโลฮานรับบทเป็นเด็กสาวผู้เข้ามาเรียนรู้โลกของนักล่าในคราบเด็กสาว ก็เป็นหนังที่ทำเงินและประสบความสำเร็จอย่างน่าประทับใจจนนักวิจารณ์หลายคนลงความเห็นว่ามันเป็นหนัง ‘ทีนเอจ’ (Teenage) ที่ล้ำยุคสมัยและแสนจะเข้าอกเข้าใจวัยรุ่น

ตอนนั้น โลฮานเพิ่งอายุราว 18 ปี แต่เรียกได้ว่าประสบความสำเร็จถึงขีดสุด เป็นที่รักของอุตสาหกรรมฮอลลีวูดและค่ายเพลง คนดูหนังเอ็นดูเธอ คนฟังเพลงก็ชื่นชมเธอ

ดังนั้น ใครจะไปเชื่อว่าในอีกสามปีถัดมา รูปถ่ายมักช็อต -หรือรูปที่ถ่ายนักโทษจากโรงพัก- ของเธอจะถูกตีพิมพ์เกลื่อนหน้าสื่อแท็ปลอยด์ และไม่ใช่ปี 2007 แค่ปีเดียว แต่ยังตามมาด้วยรูปทำนองเดียวกันในปี 2010, 2011 และ 2013 ตามลำดับ ยังไม่นับรวมว่า แต่ละปีนั้นยังมีรูปมักช็อตเหล่านี้หลุดออกมาอีกหลายระลอก

นั่นเป็นช่วงชีวิตครั้งที่สองที่ชื่อและใบหน้าของลินเซย์ โลฮาน กลายเป็นขวัญใจแท็ปลอยด์ เพียงแต่พวกเขาไม่ได้เล่าว่าเธอน่ารักอย่างไร ประสบความสำเร็จอย่างไร แต่เล่าว่าเธอล้มเหลวอย่างไรต่างหาก

น่าเศร้าที่ข่าวทำนองนี้ขายดีและได้รับความนิยมจนมันกลายเป็นภาพติดตาของเธอในเวลาต่อมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ปี 2007 ซึ่งเป็นปีแรกที่เธอโดนจับในข้อหาดื่มขณะขับรถจำนวนสองครั้ง โลฮานถูกส่งไปบำบัดอาการติดเหล้าอย่างเร่งด่วนภายหลังถูกปล่อยตัวจากเรือนจำ และผลปรากฏว่า นอกจากดื่มเหล้า โลฮานยังไปไกลถึงขั้นใช้โคเคน

แต่หลังจากที่เธอเล่าว่าเพิ่งลองใช้มันเป็นครั้งแรก ทำให้เธอไม่ต้องเข้ารับการบำบัดอาการเสพติดยาดังกล่าว

“มันเป็นครั้งแรกเลยจริงๆ นะที่ฉันหัดใช้ยา ตอนนั้นเพิ่งออกมาจากคลับกับเพื่อนๆ ที่ฉันไม่ควรไปอยู่ด้วย แล้วก็ลองเล่นโคเคนดู จากนั้นก็ขับรถ โง่ชะมัด” เธอว่า

อย่างไรก็ตาม เมื่อถึงสถานบำบัด สิ่งที่โลฮานต้องเจอคือการบำบัดอาการติดเหล้าเรื้อรัง ซึ่งนับว่าน่าตกใจมากสำหรับคนวัยยี่สิบต้นๆ อย่างเธอ ทั้งยังต้องบำบัดอาการทางจิตที่เธอบอกว่าได้มาจากการถ่ายทำหนังธริลเลอร์ทุนต่ำ (และรายได้ก็ต่ำอย่างน่าเศร้าเช่นกัน) อย่าง I Know Who Killed Me (2007)

ในหนังเรื่องนั้น โลฮานรับบทเป็นหญิงสาวที่หายสาบสูญ และหวนกลับมาอีกครั้งโดยไม่มีความทรงจำเหลืออยู่เลย เธอจึงต้องออกตามสืบว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอในอดีต ซึ่ง “ตอนถ่ายทำหนังเรื่องนี้ ฉันฝันร้ายทุกคืน” โลฮานบอกอย่างทุกข์ตรม “มันโคตรทรมานจิตเลย”

ที่พึ่งของเธอ หากไม่ใช่เพื่อนฝูงในกองถ่าย จึงกลายเป็นแอลกอฮอล์ในที่สุด

โลฮานเล่าว่า ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยแตะเหล้าเลยแม้แต่น้อย จนเพิ่งมาลองเมาครั้งแรกเมื่ออายุ 17 ปี และเมาหนักถึงขั้นที่แม่ต้องปล่อยเธอหลับกับกองอ้วก (เอ่อ…)

“ยังจำได้เลยนะว่านั่นน่ะน่ากลัวมาก” และเธอคงไม่คิดเหมือนกันว่าในเวลาอีกไม่กี่ปีถัดมา เธอจะเสพติดเจ้าสิ่งที่ทำให้เธอต้องนอนจมกองอ้วกทั้งคืนแบบนั้น

“ฉันใช้เหล้าเพื่อหนีปัญหาที่รุมล้อมรอบๆ ตัว” เธอบอกถึงเหตุผล อันที่จริง หากสาวให้ลึกลงไปกว่านั้น จะพบว่ามีหลายครั้งที่โลฮานเปรยๆ ว่า เธอดื่มเหล้าเพื่อหนีจากชื่อเสียง แท็ปลอยด์ รวมถึงปัญหาครอบครัวที่ยุ่งเหยิง เธอมักมีปากเสียงกับพ่อผู้เหินห่างตั้งแต่ยังเด็ก และบ่อยครั้ง โลฮานพยายามลากเขากลับเข้ามาอยู่ในชีวิตเธอ เพียงเพื่อจะพบว่า นั่นไม่ใช่สิ่งที่พ่อต้องการ

และมันทำให้เธอใจสลาย “ทุกครั้งที่ฉันพยายามเอาเขากลับมาอยู่ในชีวิต เขาต้องป่วนทุกอย่างจนเละเทะไปหมด เขาเคยดีกว่านี้นะ ดีกว่ามากๆ”

ด้วยปัญหาทั้งหมดทั้งมวล โลฮานจึงมักทิ้งตัวลงกับแอลกอฮอล์ ดื่มจนรับรู้อะไรไม่ได้และสูดโคเคนที่เธอใช้บ่อยขึ้นในเวลาต่อมา (“ขอโทษเถอะค่ะ ฉันไม่เคยสูบนะ ฉันสูดมันเข้าจมูกเลย” เธอให้สัมภาษณ์) น็อกหลับ และตื่นมายามเช้าเพื่อคว้าแก้วเหล้าขึ้นมาเป็นอย่างแรก

พอต้องเข้ารับการบำบัด เธอจำเป็นต้องเขียนบันทึกความคิด และความรู้สึกขณะอยู่ห่างจากเหล้า สำหรับโลฮาน นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายและน่าพิสมัยเท่าไร แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

“มันเหมือนเรื่องไร้สาระสำหรับฉันเหมือนกันนะโดยเฉพาะช่วงแรกๆ ไม่รู้จะทำเพื่ออะไร ฉันคิดว่ามันเหมือนเรื่องตลก เป็นเรื่องที่ไว้ทำฆ่าเวลา”

นั่นทำให้การบำบัดครั้งแรกไม่ได้ผล และมีการจับกุมเธออีกหลายครั้งในปีถัดๆ มา จนข่าวที่เธอถูกหิ้วเข้าเรือนจำกลายเป็นพาดหัวร้อนของสื่อ

อันที่จริง นอกจากชีวิตส่วนตัวที่พังเพราะเหล้า หน้าที่การงานของเธอก็ล้มเหลวไม่แพ้กัน เธอแทบไม่ปรากฏตัวในหนังที่ประสบความสำเร็จอีกเลยแม้แต่เรื่องเดียว และมักไปโผล่อยู่ตามมิวสิกวิดีโอหรือหนังสั้นมากกว่า ความทรุดโทรมของชื่อเสียง (ตลอดจนคำวิจารณ์จากสำนักข่าวที่มักแซวว่าเธอดูไม่สะสวยเหมือนเดิมแล้ว) ยิ่งทำให้เธอกลัดกลุ้ม และหันกลับไปหามิตรรักเพื่อนเก่าอย่างเหล้าอีกหน เพื่อที่จะถูกจับฐานเมาแล้วขับอีกหนเช่นกัน

ไม่นาน คนก็เริ่มชินชากับข่าวที่ว่าเธอถูกจับได้ ซึ่งน่าเศร้าว่ามันยิ่งทำให้เธอรู้สึกเลวร้ายหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ

เหตุการณ์เหล่านี้จึงเปรียบเสมือนวังวนที่โลฮานดิ้นไม่หลุดอยู่หลายปี จนกระทั่งราวปี 2013 ที่เธอถูกจับ (อีกครั้ง) และเข้ารับการบำบัด (อีกครั้งเหมือนกัน) เธอตัดสินใจทำตามกฎของการบำบัดอย่างเคร่งครัดพอสมควร และไม่มีท่าทีแบบ ‘ทีเล่นทีจริง’ เหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว

หลังกินเวลานานหลายเดือน จนเมื่อได้รับการปล่อยตัว แม้แต่โลฮานเองก็แทบไม่เชื่อว่าเธอห่างจากแอลกอฮอล์ได้แล้ว

“บ้าชะมัดที่ฉันได้เข้ารับการบำบัดจริงๆ” เธอว่า “เพราะก่อนนี้ฉันพูดตลอดอะว่าคงตายก่อนได้เข้ารับการบำบัดแน่ๆ”

แต่โลฮานไม่ตาย ไม่เพียงเท่านั้น ตอนนี้เธอยังมีชีวิตอย่างสงบ ห่างหายจากการแสดงหนังใหญ่ไปพักหนึ่ง เพื่อใช้เวลาอยู่กับตัวเองเป็นหลัก และหันมาใช้เวลาไปกับการเป็นโปรดิวเซอร์หนังแทน

เรื่องและภาพ : ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post ลินเซย์ โลฮาน ผู้ผ่านการบำบัดเลิกเหล้ามาแล้ว 4 ครั้ง appeared first on Alcohol Rhythm.

หลายปีก่อนหน้านั้น ราวๆ สักสามทศวรรษ นายเอมิเน็มหรือ มาร์แชลล์ บรูซ มาเธอร์ที่สาม คือเด็กหนุ่มผิวขาวที่เติบโตในย่านคนดำ หลงใหลในเพลงฮิปฮอปและเริ่มร้องเพลงแรปกับเพื่อนตั้งแต่อายุเพียง 14 ปี ในร้านฮิปฮอปช็อป รัฐดีทรอยต์ เจ้าหนุ่มผิวขาวหน้าตาสะอาดสะอ้านบุกขึ้นไปโชว์แรปให้คนดำในร้านฟัง และได้รับคำชมกราวใหญ่

อาจพูดได้ว่าเจ้าหนุ่มก้าวเข้าสู่โลกของผู้ใหญ่และสารเสพติดเร็วพอสมควร เอมิเน็มเรียนไม่เก่งนัก เขาจึงมักใช้เวลาส่วนมากที่ควรจะอยู่ในโรงเรียนหมดไปกับการขลุกอยู่ในบาร์กับเพื่อนๆ รวมตัวกันทำเพลงแรป อบอวลตัวเองด้วยกลิ่นควันบุหรี่และแอลกอฮอล์ ที่เขาน่าจะเริ่มลิ้มลองมันครั้งแรกก่อนจะแตกหนุ่มเต็มตัวเสียอีก หลัง ‘พระเจ้าเพลงแรป’ ในวัยเด็กได้ย่างก้าวเข้าไปในโลกของเหล้ายา เขาก็ไม่ห่างจากมันเลยอีกหลายสิบปี

อันที่จริง เส้นทางระหว่างเอมิเน็มกับแอลกอฮอล์นั้นดูจะเข้ากันได้ดีนับตั้งแต่เขาเริ่มมีชื่อเสียงด้วยซ้ำ ไม่ต่างจากคนดังหลายๆ คนที่มีโอกาสเข้าถึงเหล้ายาได้มากกว่าคนทำอาชีพอื่นๆ ไม่ช้า เอมิเน็มในวัยยังไม่ถึงสามสิบ ก็มีเหล้าชั้นดี  ไวน์ราคาแพงและเบียร์จำนวนมหาศาลอยู่รอบตัว บ่อยครั้งที่เขาบอกว่าใช้มันเพื่อให้สมองไหลลื่นเวลาแต่งเพลง แต่ก็มีอีกไม่น้อย ที่เขาใช้มันเพื่อเยียวยาแผลลึกๆ บางอย่างในใจ -ซึ่งเอาเข้าจริงก็ไม่ค่อยได้ผลนัก- เขาบอกว่าอย่างเก่ง มันแค่ทำให้เขาไม่รู้สึกอะไรเท่านั้น

แผลลึกดังกล่าว ส่วนหนึ่งคือวัยเด็กอันเจ็บปวดของเขา เอมิเน็มมักถูกกลั่นแกล้งจากเพื่อนร่วมชั้นเรียนอยู่บ่อยๆ (มีคนบอกว่าเอมิเน็มในวัยเด็กนั้น “น่ารักดีแต่ค่อนข้างโดดเดี่ยว”) และไม่ได้ประสบความสำเร็จในการเรียนเท่าไรนัก รวมทั้งไม่ได้มีสภาพครอบครัวที่ดี

มิหนำซ้ำ เมื่อเติบโตขึ้นมา เขายังเผชิญเหตุการณ์สะเทือนใจจากความตายของเพื่อนสนิทอย่าง พรูฟ แรปเปอร์ชื่อดังที่ถูกฆาตกรรมในปี 2006 (ภายหลัง เอมิเน็มสักชื่อพรูฟหรือ Proof ไว้ที่แขนซ้ายข้างถนัดของเขา) ทำให้เอมิเน็มรู้สึกแย่มากยิ่งขึ้น และเขาพบว่าหนทางเดียวที่จะเยียวยาตัวเองได้อย่างรวดเร็วที่สุด อาจเป็นการใช้สารเสพติดและเหล้าช่วยกอบกู้ซากชีวิตขึ้นมา

และในปีถัดมาหลังการตายของพรูฟ เอมิเน็มต้องประสบกับภาวะหมดสติจากการดื่มเหล้าและเสพยาเกินขนาด เขาเล่าว่า “ผมกินยาเกินขนาดจนต้องเข้าโรงพยาบาล ตอนนั้นน้ำหนักตัวพุ่งขึ้นไปถึง 230 ปอนด์ (ราวๆ 104 กิโลกรัม) ไม่รู้เหมือนกันว่าอ้วนขึ้นขนาดนั้นได้ยังไง แต่อาจจะเพราะไวโคดิน (ยาแก้ปวด) กับแวเลียม (ยาที่ใช้ในการสงบสติอารมณ์) ที่ผมกินมาหลายปีติดต่อกันมั้ง ที่ทำให้กระเพาะเป็นรู เพราะงั้นผมเลยปวดท้องตลอด และเพื่อหลีกเลี่ยงอาการนี้เลยต้องกินเยอะๆ ให้กระเพาะไม่ว่าง”

เอมิเน็มยังบอกอีกว่าเขาเคยใช้ไวโอดิน 30 เม็ดและแวเลียมอีก 60 เม็ดต่อวัน (!!) ซึ่งความรุนแรงเทียบเท่ากับการกรอกเฮโรอีนสี่ถุงใหญ่ลงท้อง ทำให้เขาห่างจากความตายเพียงคืบเดียวเท่านั้น หากว่าคนที่บ้านนำตัวเขาส่งโรงพยาบาลช้าไปอีกสองชั่วโมง

สิ่งที่เราว่ามานี้ ยังไม่ได้รวมถึงเหล้า ไวน์ เบียร์และแอลกอฮอล์อีกหลายชนิดที่เขาใช้ประคองสุขภาพจิตตัวเองให้ดำเนินไปได้ในแต่ละวัน

“ความรู้สึกมันเหมือนกับ ‘อ้า โล่งจริง’ ไม่ใช่แค่ทุกอย่างรอบตัวคุณกำลังละลายนะ แต่ผมไม่รู้สึกกระทั่งความเจ็บปวดด้วยซ้ำ และไม่รู้ด้วยว่ามันกลายเป็นปัญหาตั้งแต่เมื่อไร รู้ตัวอีกทีก็ชอบไอ้เหล้ายาพวกนี้มากขึ้นเรื่อยๆ คนรอบตัวก็บอกผมล่ะ ว่าผมน่ะเริ่มมีปัญหาแล้ว แต่ผมจะสวนกลับไปว่า ‘อย่ามาเสือกน่ะ’ แค่นั้น”

“ผมเป็นประเภทที่ย่ำแย่ที่สุดของการเสพติดแล้ว” เขาว่า “ผมดำดิ่งไปกับมันลึกมากเสียจนถึงจุดหนึ่ง ผมก็นึกภาพตัวเองทำอะไรอย่างอื่นไม่ออกเลยนอกจากเสพยาและดื่มเหล้า”

แม้ว่าเอมิเน็มจะใช้ยาจำนวนมาก แต่เขาใช้ยาที่ถูกกฎหมาย และค่อนข้างระวังตัวในการใช้สารเสพติด ทำให้เขาไม่มีประวัติการใช้โคเคนหรือเฮโรอีนแม้แต่ครั้งเดียว และส่วนใหญ่ ยาที่เขาใช้นั้นก็เพื่อช่วยให้ตัวเองตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาจากการโหมงานหนัก เขาจึงมักใช้ยาแก้ปวดหรือยาคลายประสาทช่วยให้เขาหลับได้เร็วขึ้นหรือกระปรี้กระเปร่าเวลาอยู่บนเวที

อย่างไรก็ตาม ถึงไม่ใช่ยาที่ผิดกฎหมาย แต่การ ‘เสพติด’ ยาและแอลกอฮอล์ก็ส่งผลร้ายต่อตัวเขา จนเอมิเน็มต้องเข้ารับการบำบัดอย่างเร่งด่วนภายหลังจากออกจากโรงพยาบาล ซึ่งเขาพบว่าเป็นกระบวนการที่ เอ่อ… ไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลย

“ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นบั๊กส์ บันนี่ ในสถานที่บำบัดน่ะ” ราชาเพลงแรปเล่าอย่างกลุ้มใจ “แบบว่าพอบั๊กส์ บันนี่เดินไปไหนต่อไหน คนก็เอาแต่หันมามอง

“แล้วก็นะ คนในสถานที่บำบัดเอาแต่ขโมยหมวก ปากกาและสมุดของผมอยู่เรื่อย แถมยังอ้อนจะขอลายเซ็น จนผมไม่มีสมาธิจดจ่อกับการบำบัดเลย” (โถ)

เขาใช้เวลากับการบำบัดนานหลายเดือน และเมื่อออกมา ก็ไม่วายต้องออกกำลังกายครั้งใหญ่เพื่อลดน้ำหนัก ด้วยการวิ่งบนลู่อย่างบ้าคลั่ง จนน้ำหนักลงอย่างสม่ำเสมอและไม่เป็นการทำร้ายตัวเอง

“ตอนออกมาจากการบำบัด ผมตั้งใจว่าต้องลดน้ำหนักลงให้ได้” เขากล่าว

จากวันนั้น จนถึงนาทีนี้ ก็เหยียบเข้าปีที่ 12 แล้วที่เอมิเน็มเลิกเหล้าและยาอย่างเด็ดขาด เขาจะใช้มันก็ต่อเมื่อในกรณีพิเศษ ทั้งจิบเบาๆ หลังงานจบ หรือในโอกาสเฉลิมฉลองบางอย่างเท่านั้น –นั่นเพราะเหล้าไม่ใช่สิ่งที่เขาเสพติดอีกต่อไปแล้ว

“ผมกลับมาแล้ว การแรปคือสิ่งเสพติดของผม มันช่วยให้ผมเมา เท่ากับที่มันช่วยหยุดไม่ให้ผมเมาไปกว่านั้น” เขาทิ้งท้าย

https://www.cheatsheet.com/entertainment/which-member-of-outkast-has-the-highest-net-worth.html/

https://eng.amomama.com/146677-eminem-marks-11-years-sobriety.html

https://www.youtube.com/watch?v=l3nVUwf3gv8

เรื่องและภาพ : ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post เอมิเน็ม เพราะสุดท้ายแล้ว การแรป คือสิ่งเสพติดของเขา appeared first on Alcohol Rhythm.

แต่ใครจะเชื่อว่าจอห์น เมเยอร์ ผู้อยู่เบื้องหลังเพลงรักเหล่านี้ คือคนเดียวกับเจ้าของวีรกรรมชวนเวียนหัว วาทะแสบคัน อารมณ์ขันล้ำลึกและประสบการณ์ติดเหล้าแบบงอมแงม!

ในอดีต เด็กชายเมเยอร์เติบโตมาในครอบครัวเชื้อสายยิวและค่อนข้างผูกพันกับวัฒนธรรมแบบศาสนายูดาห์ (judaism) ความหลงใหลในดนตรีของเขาเริ่มต้นขึ้น เมื่อเมเยอร์ได้มีโอกาสดูฉากที่ ไมเคิล เจ ฟ็อกซ์ โซโล่กีตาร์ระเบิดระเบ้อในหนัง Back to the Future (1985) ก่อนจะถลำลึกเมื่อฟังเทปเพลง (ที่เพื่อนบ้านให้ยืมมาอีกที) ของนักดนตรีบูลส์ระดับตำนานอย่าง สตีวี เรย์ วอห์น จนเจ้าหนุ่มมุ่งมั่นจะเดินทางสายนี้อย่างเต็มตัว และลงเอยด้วยการไม่เข้าเรียนวิทยาลัยเพื่อจะไปลงทะเบียนเรียนในวิทยาลัยดนตรีอย่างเป็นเรื่องเป็นราว

สามปีต่อมา ปฐมบทความสำเร็จแบบสุดขีดของเมเยอร์เริ่มขึ้น เมื่ออัลบั้มสตูดิโออัลบั้มแรก ‘Room for Squares’ ถูกปล่อยมาในปี 2001 และทำยอดขายถล่มทลาย และในช่วงนี้เองที่เมเยอร์ระบุออกสื่ออยู่บ่อยๆ ว่าเขานั้น “หลีกเลี่ยงการเสพยา ดื่มเหล้า เข้าผับ งานสังคมไฮโซหรืออะไรต่อมิอะไรก็ตามที่ทำให้เขาไขว้เขวจากงานเพลง” แต่ในปี 2006 เขาก็บอกหน้าตาเฉยว่าแสนจะสุขใจกับการปุ๊นกัญชา (อ้าว) แถมยังควง เจสสิกา ซิมป์สัน นักแสดงสาวสุดเซ็กซี่ในฐานะคนรัก (อ้าว -อีกครั้ง) หลังจากนั้น ก็ดูเหมือนว่าจอห์น เมเยอร์ จะแจ้งเกิดในฐานะนักดนตรีตัวเอ้ของอุตสาหกรรมเพลงอเมริกา

เมเยอร์ได้รับฉายาว่าเป็น ‘มนุษย์ปากมอม’ (blabbermouth) คนหนึ่ง จากบทสัมภาษณ์สุดก๋ากั่นของเขา ทั้งการบอกว่าซิมป์สัน คน (เคย) รักของเขาเด็ดดวงเรื่องเซ็กซ์มาก (“ผมยอมขายบ้านขายรถเพื่อจะได้อึ๊บเธอเลยเอ้า!”), ออกรายการใหญ่ยักษ์อย่าง The Ellen Show แล้วบอกด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังว่า “สามสิ่งที่ผมต้องทำทุกวันคือชงกาแฟก่อนมื้อเช้าจะเสร็จในไมโครเวฟ ออกกำลังกายและดูรูปโป๊!” (แถมย้ำว่า “ทุกวันครับ”) หรือเปิดเผยว่า การปลดปล่อยตัวเองจากอาการตีบตันไอเดียในการเขียนเพลงคือการ เอ่อ… ช่วยตัวเอง (อะแฮ่ม) ซึ่งเขาทำอย่างสม่ำเสมอเพื่อสุขภาพที่ดีและสมองที่ปลอดโปร่ง ซึ่งจำเป็นอย่างยิ่งในการเขียนเพลง 

แต่ถึงอย่างนั้น ตัวช่วยในการเขียนเพลงของเมเยอร์ก็ไม่ได้มีแค่สมองปลอดโปร่งและหัวโล่งๆ อย่างเดียวเท่านั้น เมื่อถึงในจุดหนึ่ง เขาก็พบว่าสิ่งที่ทำให้เขาหัวแล่นได้มากพอคือ เหล้าและเบียร์จำนวนมากที่สะสมเป็นลังอยู่ในห้องครัว แม้เขาจะไม่เคยมีข่าวคราวเมาเรื้อนหรือก่อคดีใหญ่โต (ส่วนมากที่เป็นข่าวก็แค่วาทะชวนขมวดคิ้ว ซึ่งก็ไม่ได้เป็นเพราะเมา) แต่ถึงจุดหนึ่ง แอลกอฮอล์ส่งผลต่อร่างกายเขาโดยตรง โดยเฉพาะเส้นเสียงที่บอบช้ำสุดขีดจากการกรอกเหล้าเข้าปากอยู่บ่อยๆ บวกกับการกินอาหารไม่ตรงเวลาที่ทำให้เขาทรมานกับโรคกรดไหลย้อนอยู่นานนับเดือน ซึ่งหนักหนาจนขัดขวางการดำเนินชีวิตประจำวันของเขา

“ผมเข้ารับการรักษาหลากหลายวิธีมาก” เมเยอร์ว่า “แต่มันไม่ได้ผลเลย จนผมอยู่ในช่วงพักการใช้เส้นเสียงที่ทำให้ผมต้องงดดื่มเหล้า งดการกินอาหารรสจัด และงดพูด ตลอดทั้งเดือนกันยายนนั้นผมไม่ได้ปริปากพูดเลยสักกะคำ ผมต้องพกคีย์บอร์ดบลูทูธไว้กับตัวเพื่อพิมพ์สื่อสารสิ่งที่อยากบอก อ้อ แล้วทั้งเดือนนั่นผมก็ต้องจิ้มที่เมนูเพื่อสั่งอาหารตลอดเลย”

แต่หนทางการเลิกเหล้าไม่ได้ง่ายนัก เมเยอร์หักดิบด้วยการปุ๊นกัญชาแทน (…) อย่างไรก็ตาม บทเรียนสำคัญที่เขาเรียนรู้เกี่ยวกับการดื่มเกินขนาดคือมันไม่มีจุดสิ้นสุด “มันทำให้ต้องถามตัวเองว่าเมื่อไหร่ถึงจะพอ” เขาบอก “ผมกำหนดปริมาณที่เหมาะสมทุกครั้งแหละเวลาดื่มเหล้าน่ะ แต่ไม่เคยสำเร็จเลย ผมรู้สึกเหมือนถลำลึกลงไปเรื่อยๆ แบบว่าขอสองแก้ว ต่อมาก็สามแล้ว ทีนี้นี่กำลังถือแก้วที่สี่ละ

“จำได้ว่ามีอยู่วันนึง ผมมองไปรอบๆ แล้วรู้สึกว่า ‘นี่มันไม่ใช่ละ ต้องพักสักที‘”

จนในปี 2017 เมเยอร์ออกมาประกาศผ่านทางทวิตเตอร์ว่า เขาเลิกเหล้าแน่นอนแล้ว แถมผ่านมาได้ตั้งปีนึงแล้วต่างหาก! “เมื่อหนึ่งปีก่อน ผมตัดสินใจว่าจะพักการดื่มเหล้าละ ซึ่งมันเป็นเรื่องส่วนตัวของทุกคนเลยนะ”

คืนที่เขาตัดสินใจจะเลิกเหล้าคือ งานปาร์ตี้วันเกิดอายุครบ 30 ของ เดร็ค แร็ปเปอร์ชื่อดัง ซึ่งเขาไปร่วมฉลองด้วยและฟาดเหล้าไปเต็มคราบ หนักขนาดที่ว่าเขาตื่นมาแล้วจำรายละเอียดอะไรแทบไม่ได้เลย แถมกินเวลานานหลายวันด้วย

“ผมต้องคุยกับตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นหว่า ก็จำได้นะว่าไปไหนมาบ้าง แต่ผมเมาค้างอยู่หกวันเต็มอะ! หนักขนาดนั้นเลย … ผมมองออกไปที่หน้าต่าง คิดในใจว่า ‘เอาล่ะจอห์น มึงอยากจะมีชีวิตที่เต็มที่สักกี่เปอร์เซ็นต์วะ ถ้ามึงบอกเอาแค่ 60 เปอร์เซ็นต์ก็พอ มึงก็เอาไอ้อีก 40 เปอร์เซ็นต์ไปสนุกให้พับเลย ไม่เป็นไร แต่ถามจริงๆ นะว่ามึงอยากได้กี่เปอร์เซ็นต์แน่ มันมีคำตอบเดียวว่ะพวก แม่งคือร้อยเปอร์เซ็นต์‘”

“ผมจำได้ว่าทุกวันศุกร์และวันเสาร์ ส่วนมากแล้วผมจะโพสต์บอกทุกคนในทวิตเตอร์ว่าดื่มหนักแค่ไหน จนผมถามตัวเองว่า มันจะเป็นยังไงถ้าเช้าวันเสาร์และวันอาทิตย์ ผมตื่นขึ้นมาเอาเท้าสัมผัสพื้นและไม่เมาค้าง จากนั้นก็ประกาศให้ทุกคนรู้ผ่านโซเชียลมีเดีย ซึ่งมันเป็นแรงบันดาลใจให้หลายๆ คนได้นะ เพราะผมว่าคนเราชอบลืมไปว่าคุณก็มีทางเลือกที่จะไม่ดื่มนี่หว่า ถ้าคุณมองการดื่มเหล้าแบบเดียวกับที่มองอย่างอื่น ซึ่งถ้าทำสำเร็จจะมีรางวัลตอบแทน ระหว่างนั้นคุณก็จะถามตัวเองว่า แล้วถ้าล้มเลิกซะตอนนี้จะเป็นยังไงนะ หรือถ้าไม่ยอมแพ้แล้วจะได้อะไร ประมาณนั้นน่ะครับ

“อีกอย่างนะ ผมโชคดีด้วยล่ะ ผมไม่รู้คนอื่นเป็นยังไง ผมเลิกเหล้าได้เด็ดขาดและเรียบๆ เหมือนตอนที่ ฟอร์เรสต์ กัมป์ วิ่งข้ามรัฐแล้วตัดสินใจว่าจะหยุดวิ่งละ แบบนั้นเลย

“การห่างจากแอลกอฮอล์ จะแค่สองสัปดาห์ก็เป็นเรื่องที่ดีแล้ว โดยเฉพาะเมื่อคุณตกอยู่ในสถานะที่ดื่มเกินปริมาณที่ควรต่อวัน” เขาแนะนำ “ปีต่อมาผมต้องเล่นคอนเสิร์ตสี่ที่ วงดนตรีอีกสองวง และมีความสุขเอามากๆ นี่แหละคือผลของการหยุดดื่มเหล้า แรกเริ่มคุณจะรู้สึกเบื่อเป็นบ้า แต่พอผ่านมันมาได้ ทุกอย่างก็จะราบรื่นขึ้นเอง” เขาตบท้าย

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post บทบันทึกการเลิกเหล้าของยอดนักดนตรีปากมอมแห่งยุคสมัย ‘จอห์น เมเยอร์’ appeared first on Alcohol Rhythm.

แต่เชื่อหรือไม่ว่า ในช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ แบร์รีมอร์ซึ่งกำลังอยู่บนจุดสูงสุดของชื่อเสียงและเงินทอง กำลังเผชิญปัญหาหนักอย่างการติดยาและแอลกอฮอล์จนถอนตัวไม่ขึ้น

แบร์รีมอร์เข้าวงการมาตั้งแต่อายุเพียงห้าขวบด้วยการรับบทสมทบในหนังออกฉายทางโทรทัศน์อย่าง Bogie (1980) ก่อนที่ในอีกสองปีต่อมา เธอจะโด่งดังระดับประเทศด้วยการปรากฏตัวในหนังของ สตีเวน สปีลเบิร์ก พ่อมดฮอลลีวูดที่เนรมิตภาพยนตร์ชวนฝันและอบอุ่นหัวใจอย่าง E.T. the Extra-Terrestrial (1982) โดยแบร์รีมอร์รับบทเป็น เกอร์ตี เด็กหญิงหน้าตาน่ารักที่พบเจอเข้ากับมนุษย์ต่างดาวผู้ใสซื่อ

หนังประสบความสำเร็จและทำเงินอย่างบ้าคลั่งที่ 793 ล้านเหรียญสหรัฐฯ (จากทุนสร้างเพียง 10 ล้านเหรียญสหรัฐฯ!) รวมถึงเป็นการแจ้งเกิดอย่างงดงามให้แบร์รีมอร์ ขณะเดียวกัน มันก็ได้เป็นต้นธารของหายนะอีกหลายอย่างอันจะตามมาในชีวิตเธอหลังจากนี้

จุดเริ่มต้นของอาการ ‘เสียหลัก’ ของแบร์รีมอร์เริ่มจากชื่อเสียงที่เธอตั้งรับไม่ทัน หนักกว่านั้นคือ เธออาศัยอยู่กับพ่อที่ติดเหล้าและหย่าขาดจากแม่เมื่อแบร์รีมอร์อายุได้ 9 ขวบ เธอถูกส่งไปอยู่กับแม่ที่ไม่เป็นโล้เป็นพายนัก

แบร์รีมอร์เล่าว่าความทรงจำวัยเด็กของเธอนั้น มีแค่ภาพที่แม่ลากเธอไปยังไนต์คลับทุกคืน เธอเป็นเด็กผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ต้องนั่งมองผู้ใหญ่ดื่มเหล้าและเสพยา ด้วยบรรยากาศเหล่านี้ แบร์รีมอร์จึงมีปัญหาเรื่องติดเหล้าตั้งแต่อายุได้เพียง 11 ปี และถูกส่งไปเข้าคอร์สเลิกเหล้าตอนอายุ 12  ก่อนจะพบว่าชีวิตของเธอไม่ได้ไปไหนอีกเลยนอกจากเข้าๆ ออกๆ สถานบำบัดและโรงพยาบาลจนอายุ 15 ปี

“จุดต่ำสุดของชีวิตฉันน่าจะช่วงอายุราวๆ 13 ปีได้มั้ง” เธอว่า “ฉันตัวคนเดียวและโดดเดี่ยวสุดขีด มันแย่มากและเป็นช่วงที่ฉันกบฏต่อทุกอย่าง ฉันโกรธและกราดเกรี้ยวเอามากๆ จนวันหนึ่ง ฉันก็ถามตัวเองว่า นี่ฉันโกรธอะไรใครนะ พอวางความรู้สึกนั้นลง ฉันก็พบว่า ฉันโกรธเพราะพ่อแม่ไม่เคยอยู่ด้วยกันกับฉันเลย แต่ใครจะมาสนฉันกันวะ มีคนอีกตั้งมากมายที่ไม่มีพ่อแม่ พวกเขาก็แค่จากฉันไป ไม่เห็นเป็นไร”

อย่างไรก็ดี นั่นหาได้ปลดปล่อยความรู้สึกโกรธเคืองที่แบร์รีมอร์มีต่อแม่ผู้ลากเธอไปไนต์คลับตั้งแต่เด็กได้ มันกลายเป็นบาดแผลใหญ่ที่เธอก็ไม่รู้ว่าควรต้องรู้สึกอย่างไรกับผู้ให้กำเนิด จนเลือกปลอบโยนตัวเองด้วยการให้น้ำเมาทำหน้าที่เป็นผู้ให้คำตอบแทน

“แม่ชอบทำตัวเหมือนเป็นเพื่อนฉันมากกว่า และคอยแค่จะถามว่า ‘ อยากไปโรงเรียนแล้วโดนเพื่อนๆ แกล้งหรือจะไปถ่ายหนังที่สตูดิโอกันดีล่ะ’ ฉันก็ต้องเลือกไปสตูดิโอสิคะ! ไม่ได้อยากใช้เวลาทั้งวันไปกับเด็กๆ ในโรงเรียนที่เอาแต่รังแกฉันสักหน่อย จริงๆ แล้วเด็กๆ นี่ใจร้ายเอาเรื่องเหมือนกันนะ”

มากไปกว่านั้น ชื่อเสียงที่ถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นพายุหลังความสำเร็จของ E.T. the Extra-Terrestrial ทำให้แบร์รีมอร์รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า โดยเฉพาะเมื่อสื่อมวลชนจับจ้องไปยังพฤติกรรมติดเหล้า (ในวัยเท่านั้น) ของเธอที่สวนทางกับบทบาทสาวน้อยน่ารักในภาพยนตร์แทบจะคนละโลก ยิ่งซ้ำเติมให้แบร์รีมอร์รู้สึกเปล่าดายมากขึ้น

“ชีวิตฉันนี่มันยังกะสูตรชีวิตหายนะชัดๆ” เธอเปรย “คิดดูสิว่าฉันมีทุกอย่างครบตั้งแต่อายุแค่ 14 ปี ต้องเผชิญวิกฤติวัยกลางคน เข้ารับการบำบัด ขึ้นบัญชีดำของคนทำหนัง ไม่มีครอบครัว หมดทุกอย่างเลย

“ลองคิดดูสิ ฉันประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย แล้วก็หวนลงสู่จุดตกต่ำตอนอายุแค่ 14 ปี จากที่มีทุกอย่างก็กลายเป็นไม่เหลืออะไร

“ตอนนั้นฉันกลัวมากๆ เพราะไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองบ้าง” เธอเล่า “คิดไว้แล้วด้วยซ้ำว่าอาจจะตายก่อนอายุ 25 แต่ถึงอย่างนั้น อีกใจก็ยังอุตส่าห์เชื่อนะว่าไม่ว่าจะเลวร้ายยังไง เดี๋ยวสิ่งดีๆ ก็ค้องเกิดขึ้นสักวันน่า”

แต่กว่าที่สิ่งดีๆ เหล่านั้นจะเดินทางมาถึงเธอก็ต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ ภายหลังจากการใช้ชีวิตวัยรุ่นในสถานบำบัดเลิกเหล้า เธอหวนคืนวงการด้วยการรับแสดงหนังออกฉายทางโทรทัศน์ไม่กี่เรื่อง และใช้เวลานานอีกหลายปี หนังอีกหลายเรื่องทีเดียว กว่าจะกลับมาเป็นที่จดจำในฐานะนักแสดงสาวขวัญใจอีกครั้งจาก Scream (1996) หนังทริลเลอร์หักมุมสุดช็อกที่แจ้งเกิดให้คนเห็นว่า แบร์รีมอร์ ‘เป็นสาวแล้วค่ะ’ ไม่ใช่เป็นเด็กหญิงจากหนังของสปีลเบิร์กอีกต่อไปแล้ว จากนั้น ชีวิตในอุตสาหกรรมการแสดงของเธอก็ดูจะราบรื่นขึ้นกว่าเดิมมาก ซึ่งทั้งหมดนี้ เกิดจากการที่เธอคุมตัวเองอย่างเข้มงวด ไม่หวนกลับไปใช้ยาเสพติดอีกเลย

“ไม่มีอะไรทำให้ฉันเครียดจัดและตกอยู่ในสภาวะฝันร้ายได้แบบนั้นอีกแล้ว” เธอพูดถึงช่วงเวลาที่ใช้แอลกอฮอล์เยียวยาตัวเองสมัยยังวัยรุ่น “ฉันดื่มเหล้าเป็นบ้าเป็นหลังก็เพื่ออยากให้ตัวเองสนุกกับชีวิต และหยุดคิดมากเสียที หนักกว่านั้นคือโคเคนที่ทำให้ทุกอย่างเลวร้ายยิ่งกว่าที่เคย”

ปัจจุบัน แบร์รีมอร์ยังคงเป็นนักแสดงแถวหน้าของวงการ เธอมีครอบครัวที่อบอุ่น ลูกที่น่ารัก และไม่หวนกลับไปแตะแอลกอฮอล์เพื่อบำบัดความตึงเครียดให้ชีวิตอีก มากกว่านั้น เธอยังเดินหน้าให้ความรู้และสนับสนุนเยาวชนผู้มีอาการติดสุราเรื้อรังให้เลิกขาดจากมัน ก่อนถลำลึกลงไปจนกลับตัวได้ยากกว่าที่เป็นอยู่

นั่นเพราะเธอผู้ผ่านเรื่องนี้มาและเข้าอกเข้าใจดีว่า แม้แอลกอฮอล์จะช่วยเยียวยาความเปลี่ยวเหงา หากก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น และไม่มีใครสมควรใช้มันเพื่อแก้ปัญหาในระยะยาวอีก

The post ดรูว์ แบร์รีมอร์ ขวัญใจวัยหวานผู้ (เคย) ติดเหล้าตั้งแต่อายุ 11 ปี appeared first on Alcohol Rhythm.

ใครบ้างจะไม่รักตัวละคร แชนด์เลอร์ บิง จากซีรีส์มหากาพย์แห่งยุค 2000 อย่าง Friends เขาคือตัวละครเปี่ยมสีสัน ปากคอเราะรายและน่ารักน่าชังในหลายๆ ความหมาย ซึ่งทั้งหมดนี้ไม่เพียงเกิดจากการเขียนบทอันชาญฉลาดของทีมงานเบื้องหลังเท่านั้น แต่ยังต้องอาศัยพลังการแสดงและเสน่ห์เฉพาะตัวของ แมตธิว เพอร์รี ผู้รับบทเป็นแชนด์เลอร์ยาวนานตลอดสิบปีเต็ม จนแชนด์เลอร์กลายเป็นตัวละครที่เป็นภาพจำของเขาในที่สุด

แต่ในสิบปีอันยาวนานและเรืองรองด้วยความสำเร็จนี้ แฟนซีรีส์หลายคนคงสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างของเพอร์รี นั่นคือร่างกายที่ผอมบางสุดขีดและการเลี่ยงไม่ออกสื่อนานพักใหญ่ นำมาสู่คำถามว่า เกิดอะไรขึ้นกับร่างทรงแชนด์เลอร์ บิงอันเป็นที่รักคนนี้กัน

เพอร์รีเป็นนักแสดงชาวแคนาดา-อเมริกัน สมัยเรียนมัธยมเขาใช้ชีวิตอย่างเคร่งครัดและมีวินัยในฐานะนักกีฬาเทนนิสตัวแทนเยาวชนทีมชาติของแคนาดา ทุ่มฝึกซ้อมสิบชั่วโมงต่อวัน ก่อนที่จะต้องย้ายตามครอบครัวมาอยู่ในลอสแองเจลิส เทนนิสที่เคยเป็นตารางหลักของชีวิตก็ห่างหายกลายเป็นเพียงงานอดิเรกเท่านั้น ประจวบเหมาะกับที่เขาได้เข้าวงการจากการรับบทสมทบเล็กๆ ในหนังออกฉายทางโทรทัศน์ เพอร์รีอธิบายว่าช่วงนั้นเขาเป็นหนึ่งในนักแสดงจำนวนมากที่ไม่มีอะไรโดดเด่นไปกว่าคนอื่นๆ ในอุตสาหกรรมนี้เลย (แถมยังเคยเย้าความไม่ดังของตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่างานหลักในตอนนั้นคือ ไปออกรายการที่ดาราเบอร์ใหญ่ๆ อย่าง จอร์จ คลูนีย์ ปฏิเสธจะไม่ไปแล้วเขาต้องไปเสียบแทน)

แต่นั่นคือก่อนการมาถึงของซีรีส์ Friends ในปี 1994 ที่เขารับบทเป็นแชนด์เลอร์ หนึ่งในหกตัวละครหลักของเรื่อง แชนด์เลอร์เป็นพนักงานบริษัทหนุ่มปากคอเราะรายและเพียบไปด้วยมุกตลกเสียดสี ทั้งยังเป็นตัวละครที่มีปมเรื่องครอบครัว นำมาสู่อาการติดบุหรี่เพื่อหาทางให้ตัวเองผ่อนคลายความเครียดลง จนเพื่อนๆ ในกลุ่มต้องคอยหาทางช่วยเขาเลิกบุหรี่ให้ได้ก่อนที่ปอดจะพังทั้งสองข้าง (“ปอดฉันเล็กเท่าเด็กสองขวบเองนะ” แชนด์เลอร์แซวตัวเอง)

อย่างไรก็ตาม ชีวิตของเพอร์รีนั้นไม่ได้ห่างไกลจากแชนด์เลอร์มากนัก หากวัดจากการใช้บุหรี่และแอลกอฮอล์มาเยียวยาบำบัดความรู้สึกตัวเอง

“ผมแสดงเรื่อง Friends ตั้งแต่อายุ 24 ถึง 34 ปี และเป็นช่วงที่ชื่อเสียงรุ่งโรจน์ที่สุด เราทั้งหกคนออกเดินทางไปทุกที่ตลอดเวลา ถ้าคนนอกมองเข้ามาคงเข้าใจว่าผมมีทุกอย่างที่อยากมี แต่จริงๆ แล้วตอนนั้นมันเป็นช่วงเวลาที่ผมรู้สึกโดดเดี่ยวมากนะ เพราะอยู่ในช่วงติดเหล้าอย่างรุนแรง” เขาว่า

“ผมหยุดตัวเองไม่ได้เลย ต่อให้ทุกอย่างมันเลวร้ายสุดขีด แต่ผมก็หยุดดื่มไม่ได้ จากนั้นแหละที่ทุกคนเริ่มรู้แล้วว่าผมติดเหล้า”

เพอร์รีไม่ได้เพิ่งมาดื่มเหล้าหลังจากแสดงซีรีส์ Friends ก่อนหน้านี้เขาดื่มเหล้ามาบ้าง แต่มาถลำลึกจนกลายเป็นการเสพติดก็เมื่อชื่อเสียงระเบิดใส่จนตั้งรับไม่ทัน ในซีซั่นแรก เขาปรากฏตัวในฐานะชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์กับรอยยิ้มมุมปาก ตามมาด้วยซีซั่นที่สองซึ่งเขาเข้าไปนั่งในใจคนดูเรียบร้อย  ก่อนที่แฟนๆ จะตระหนกกับความซูบผอมของเพอร์รีที่ปรากฏบนหน้าจอในซีซั่นสาม

นั่นเป็นช่วงเวลาที่เพอร์รีดื่มเหล้าหนักที่สุดและจำต้องเข้ารับการบำบัดอย่างเร่งด่วนก่อนทำหน้าที่การงานพัง หรือเลวร้ายกว่านั้นคือถึงแก่ชีวิต

“ต้องบอกว่าผมไม่เคยรู้สึกดีแบบนั้นมาก่อนเลยในชีวิต แน่นอนว่าผมติดยาและแอลกอฮอล์ แต่ผมหยุดตัวเองไม่ได้จริงๆ”

ขณะเดียวกัน “มันหนักหน่วงมากเสียจนผมบอกได้แค่ว่า ผมทำความทรงจำหล่นหายไปราวๆ สามปีได้ ฉะนั้น ช่วงถ่ายทำซีรีส์ Friends ซีซั่น 3 ถึงซีซั่นที่ 6 ผมจึงจำอะไรไม่ได้เลย”

ดังนั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะดำดิ่งจนกระทบต่อชีวิตในมิติอื่นๆ เพอร์รีจึงพยายามอย่างหนักในการบำบัดอาการติดเหล้า ซึ่งเขาพบว่ามันไม่ง่ายเลย

“คุณติดเหล้าติดยามาเป็นปีเลยนะ มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะเลิกสิ่งพวกนี้ในเวลาแค่ 28 วัน เพราะฉะนั้น การมีสตินี่แหละ คือสิ่งที่ยากที่สุดของกระบวนการนี้แล้ว” เพอร์รีอธิบาย

เขาตั้งกฎกับตัวเองแน่วแน่ว่าจะไม่ดื่มในกองถ่ายหรือระหว่างการทำงานเด็ดขาด แต่เมื่อเขาเกิดอาการตัวสั่น เหงื่อออก และตึงเครียดจากภาวะขาดเหล้า เพอร์รีจึงเลือกแก้ปัญหาด้วยการกลับไปดื่มก่อนทำงาน ทำให้ตัวเองเมาเละจนไม่เกิดอาการสั่นเทาขึ้นมาระหว่างถ่ายทำ

แน่นอนว่าผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นนั้นเลวร้ายมาก เพราะการลากสังขารไปที่กองถ่ายในสภาพเมาค้างทำให้ทีมงานหลายคนรับมือลำบาก มากไปกว่านั้น อาการติดเหล้าอย่างรุนแรงยังทำให้เขาล้มป่วยหนัก จน ลิซา คูโดรว หนึ่งในนักแสดงนำของ Friends เคยเปรยด้วยความเป็นห่วงว่า

“ตอนที่แมตธิวป่วยน่ะ ทุกอย่างมันเลวร้ายมากเลย เราได้แต่ยืนนิ่งๆ อย่างสิ้นหวังข้างเขา มันเจ็บปวดนะคะ แมตธิวคือหนึ่งในคนที่เฮฮาที่สุด เขาสุภาพและน่ารักมากเลย ที่เราหัวเราะกันเป็นบ้าเป็นหลังส่วนใหญ่ก็มาจากแมตธิวนี่แหละ”

อาจเป็นเพราะการล้มป่วยครั้งนั้นที่ทำให้เพอร์รีตั้งใจตัดขาดจากเหล้าอย่างจริงจังอีกครั้ง เขาหันกลับไปสู้กับอาการขาดเหล้าของตัวเองอย่างห้าวหาญ และทำสำเร็จในที่สุด

“หลังจากผมผ่านการบำบัดมาได้ก็คิดว่าไม่มีอะไรยากไปกว่านี้อีกแล้วล่ะ การข้ามผ่านมันมานั้นเป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับผม เพราะมันว่าด้วยการที่คุณต้องหามุมมองใหม่ๆ ในการเคารพตัวเองเมื่อต้องพยายามก้าวข้ามบางอย่างที่ยากเหลือเกิน”

“มีไม่กี่อย่างที่ผมรู้หลังจากเลิกเหล้าคือ มันช่วยชีวิตผม อ้อ… แล้วมันทำให้เงินไม่รั่วหลุดออกไปน่ะ” เขาปิดท้าย

https://iamsober.com/blog/matthew-perry-sober-story/

https://meaww.com/the-sad-tragic-life-of-mathew-perry-you-did-not-know-about

เรื่องและภาพ : ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post แมตธิว เพอร์รี สีสันสำคัญของซีรีส์ Friends ผู้อมทุกข์เพราะติดเหล้า appeared first on Alcohol Rhythm.

อย่างแรกคือหนังหายนะ Armageddon (1998) ของเจ้าพ่อหนังนักกดปุ่มระเบิดอย่างไมเคิล เบย์ กวาดรายได้มหาศาลไป 553 ล้านเหรียญสหรัฐฯ

อย่างที่สอง บทเพลงประกอบหนัง I Don’t Want to Miss a Thing ของวง Aerosmith ฮิตติดชาร์ตยาวนานหลายเดือน เป็นที่ปลาบปลื้มยินดีทั้งจากค่ายหนังและค่ายเพลง รวมทั้งสองพ่อลูกสกุลไทเลอร์อย่าง ลิฟ ไทเลอร์ ซึ่งรับบทนักแสดงนำในหนัง Armageddon กับ สตีเวน คนพ่อ นักร้องนำหรือฟรอนต์แมนตัวเอ้ของ Aerosmith (ใช่จ้ะ เขาเป็นพ่อลูกกัน)

แต่ก่อนจะมาดังเปรี้ยงกับเพลงประกอบหนัง ที่ว่าด้วยกลุ่มนักขุดน้ำมันถูกส่งไประเบิดดาวเคราะห์ซึ่งจะพุ่งเข้ามาชนโลก Aerosmith ก็สร้างชื่อด้วยตัวเองมาแล้วตั้งแต่ยุค 70 จนกลายเป็นหนึ่งในไอคอนของวงร็อคแอนด์โรลล์ประจำยุคสมัย กับสารพัดเพลงฮิต Dream On, Sweet Emotion, Livin’ on the Edge และทัวร์แสดงคอนเสิร์ตในหลายรัฐ หลายประเทศที่กินเวลานานหลายปี

ไทเลอร์เป็นหนึ่งในศิลปินที่ได้ชื่อว่าเต็มร้อยทุกครั้งที่ปรากฏตัวในคอนเสิร์ต เขากระโดดโลดเต้นในชุดหลากสี วิ่งพล่านไปทั่วทุกตารางนิ้วของเวที และตะเบ็งเสียงสุดขั้วปอด แน่ล่ะว่ามันเป็นการแสดงอันชวนประทับใจ แต่ช่วงที่วง Aerosmith ระเบิดฟอร์มร้อนแรงทุกชาร์ตเพลง และไทเลอร์ต้องขึ้นโชว์ติดกันหลายๆ คืน คืนละหลายชั่วโมง ทำให้เขาพบว่าตนเองอาจไม่พร้อมสำหรับการใช้พลังมากขนาดนี้ทุกรอบ

ดังนั้น ไทเลอร์จึงเลือกใช้ตัวช่วยที่รวดเร็วที่สุด คือการอัดยาและเหล้าเข้าร่างกายเพื่อให้ตื่นตัว “เราฟาดโคเคนให้คึก และใช้ยากล่อมประสาทให้สงบลง” เขารำลึกความหลัง และให้คำตอบถึงสาเหตุที่บ่อยครั้งเขามักปรากฏตัวในสภาพล่องลอยไร้วิญญาณ ไม่รู้เนื้อรู้ตัวอยู่บ่อยๆ “เราดื่มกันหนักเป็นบ้า ทั้งเหล้า ทั้งโคเคน เราซัดจนกว่าจะรู้สึกว่ามีสติแล้วนั่นล่ะ ซึ่งไม่จริงหรอก เราแค่เมาน่ะ”

“ในยุคสมัยนั้น ผมว่าไม่มีนักดนตรีคนไหนหรือวงไหนรู้จักคำว่ามีสติหรอก” ไทเลอร์ว่า “แล้วยิ่งผมเป็นพวกเกลียดคนที่ทำอะไรไม่เต็มที่ ไม่สุดพลัง ผมเลยอัดทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองไปจนสุดทาง”

“แต่ตอนนั้นมันก็มีจุดที่เรารู้สึกสนุกอยู่นะ กระดกแจ็ค แดเนียลไปสักกรึ๊บ จากนั้นขึ้นโชว์ที่เมดิสัน สแควร์ ลงเวทีมาแล้วไปปาร์ตี้ในคลับต่อกับจิมมี เพจ (นักดนตรี) แหมคุณ! หลังเล่นคอนเสิร์ตใหญ่ขนาดนั้น นานขนาดนั้น คุณคงไม่ลงมาเล่นแค่ชัฟเฟิลบอร์ด (โต๊ะกีฬาเล็กๆ) หรือทอยลูกเต๋าหรอกใช่มะ! คุณก็แค่อยากเมาให้อ้วกพุ่งตายไปเลย เพราะคุณเพิ่งจะทำอะไรที่คุณไม่รู้ตัวว่าทำได้มาก่อน และคิดว่ากูนี่แม่งเจ๋งสุดๆ ไปเลยว่ะ”

ไทเลอร์ยังเสริมอีกว่า “เวลาได้ยินคนทั้งโลกร้องเพลงที่เราเขียนตอนเมาหัวราน้ำ ตอนนั้นมันอดคิดไม่ได้หรอกว่าเหล้าเป็นเหตุผลหลักในการรังสรรค์บทเพลงเหล่านี้ขึ้นมาน่ะ” เขากล่าว “เชื่อไหมว่าผมเขียนเพลง Dream On แบบทำให้ตัวเองเมาที่สุดเท่าที่จะเมาได้”

สตีเวน ไทเลอร์กับสมาชิกวงคนอื่นๆ ใช้เวลาครึ่งหนึ่งอยู่บนเวที อีกครึ่งอยู่กับขวดเหล้า และถ้าพอมีเวลาเหลือบ้าง พวกเขาจะนอนสลบอยู่บนเตียงข้ามวันเพื่อเตรียมขึ้นเวทีในคืนต่อไป เขาใช้ชีวิตในวงจรนั้นนานหลายสิบปี รู้ตัวอีกทีเขาก็เมาติดกันทุกวัน ร่างกายตอบสนองย่ำแย่ และดื่มหนักจนส่งผลกระทบต่อเส้นเสียง ซึ่งต่อมาเขาต้องเข้ารับการผ่าตัดครั้งใหญ่ราวปี 2006 รวมถึงใช้ชีวิตประจำวันแบบติดๆ ขัดๆ แทบตลอดเวลา

ถึงตอนนี้ ไทเลอร์เริ่มไม่รู้สึกว่าตัวเอง ‘เจ๋งสุดยอด’ แบบที่เคยแล้ว “สักพักเราจะเริ่มรู้แล้วว่านี่มันไม่ถูกต้อง ผมเสพติดมัน เหล้ากลายเป็นสิ่งที่ผมดื่มทั้งวันไม่พักจนมันส่งผลกระทบต่อชีวิตผมน่ะ”

Aerosmith ไม่ ‘ท็อปฟอร์ม’ อย่างเก่า หลายครั้งที่ไทเลอร์และสมาชิกวงหลงลืมเนื้อเพลงหรือลำดับขั้นตอนขณะขึ้นเวที หนักกว่านั้นคือการขึ้นแสดงคอนเสิร์ตแบบร่างกายไม่เต็มร้อยแม้ว่าจะใช้โคเคนปลุกวิญญาณกันมาก่อนแล้วก็ตาม เมื่อไม่มีอะไรใช้ได้ผลอีก ในที่สุด ทั้งวง โดยเฉพาะไทเลอร์ที่อาการหนักที่สุด ถูกผู้จัดการวงสั่งให้ไปเลิกเหล้าขั้นเด็ดขาด

“พวกเขาบอกว่า ถ้านายไม่ไปบำบัด นายจบเห่กับอาชีพนี้แน่นอน” เขาหัวเราะ “ที่แย่คือ ไอ้คนที่มาแพล่มบอกผมเรื่องนี้น่ะยังเมาเรื้อนกันอยู่เลย แต่ผมดีใจนะที่พวกเขาพยายามเตือนผม เพราะถ้าไม่เตือนกัน ป่านนี้ผมคงยังไม่พบทางสว่างเลยมั้ง”

“สิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือผมจะกลับมาทำงานเพลงไม่ได้อีก” ไทเลอร์เผย “เวลาผมเมาถึงที่สุดแล้วผมมักจะโกรธจัดเสมอ และมักจะกอดเอาความโกรธนั้นไปลงกับใครสักคน แล้วเชื่อไหมว่าท้ายที่สุด คนที่ผุพังมากที่สุดคือตัวคุณเองนั่นล่ะ”

ไทเลอร์เข้ารับกระบวนการบำบัดและปลุกปล้ำกับมันอยู่นาน ระยะแรก อารมณ์ของเขาผันผวนและกราดเกรี้ยว เพื่อนฝูงเข้าหน้าไม่ติด หนักหนากว่านั้น จากภาวะกดดันและตึงเครียดสุดขีด เขามักทำร้ายตัวเองเพื่อปลดปล่อยมวลอารมณ์ซึ่งไม่มีที่ระบายออก ทั้งหมดนี้กินเวลานานหลายเดือนกว่าเขาจะค่อยๆ ฟื้นคืนสภาพ กลับมาดื่มน้ำเปล่าแทนน้ำสีอำพันได้ในระหว่างวัน (“อันที่จริงมันช่วยประหยัดเงินไปได้เยอะเลยนะครับ จะบอกให้”)

ทุกวันนี้ ไทเลอร์ยังดำรงตำแหน่งฟรอนต์แมนจอมฉูดฉาดของ Aerosmith อยู่ แถมยังออกอัลบั้มเดี่ยวชื่อยาวเหยียดอย่าง We’re All Somebody from Somewhere เมื่อปี 2016 และเพิ่งจะมีสารคดีตามติดชีวิตส่วนตัวของเขาอย่าง Steven Tyler: Out on a Limb (2018)

ยิ่งไปกว่านั้น เขาประกาศว่าวง Aerosmith จะกลับมาออกทัวร์อีกครั้งหลังสมาชิกวงทุกคนหวนกลับมาเจอหน้ากันด้วยสภาพแข็งแรงฟิตเปรี๊ยะในวัยเหยียบ 70

“วงผมยังอยู่ด้วยกัน ทุกคนยังมีชีวิตอยู่แถมแข็งแรงฟิตปั๋ง เราแสดงสดได้เยี่ยมกว่าเมื่อสมัย 50 ปีที่แล้วอีก” ไทเลอร์เอ่ย “โอเคล่ะว่าเวลาเราแสดงในคลับมันก็มีความดิบเถื่อนและเมาเละอยู่บ้างบางคราว แต่เรายังอยู่ด้วยกัน คนยังอยากจ่ายเงินเป็นพันๆ เหรียญสหรัฐฯ ในแต่ละคืนเพื่อดูเราเล่นสด และผมเข้าใจดีว่ามันเสี่ยงแค่ไหนถ้าจะกลับไปใช้เหล้าและยาอีก แถมผมยังมีลูกๆ หมา แมวและบ้านหลังงามที่เกาะเมาวี แฟนผมอีก ถ้าผมกลับไปติดเหล้าอีก ผมก็ต้องยอมเสี่ยงทุกอย่างอีกครั้งนะ”

“จุดลงเอยของเรื่องพวกนี้มีไม่เยอะหรอก ถ้าไม่ติดคุกก็ทำเราเป็นบ้า หรือไม่ก็ตาย”

ที่มา :

เรื่องและภาพ: ทีมงาน Alcohol Rhythm

The post สตีเวน ไทเลอร์ ฟรอนต์แมนตัวเอ้ของ Aerosmith กับบทเพลงจากเหล้ายา appeared first on Alcohol Rhythm.